Monday, March 24, 2008

dark corner..7..The End.

నాకు ప్రపంచంలో నా అంత అద్రుష్టవంతుడూ, అలాగే నా అంత
దురదృష్టవంతుడూ ఉండరనిపించింది. అద్రుష్టవంతుడని
ఎందుకంటే కోరుకున్న అమ్మాయి దగ్గరవ్వబోతోంది.
దురదృష్టవంతుడని ఎందుకంటే ఈ రోజే చనిపోబోతున్నాను
కాబట్టి. ఒక్క క్షణం ఈ దెయ్యం ఎపిసోడ్ అంతా కల అయ్యుంటే ఎంత
బాగుండో అనిపించింది. కానీ అలా కాదుగా. ఈ రోజంతా కూడా ఆ
దెయ్యం అమ్మాయి నా చుట్టూ తిరుగుతూ కనపడింది. నేనే
పట్టించుకోలేదు. కానీ దీనివలన నా జీవితమే మారిపోయినట్టు
అనిపించింది. ఈ దెయ్యమే నా జీవితంలోకి రాకుంటే ఈ రోజు ఇంత
అద్భుతంగా గడిచేది కాదు. అసలు నేను తనకి ఎప్పుడూ
propose చేసేవాడినే కాదేమో. తను హాపీగా ఇంకొకడిని పెళ్లి
చేసుకొనేది. అసలు ఎప్పుడూ నేను ఈ రోజంతలా ధైర్యంగా,
నేను నేనుగా, నన్ను నేను ఇష్టపడుతూ జీవితాంతం కూడా
గడిపేవాడిని కాదేమో. అలాంటి బ్రతుకు బ్రతికీ ఏమి ప్రయోజనం?
అర్థవంతమైన ఈ ఒక్కరోజు చాలు. ఇకనైనా బ్రతికితే ఇలాగే
బ్రతకాలి. ఈ రోజు ఉదయం వరకూ వ్యర్ధమనుకున్న బ్రతుకు
చీకటి పడేసరికి ఎంత అందంగా తయారయ్యిందో. ఇలాంటి
అనుభూతినిచ్చిన ఆ దెయ్యానికి థాంక్స్ చెప్పాలనిపించింది.
చుట్టూ చూస్తే తను కనపడింది. ఎందుకో భయమనిపించలా.
తన వైపు చూసి థాంక్స్ థాంక్స్ అని అరిచాను.
తను ఏమీ అనలేదు. రూముకి బయలుదేరాను. ఈ మధ్యలో
అమ్మకి ఫోన్ చేసాను."ఊరకనే చేశాన"న్నాను. నీకొక విషయం
చెప్పాలి అని "నువ్వంటే నాకు చాలా చాలా ఇష్టం అమ్మా!!" అని చెప్పాను. అమ్మ కాసేపు ఎమీ మాట్లాడలేదు. తర్వాత "నువ్వక్కడ బాగానే
వున్నావు రా?.." అని అడిగింది. "బాగానే ఉన్నానమ్మా." అని చెప్పా.
కంటి నుంచి నీరు ఉబుకుతోంది. కాసేపు మాట్లాడాక పెట్టేసాను.
చాలా హాపీగా అనిపించింది. రూమ్ కి వచ్చేసాను.
చాలా ఆత్మలు నాకోసం wait చేస్తునట్టు అనిపించింది. స్నానం
చేసుకున్నాను. అప్పటికి రాత్రి 9 కావచ్చింది. నేను అమ్మకి రాసిన
లెటర్ టేబుల్ మీద పెట్టి ఇంక నన్ను చంపుకోండి అనుకొని
పడుకున్నాను. ఏవో ఆత్మలు నా మీద వాలినట్లుగా శరీరం
బరువెక్కుతున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది. అన్నివైపులనుంచీ నల్లని
ఆకారాలు పాక్కుంటూ నన్ను చుట్టుముడుతున్నట్లుగా ఉంది.
నా ముఖాన్నీ, గొంతుని ఎవరో గట్టిగా నొక్కేస్తున్నట్లుగా ఉంది.
ఊపిరి తీసుకోవడం కష్టమైపోతోంది. గాలి ఆడట్లేదు. గాలి కోసం
నా కాళ్లూ, చేతులూ కొట్టుకుంటున్నాయి. ఆత్మలు నా కాళ్లనూ,
చేతులనూ నొక్కిపట్టేస్తున్నాయి. గాలి అందకపోవడం చాలా
భయంకరంగా ఉంది. నేను కొట్టుకుంటున్నకొలదీ నా మీద బరువు
పెరిగిపోతోంది. ఇలా ఎప్పటికో స్పృహ కోల్పోయానో, లేదా చచ్చిపోయానో
తెలియదు కానీనేను అన్న భావన, ఆలోచనలు ఉనికి కోల్పోయాయి.

