నా గురించి ...
నా పేరు శ్రీనివాస్. I'm a software engineer. When I think about myself, I look like an unsolved bug. జీవితం ఏ గమ్యాలకో తెలియని పరుగు లా ఉంది అందుకే ఎప్పుడూ ఆలోచించను. అలాంటి ఆలోచనలు వస్తే, ఏ Gtalk నో, లేదా greatandhra.com నో open చేస్తాను. ఇప్పుడు మొదటి సారి అక్షర రూపం ఇస్తున్నాను.
ఆదివారం సాయంత్రం నుంచే ఏదో uneasyness...గుండెల్లో ఏదో బెంగ వీకెండ్ అయిపోతుంది అని. వీకెండ్ లో కొంచం రిఫ్రెష్ అయి, మెంటల్ గా ప్రిపేర్ అయి, self motivate చేసుకొని monday ని ప్రారంభించినా.. బుధవారానికి మనసు మొండి కేస్తుంది. ఇంకా దానికి ఏ అందమూ పట్టాడు సాయంత్రం మేడ మీద నన్ను చూసి హుషారుగా 'ఎన్ని రోజులు అయ్యింది నేస్తాం నీతో కలిసి పాడుకోని?' అని పలకరించిన పిల్ల గాలి నిరాశ తో వెను తిరుగుతుంది. ఉదయాన వెళ్లే దారిలో.. మంచు తో ఆటలాడి అందం గా విచ్చుకొన్న గడ్డి పూవు తనని గమనించలేదని మూతి మూడు వంకర్లు టిప్పుకొంటుంది చేసే వృత్తి మనసుకి నచ్చకపోతే, ఇంకా ఏదీ నచ్చదు. 'మరి నాకేది ఇష్టం? నాకు suit అయ్యే profession ఏది?' అని ప్రశ్నించుకొంటె నా దగ్గర సమాధానం లేదు.
నా మీద నాకే సిగ్గుగా ఉంది 25 సంవత్సరాలు నిండి కూడా నా గురుంచి నాకు తెలియదు అని వొప్పుకోవడానికి. తప్పంతా ఈ దెంగులోడి సమాజం దే!! (ఎవరి మీదో ఒకరి మీద తప్పు తోసేయ్యాలి కదా!). 'నాకేంటి నచ్చుతుంది?' అన్న వూహ వచ్చేలోపే ఆ individuality process ని erase చేసేసి, నీ లక్ష్యం 'Engineering' అని మనల్ని program చేసే పెద్దలు, subject పైన excite చెయ్యలేని engineering faculty, ఇంక ఫ్రెంద్స్.. సినిమాలు.. అమ్మాయిలు.. వాళ్ళతో స్నేహాలు-ప్రేమలు.. మధ్యలో హడావుడి గా semester exams... ఈ గందరగోళం అలా కొనసాగుతూ ఉండగానే చేతికి engg degree వచ్చేస్తుంది. ఒక్కసారిగా బుర్ర మీదకి బాధ్యతలు.. అందరిలానే హడావుడిగా ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు.. కొన్ని failures.. insecurities.. చివరికో ఉద్యోగం. కాలక్రమం లో మెల్ల మెల్లగా పొరలు తొలిగి పోయాక మిగిలింది.. ఈ నిరాసక్తత.
ఇప్పుడు ఏం చెయ్యాలి? ఈ society conditioning నుంచి బయటకు వచ్చి నన్ను నేను తెలుసుకోవటం ప్రారంభించాలా?.. "అమ్మో!! అంత పెద్ద సాహసమే?". ఇప్పుడు ఈ s/w ఉద్యోగం మానేసి ఇంకేది అన్న చిన్నది చేస్తానంటే జనాలు నా నోట్లో ఉమ్మేస్తారు. దానికి ఎంతో ధైర్యం ఉండాలి. మరొక వైపు 'పెళ్లి చేసుకో' అంటూ ఇంట్లో ఒత్తిడి. 'ఇప్పటికే బుర్ర మీద సగానికి పైగా ఎకరాలు రాలిపోయాయి. కొన్నాళ్ళు ఆగితే ఇంకెవరూ నాకు పిల్లను ఇవ్వరూ' అన్న tension మరొక వైపు. ఈ మధ్యన రాత్రి అయితే 'ఆ సుఖం' కూడా కావాలంటోంది శరీరం. మనకంటూ life లో ఒక 'focus' లేకపోతే ఇలాంటి తొక్కలో ఆలోచనలే వస్తూ ఉంటాయి.
ఇంకేమి చెప్పను.. i look like an unsolved bug. 'దేవదెవుడా!! నీకు వీలుంటే ఈ bug ని fix చెయ్యు'. ఏంటి నీకు కూడా bug fixing అంటే చిరాకా??. ఇంకా నన్ను ఆ భగవంతుడు కూడా బాగు చెయ్యలేడు.