కళ్లు తెరిచాను. కళ్లముందంతా ప్రకాశం. ఒళ్లంతా తేలికగా ఉంది.
లేచి చూస్తే నా రూమే. నేను ఆత్మనై ఇంకా రూములోనే
ఉన్నానేమో అనుకున్నా. నా శరీరం నాకు కనపడుతున్నది.
తడుముకుంటే స్పర్శ తెలుస్తూ ఉంది. ఆత్మలకి ఇలాగే ఉంటుంది
కాబోలు. అద్దం ముందుకొచ్చి చూస్తే అద్దం మీద దెయ్యం రాత
ఇలా రాసి ఉంది-
" నేను నీకొక కొత్త జీవితాన్ని ఇచ్చాను. Live it up fully."
అంటే నేనింకా బ్రతికే ఉన్నానన్నమాట. తను కనపడుతుందేమో
అని చుట్టూ చూసాను- థాంక్స్ చెబుదామని. కనపడలేదు.
ఆనందంతో ఒక పావుగంట వరకూ గట్టిగా అరుస్తూ ఉన్నాను.
పక్కింటాయన కంగారుపడి వచ్చేసాడు. ఏమీ లేదని పంపించేసాను.
హుషారుగా స్నానం చేసుకొని అద్దం ముందు తల దువ్వుకుంటున్నాను.
నా ముఖాన్ని అద్దంలో చూసుకుంటే ...
నా కళ్లు ఒక క్షణం పాటు నీలంగా మెరిసాయి.

dark corner..6

సీటులో కూర్చొని ఏమి చేద్దామా అని అటూ, ఇటూ చూసాను.
బద్దకంగా పరిశీలించి నా మొబైల్ తీసుకొని, ఫ్రెండ్స్ అందరికీ కాల్
చెయ్యడం మొదలుపెట్టాను. ఇదయ్యేసరికి మళ్లీ టీ బ్రేకు.
టీమ్ మేట్సు అందరమూ కూర్చున్నాము. సుమన, శ్రీకాంత్ కూడా.
ఈ రోజు శ్రీకాంత్ గాడి షర్ట్ కలర్, సుమన డ్రెస్సు కలర్ కొద్దిగా
మ్యాచ్ అయ్యాయి. దానికి మిగిలిన వాళ్లు వాళ్లిద్దరినీ టీజ్ చెయ్యటం
మొదలుపెట్టారు. నాకు ఎప్పటిలాగే మండిపోతోంది. ఈ ముసుగులో
గుద్దులాట అనవసరం అనిపించింది. నేను సుమనని ఒక ఐదు
నిమిషాలు నీతో మాట్లాడాలని పిలిచాను. తనని కొంచం దూరంగా
తీసుకెళ్లాను. “ఏంటి మాట్లాడాలన్నావు” అని అడిగింది.
కాసేపు మౌనం. తర్వాత సూటిగా చూస్తూ చెప్పాను-
" నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం సుమనా!."అని.
“ప్రొపోజ్ చెయ్యడానికి ఈ ambience బాగోదు అని తెలుసు.
కానీ ఆ శ్రీకాంత్ గాడితో నిన్ను జత కట్టి టీజ్ చేస్తుంటే తట్టుకోలేక
ఇప్పుడు చెప్పాల్సి వచ్చింది.” అని చెప్పాను. తను ఏమీ మాట్లాడలేదు.
బాగా ఎమోషనల్ అయ్యానేమో- నా శ్వాస వణుకుతోంది. కొంచం
కంట్రోల్ లోకి వచ్చి “ఇప్పుడే నీ అభిప్రాయం కనుక్కోవాలని కాదు.
కొంచం టైమ్ తీసుకొని నీకు నచ్చినప్పుడు నిర్మొహమాటంగా చెప్పు.
ఇప్పుడున్న మన రిలేషన్ ని ఈ విషయం ప్రభావితం చెయ్యదని
భావిస్తున్నాను. “చెప్పాను. తను సరే మనం తర్వాత మాట్లాడదాము
అని వెళ్లిపోయింది. మా గాంగ్ ఇంకా అక్కడ బాతాఖానీ కొడుతున్నారు.
నేను వాళ్ల దగ్గరికి వెళ్లి, శ్రీకాంత్ ని చూసి - "శ్రీకాంత్!
నువ్వు సుమన విషయంలో సీరియస్సా?" అని అడిగాను. వాడు
కొంచం కన్ ఫ్యూజ్డ్ గా నవ్వి, "అదేమి లేదు" అని, ఎందుకని తి
రిగి ప్రశ్నించాడు. "నేను సీరియస్. అందుకని." అన్నాను నవ్వుతూ.
అందరికీ ఒక క్షణం అర్థమ్ కాలేదు. తర్వాత అందరూ
మూకుమ్మడిగా "ఓహో!!" అంటూ నన్ను చుట్టుముట్టేసారు.
తర్వాత కాసేపు టైమ్ పాస్ చేసాక లంచ్ బ్రేక్. ఆ తర్వాత సీటుకి
వచ్చేసాను.

ఒకరోజులో సగం అప్పుడే అయిపోయింది. ఇంకా ఏమి చెయ్యాలా
అని అలోచించి, అమ్మకి నా చివరి లెటర్ రాద్దామని
నిర్నయించుకున్నాను. ఇంక లెటర్ రాయడం మొదలుపెట్టాను.
మెళ్లగా చుట్టుప్రక్కలనిమరచి రాయడంలో మునిగిపోయాను.
నా పెన్ నా మనసుననుసరించి ఏవేవో అనుభూతులు,
ఆశలు,ఊహల రాగాలని స్పృశిస్తూ... నా అదుపు లేకుండా.
చాలా పెద్ద లెటర్ అయ్యింది. రాసాక తెలిసింది నా కళ్ల నుంచి నీరు
చాలాసేపటినుంచి జారుతూ ఉందని. అప్పటికే బాగా
సాయంత్రం అయిపోయి చీకటి పడింది. ఇంతలో సుమన నా
దగ్గరికి వచ్చి, "మనం ఎక్కడికైనా వెళ్దామా?" అని అడిగింది.
నేను ఆశ్చర్యంగా తన వైపు చూసాను. తన కళ్లు అభిమానంగా
నవ్వుతున్నాయి. దగ్గరలోని కాఫీడే కి వెళ్లాము. తను
మాట్లాడుతోంది. "నీకు తెలుసా ఇంజనీరింగ్ రోజుల నుంచి ఫ్రెండ్స్
అందరూ నన్ను నీ పేరు పెట్టి ఏడిపించేవారు. ఎందుకంటే నేను
ఏ నోట్సులు కావాలన్నా, ఏ డౌటులున్నా నిన్నే అడిగేదాన్నని.
నేనప్పుడు నిన్ను మంచి ఫ్రెండ్ గానే అనుకున్నాను. తర్వాత
జాబ్ లైఫ్. జాయిన్ అయినప్పుడు నాకు ఆఫీషు లొ తెలిసినవాడివి
నువ్వొక్కడివే అవ్వటం వళ్లనేమో నేను నీతో చాలా షేర్
చేసుకొనేదాన్ని-నా పర్సనల్ విషయాలూ, నా భయాలూ, నా
ఆనందాలూ అన్నీ. నువ్వు ఓపికగా వినేవాడివి. నీతో చెప్పుకున్నాక,
మనసు తేలికగా అనిపించేది. అలా నీ మీద నాకు స్నేహ భావం
మరింత పెరిగిపోయింది. కానీ నీ మీద నాకెప్పుడూ బలమైన
ఆకర్షణ కలగలేదు. ఒకరితో జీవితం పంచుకోవాలంటే అలాంటి
బలమైన ఆకర్షణ ఇద్దరి మధ్యన ఉండాలని నా అభిప్రాయం.
బహుశా నీ గురించి నాకు పూర్తిగా తెలియకపోవటం వల్లనేమో.
ఎప్పుడూ నీ కళ్లను చదవటానికి ప్రయత్నించడం తప్పితే, నీ
ఆనందాలు ఇవీ, నీ భయాలు ఇవీ, నువ్వు ఇలా ఫీల్ అవుతావూ
ఇవేమీ నాకు తెలియవు. ఈ రోజు నువ్వు ప్రొపోజ్ చేసాక
ఫష్ట్ టైమ్ నీ గురించే ఆలోచిస్తూ గడిపాను. నాకింకా టైమ్ కావాలి
శీనూ!!. నీ మనసేంటి అని నేనింకా తెలుసుకోవాలి. ఐ థింక్ వి
షుడ్ స్పెండ్ మోర్ టైమ్ టుగెదర్. నా పరంగా ఒక అబ్బాయితో
ఇలా మాట్లాడటం సాహసమే. నాకు నీ మీద అలాంటి ఫీలింగ్స్
లేవని చెప్పి నేను "నో" చెప్పొచ్చు. కానీ ఎందుకో తెలియదు నిన్ను
తెలుసుకోకపోవటం వలన నేను ఏదన్నా మిస్ అవుతానేమో
అనిపిస్తోంది." ఇలా చెప్పి ముగించింది. నేను తనని చూస్తూ
ఉండిపోయాను. ఒక్కసారి ఎంతో ఆనందము వచ్చేస్తేఎలా రియాక్ట్
అవాలో తెలియనట్లుగా ఉంది నా పరిస్థితి. కారణాలు తెలియదు
గానీ నేను తనని పొందగలను అన్న విశ్వాసం నాకెప్పుడూ లేదు.
అలాంటిది ఇప్పుడు తను ఇంత పోజిటివ్ గా మాట్లాడేసరికి చాలా
ఆనందమేసింది. నా మీద నాకే ఇష్టం కలిగింది. బయటకి
వచ్చాక "యేహ్!!" అంటూ గాలిలోకి ఎగిరాను. నా ఆనందాన్ని
తనకి చెప్పాను. ఒకరితో పంచుకుంటే ఇంత బాగుంటుందా అనిపించింది.
ఇంకాసేపటికి తను వెళ్లిపోయింది.