ఆదివారం సాయంత్రం నుంచే ఏదో uneasyness...గుండెల్లో ఏదో బెంగ వీకెండ్ అయిపోతుంది అని. వీకెండ్ లో కొంచం రిఫ్రెష్ అయి, మెంటల్ గా ప్రిపేర్ అయి, self motivate చేసుకొని monday ని ప్రారంభించినా.. బుధవారానికి మనసు మొండి కేస్తుంది. ఇంకా దానికి ఏ అందమూ పట్టాడు సాయంత్రం మేడ మీద నన్ను చూసి హుషారుగా 'ఎన్ని రోజులు అయ్యింది నేస్తాం నీతో కలిసి పాడుకోని?' అని పలకరించిన పిల్ల గాలి నిరాశ తో వెను తిరుగుతుంది. ఉదయాన వెళ్లే దారిలో.. మంచు తో ఆటలాడి అందం గా విచ్చుకొన్న గడ్డి పూవు తనని గమనించలేదని మూతి మూడు వంకర్లు టిప్పుకొంటుంది చేసే వృత్తి మనసుకి నచ్చకపోతే, ఇంకా ఏదీ నచ్చదు. 'మరి నాకేది ఇష్టం? నాకు suit అయ్యే profession ఏది?' అని ప్రశ్నించుకొంటె నా దగ్గర సమాధానం లేదు.
నా మీద నాకే సిగ్గుగా ఉంది 25 సంవత్సరాలు నిండి కూడా నా గురుంచి నాకు తెలియదు అని వొప్పుకోవడానికి. తప్పంతా ఈ దెంగులోడి సమాజం దే!! (ఎవరి మీదో ఒకరి మీద తప్పు తోసేయ్యాలి కదా!). 'నాకేంటి నచ్చుతుంది?' అన్న వూహ వచ్చేలోపే ఆ individuality process ని erase చేసేసి, నీ లక్ష్యం 'Engineering' అని మనల్ని program చేసే పెద్దలు, subject పైన excite చెయ్యలేని engineering faculty, ఇంక ఫ్రెంద్స్.. సినిమాలు.. అమ్మాయిలు.. వాళ్ళతో స్నేహాలు-ప్రేమలు.. మధ్యలో హడావుడి గా semester exams... ఈ గందరగోళం అలా కొనసాగుతూ ఉండగానే చేతికి engg degree వచ్చేస్తుంది. ఒక్కసారిగా బుర్ర మీదకి బాధ్యతలు.. అందరిలానే హడావుడిగా ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు.. కొన్ని failures.. insecurities.. చివరికో ఉద్యోగం. కాలక్రమం లో మెల్ల మెల్లగా పొరలు తొలిగి పోయాక మిగిలింది.. ఈ నిరాసక్తత.
ఇప్పుడు ఏం చెయ్యాలి? ఈ society conditioning నుంచి బయటకు వచ్చి నన్ను నేను తెలుసుకోవటం ప్రారంభించాలా?.. "అమ్మో!! అంత పెద్ద సాహసమే?". ఇప్పుడు ఈ s/w ఉద్యోగం మానేసి ఇంకేది అన్న చిన్నది చేస్తానంటే జనాలు నా నోట్లో ఉమ్మేస్తారు. దానికి ఎంతో ధైర్యం ఉండాలి. మరొక వైపు 'పెళ్లి చేసుకో' అంటూ ఇంట్లో ఒత్తిడి. 'ఇప్పటికే బుర్ర మీద సగానికి పైగా ఎకరాలు రాలిపోయాయి. కొన్నాళ్ళు ఆగితే ఇంకెవరూ నాకు పిల్లను ఇవ్వరూ' అన్న tension మరొక వైపు. ఈ మధ్యన రాత్రి అయితే 'ఆ సుఖం' కూడా కావాలంటోంది శరీరం. మనకంటూ life లో ఒక 'focus' లేకపోతే ఇలాంటి తొక్కలో ఆలోచనలే వస్తూ ఉంటాయి.
ఇంకేమి చెప్పను.. i look like an unsolved bug. 'దేవదెవుడా!! నీకు వీలుంటే ఈ bug ని fix చెయ్యు'. ఏంటి నీకు కూడా bug fixing అంటే చిరాకా??. ఇంకా నన్ను ఆ భగవంతుడు కూడా బాగు చెయ్యలేడు.
Labels: నా భావాలు..ఆలోచనలు..

0 Comments:
Post a Comment
Subscribe to Post Comments [Atom]
Links to this post:
Create a Link
<< Home