dark corner..5

చదివాక నేను ఉన్న స్థలంలోనే నెమ్మదిగా పట్టు కోల్పోతున్నట్లుగా
కూర్చుండిపోయాను. చాలాసేపు అలానే ఉండిపోయాను.
నేనేమీ ఏడ్వలా. లేచి ఆఫీషుకి బయలుదేరాను. మెల్లగా నేను ఈ
మెంటల్ సఫరింగ్ నుంచి రిలీవ్ అవుతున్నట్లు అనిపించింది.
అంతిమ గమ్యము తెలిసిన బాటసారి, ఆ బాటలో ఎలా కంఫర్టబుల్ గా
నడుచుకుంటూ పోతాడో అలా నేనూ నడుస్తున్నాను. రేపు నా ప్రాణం
పోతుందన్నవిషయం తెలిసిపోయాక ఎందుకో నాకు పెద్దగా బాధ
కలిగించట్లేదు. భయం కూడా వెయ్యట్లేదు. బహుశా చనిపోవడం వలన
నేనేమీ కోల్పోవడం లేదేమో. అసలు నా లైఫ్ లో గర్వించదగిన
క్షణాలు అంటూ ఏమీ లేవేమో. చిన్నప్పటి నుంచీమా అమ్మ ఎప్పుడూ
దేనికీ గర్వపడకూడదని నూరిపోసేది. చిన్నప్పుడు మాది దిగువ
మద్యతరగతి కుటుంబం. ముగ్గురు ఆడపిల్లలు, తర్వాత నేను. మా నాన్న
ఏ బాధ్యతలూ పట్టని మనిషి, తాగుడు అలవాటు ఉంది. అమ్మ మమ్మల్ని
చాలా స్ట్రిక్ట్ గా పెంచేది. అమ్మ తను కోల్పోయినవన్నీ మమ్మల్నీ మంచి
స్థితిలో పెట్టడం ద్వారా సాధిద్దామనుకుందేమో. నాకు
ఇప్పటికీ గుర్తు- 4వ తరగతిలో నాకు లెక్కల్లో యాభైకి నలభై నాలుగు
వచ్చాయి. నేనే ఫస్టు. స్కూల్ అయ్యాక పరిగెత్తుకొంటూ ఇంటికెళ్లి అమ్మకి
చెప్పాను. ఇంకా ఎక్కువ తెచ్చుకొవాలి అంది నిర్లిప్తంగా. నేను తర్వాత
పక్కింటిలో టేప్‌రికార్డర్ లో ఎదో పాట వస్తూంటే హుషారుగా అరుగు మీదకి వచ్చి డాన్స్ చేస్తున్నాను. అమ్మ వచ్చి చీపురు కట్టతో ఒక్కటేసింది.
ఏదో యాభైకి యాభై వచ్చినోడిలా ఎందుకలా ఇరగబడుతున్నావు అని.
ఇలాంటి సంఘటనలు చాలా జరిగాయి. ఎమ్‌సెట్ లో మంచి ర్యాంక్ వస్తే,
ఏదో ఐ.ఐ.టి లో సీట్ వచ్చినట్లుగా ఫీల్ అవ్వకు అనేది. ఇలా నేను
కూడా దేనినీ సాధించినట్టు ఫీల్ అయ్యేవాడిని కాదు. నేను సాధించిన
చిన్న చిన్న విజయాలను కూడా నేనెప్పుడూ ఆస్వాదించలేదు. ఐ డిడింట్
ఎవర్ గివ్ మైసెల్ఫ్ ఎనీ డామ్ వర్త్.. అందుకేనేమో నేను
సుమన కి ఇంతవరకూ ప్రొపోజ్ చెయ్యలేకపోయాను. ఏంటి!.. ఈ రోజు
ఆలోచనలు ఎటో వెళ్లిపోతున్నాయి.. సరే వెళ్లనీ అని వదిలేసాను.
అమ్మ గుర్తుకివచ్చింది మళ్లీ. ఏంటో.. అమ్మ ఈ రోజు తెగ
గుర్తుకివస్తుంది.. అమ్మ ఎప్పుడూ నామీద అభిమానం చూపించేది కాదు.
నాకు ఊహ తెలిసినప్పటి నుంచీ అమ్మ నన్నుదగ్గరగా తీసుకొని
ముద్దులివ్వడమూ, ప్రేమగా మాట్లాడటం ఎప్పుడూ లేదనుకుంటాను.
కానీ అమ్మకి నేనంటే ప్రాణం. అందులో డౌట్ లేదు. నేను కూడా అంతే.
అంత expressive కాను. నేనెప్పుడూ ఊహించుకుంటుంటాను అమ్మ
నా తలను తన ఒడిలో పెట్టుకొని సరదాగా ఊసులు చెప్పినట్టూ... నా
తల అలా నిమురుతూ ఉంటే నేను హాయిగా నిద్రలోకి జారుకున్నట్టూ..
ఎందుకో అమ్మకి ఫోన్ చేసి "నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం అమ్మా! " అని
చెప్పాలనిపించింది. చూస్తుండగానే, ఆ ఆలోచన చాలా బలీయమైపోయింది.
ఫోన్ చేసాను. చేసి అవీ,ఇవీ మాట్లాడాను కానీ అసలు విషయం
చెప్పలేకపోతున్నాను. చివరికి "అమ్మా!, నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండు. నేను
నీ గురించి చాలా అలోచిస్తూ ఉంటాను." అని ఏదో అసందర్భంగా
చెప్పగలిగాను. కానీ ఆ మాత్రం చెప్పినందుకే కొంచం హాపీగా
అనిపించింది. ఈ ఒక్కరొజూ ఫుల్ బిందాస్ గా బతకాలి అనిపించింది.
నా ఇన్సెక్యూరిటీస్, భయాలూ, మన మీద చుట్టుప్రక్కలవాళ్ల ప్రభావాలూ
ఇవన్నీ వదిలేసి నాకు నేనుగా పూర్తిగా ఈ రోజుని ఆస్వాదించాలనిపించింది.

… నాలో ఏదో తేజస్సు నిండిన ప్రశాంతత.

ఆఫీషులోకి అడుగుపెట్టాను. దూరంగా మా ప్రోజెక్టు మానేజర్
కనపడ్డాడు. వెళ్లి పలకరించాను. ఏమి మట్లాడాలో ప్లాన్ చేసుకోలేదు.
అలా కలిశేసానంతే. "ఈ రోజు నాకు పని చెయ్యాలనిలేదు.. కానీ బోర్
కొడుతుందని ఆఫీషుకి వచ్చాను. ఈ రోజు నాకు లీవ్ వితౌట్ పే
కావాలి "అని చెప్పాను. మా మానేజర్ నా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసి,
"సరే" అన్నాడు. మా మానేజర్ తో నేను వ్యవహరించిన తీరు నాకు
బాగా నచ్చింది. ఎప్పుడూ ఇంత ధైర్యంగా, నిజాయితీగా మాట్లాడలేదు.
నా సీటు దగ్గరికి వచ్చి కూర్చొని ఇటూ, అటూ చూస్తున్నాను. దూరంగా
హైమ కనపడింది. అప్పుడే వచ్చినట్టుంది. ఎప్పటిలాగే తన అందాలు
నన్ను ఊరించాయి. తను వచ్చినవెంటనే టీ తాగడానికి వెళుతుంది.
నేను తన దగ్గరికి వడిగా వెళ్లి, "షల్ ఐ జాయిన్ యు ఫర్ టీ?" అని
అడిగాను. మాకు ముఖపరిచయం ఉంది కానీ మేమెప్పుడూ
మాట్లాడుకోలేదు. తను కొంచం ఆశ్చర్యంగా చూసి తర్వాత ముఖమంతా
నవ్వు చేసుకొని నాతో నడిచింది. "నాకు నీమీద కోరిక ఉంది." అని
చెప్పాలనుకున్నాను.
కాంటీన్ లో కూర్చున్నాము.
తనే ఏదో టాపిక్ మొదలుపెట్టింది. అలా మాట్లాడుతునే ఉంది. తను
సల్సా నేర్చుకుంటునట్టూ, తను కాలేజ్ లో మిస్ లయోలా గా
ఎంపికయినట్టూ, తనకి బొద్దింకలు అంటే చాలా భయమనీ, తనకి
అభిషేక్ బచ్చన్ అంటే పిచ్చి అని.. ఇలా కొంచం ఎక్కువయిన
హావభావాలతో వాగుకుంటూ పోయింది. కాసేపటికి నాకు
ఆకర్షణ స్థానే బోరు కొట్టడం మొదలుపెట్టింది. ఇప్పుడు నాకు
అమ్మాయి కనిపించట్లేదు .. ఆ స్థానంలోనే ‘ప్రతీ ఒక్కరూ నా అందాన్నీ,
నన్నూ గుర్తించాలి’ అన్న తన ఇన్సెక్యూరిటీ కనపడింది. మెల్లగా
ఎలాగోలా తన నుంచి బయటపడి నా సీటు దగ్గరికి వస్తుంటే
‘ఆ అమ్మాయి ఆకర్షణనుంచి పూర్తిగా బయటపడ్డాను’ అన్న
సంతృప్తికరమైన ఫీలింగు కలిగింది. నాకు అంతకన్నా బాగా
అనిపించిన విషయం ఏంటంటే- ‘నన్ను నేను ఎప్రీషియేట్ చేసుకొవడం’. ఉదయం మా మానేజర్ తో వ్యవహరించిన తీరు, హైమా ఆకర్షణని
ధైర్యంగా ఎదుర్కోవటం లాంటి చిన్న చిన్న విషయాలకు కూడా. చాలా
తేలికగా అనిపించింది- ‘బ్రతకడం ఇంత సింపులా?’ అన్నట్లుగా.

dark corner..4

తను అందంగా ఉంది కానీ పాలిపోయిన తెలుపు. కళ్లు మాత్రం చాలా

వెరైటీగా ఉన్నాయి. కనుపాపలు గాఢనీలం రంగులో ఉండి, కళ్లు

ఏ ఎక్స్‌ప్రెషన్ లేకుండా చాలా మిస్టీరియస్‌గా ఉన్నాయి. నేను అలా

చూస్తూండగా ఎప్పుడు మాయమైపోయిందోగానీ ఇంక కనపడలేదు.

దమ్ము చివరికి వచ్చేసింది. ఏదో సినిమాలో చూపించినట్టు ఈ

ఆత్మలు మనుషులని తాకలేవు కాబోలు.. అందుకే నన్ను ఏమీ

చెయ్యలేదు అని అనుకుంటుండగానే వెనక నుంచి నా భుజం మీద

ఎవరిదో చెయ్య పడింది. పరిగెడదామనిపించింది. కాళ్లు

కదలలేకపోతున్నాయి. విజ్జుగాడిని లేపడానికి అరవాలనిపించింది.

నోరుపెగలట్లేదు. ఎవరో గొంతుని గట్టిగా పట్టేసినట్లనిపించింది.

ఊపిరి ఆడట్లేదు. ఇంకొక పదినిమిషాలు అలాగేఉంటే చచ్చిపోతానేమో

అనిపించింది. "ఏరా!! నిద్ర పట్టట్లేదా? " అన్న విజ్జుగాడి గొంతు వెనక

నుంచి విని అర్థమయ్యింది చెయ్యి వేసింది వాడేనని. మళ్లీ

బ్రతికినట్టనిపించింది. అప్పటికీ ఇంకా గొంతు పూర్తిగా రావట్లేదు.

అవునన్నట్టు వాడివైపు చూసాను. నా ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టేసాయి.

నన్ను చూసి, "హే!!, ఆర్ యు ఆల్‌రైట్?" అని దగ్గరికి వచ్చి

అడిగాడు. "యా.. ఐ యామ్ ఫైన్" అని జరిగింది వాడికి చెబుదామని

వాడి వైపు చూసాను. వాడి కళ్లు ఒక్క క్షణం పాటు నీలంగా మారి మళ్లీ

మామూలుగా అయిపోయాయి.నీలంగా మారినప్పుడు అచ్చంగా ఆమె

కళ్లలా కనిపించాయి. నా బుర్రలొ భయపు నీలి నీడలు మళ్లీ

ప్రవేశించాయి. వాడికి ఇంకేమి చెప్పలేకపోయాను. వాడు నన్ను విచిత్రంగా

చూసి నా భుజాన్ని తట్టి అదొకలాంటి స్మైల్ విసిరేసి వెళ్లి

పడుకున్నాడు. ఆ రాత్రి అలా గడిచిపోయింది.


ఉదయం నేను నిద్రలో ఉంటుండగానే విజ్జుగాడు నాకు చెప్పి

వెళ్లిపోయాడు. లేచి ముఖం కడుక్కున్నాను. నాకు రూములో నాతో

పాటు ఇంకెవరో ఉంటున్నారు అన్న ఫీలింగు మాత్రం మెదులుతూ ఉంది.

సోప్ అయిపోయింది. బయటకు వెళ్లి, సోప్ కొనుక్కొని రూములోకి

వచ్చాను. నేను వచ్చిన గదిలో ముగ్గురు మనుషులు కుర్చీలు వేసుకొని

కంప్యూటర్ లో ఏదో సీరియస్ గా చూస్తున్నారు. నేను లోపలికి

వచ్చాక అందరూ నావైపు స్లో మోషన్ లో తలలు తిప్పి నన్ను ఎవరీ

కొత్త మనిషీ అన్నట్టు చూసారు.నేను వేరే రూముకి వచ్చాననుకొని

వెంటనే బయటకు వచ్చేసాను. బయటకి వచ్చి చూస్తే అది నా రూమే.

మా అపార్టుమెంటే. కింద రూములో అంకుల్ ని చూసి ఇంకొకసారి

కన్‌ఫర్మ్ చేసుకున్నాను. అసలు నాకేమి అవుతుంది అనిపించింది.

తల తిరుగుతోంది. నేను చూసిన మనుషులని ఒకసారి గుర్తుకు

తెచ్చుకుంటే వారిలో ఒక ముసలాయన

(వయసు 50-55 మధ్యలొ ఉంటుంది), ఒక చిన్నబాబు

(వయసు 8 ఏళ్లు ఉంటాయి) ఇంకా ఒక అమ్మాయి. అప్పుడు

గుర్తుకువచ్చింది ఆ అమ్మాయినే నిన్న నేను చూసిందని.

రూముకి వచ్చాను. ఆ అమ్మాయి ఒక్కతే ఉంది. నన్ను పట్టించుకోవట్లేదు.

నేను స్నానం చేసి ఆఫీషుకి బయలుదేరాను. నాకే ఎందుకిలా

అవుతుందోగానీ ఆ అమ్మాయి ప్రెజెన్స్ ని నేను అంతటా ఫీల్

అవుతున్నాను.. ఎక్కడికెళ్లినా సరే. నాకు ఆమెనే కాకుండా

మనుషులకి కనిపించని మిగిలినవాళ్లు కూడా కనపడుతున్నారు.

అప్పుడప్పుడు మనుషులు కూడా ఈర్ష్య, ద్వేషము,కోపం, భయమూ

లాంటి ఇన్సెక్యూరిటీస్ ఆవహించిన దెయ్యాల్లా కనపడుతున్నారు.

నాకు సాయంత్రం ఆఫీషు నుంచి వచ్చాక ఎవరైనా సైక్రియాట్రిస్ట్ ని

కలవడం బెటర్ అనిపించి ఒక సైక్రియాట్రిస్ట్ దగ్గరకి వెళ్లాను.

కాసెపు వెయిట్ చేసాక రిసెప్సనిష్ట్ లోపలికి వెళ్లమంది. తీరా

లోపలికి వెళ్లి వాడిని చూస్తే, వాడి కళ్లు కూడా నీలంగా మెరిసాయి.

వెంటనే బయటకి వచ్చేసాను. ఈ రాత్రికి నా రూముకి వెళ్లకుండా

వేరే రూముకి వెళ్తే ఎలా వుంటుంది అని ఇంకొక ఫ్రెండ్ రూముకి

వచ్చాను. కానీ ఆమె ఆ రూములో కూడా కనపడింది. ఆ రాత్రి కూడా

భయంకరమైన అనుభవాలతోనే గడిచింది. ఉదయం నా రూము కి

వచ్చాను. గత మూడు రోజులుగా ఈ దెయ్యం ఎపిసోడ్ లతో పూర్తిగా

విసిగిపోయాను. నిద్ర కూడా లేదు. ఒకరకమైన ఫ్రస్ట్రేషన్,

తెగువ వచ్చేసాయి. రూములో తను ఉంది. నేను పట్టించుకోలేదు.

స్నానము చేసేసి డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ ముందు తల దువ్వుకొంటున్నాను.

అద్దములో తను కనపడింది. నా వైపే సీరియస్‌గా చూస్తూ ఉంది.

అసలు ఎప్పుడూ నన్ను పట్టించుకోనట్లు వుండే తను ఇప్పుడు

నా వైపు కళ్లార్పకుండా సీరియస్‌గా చూస్తుండేసరికి నా గుండెలు

జారాయి. కాసేపటికి తను మాయమయ్యింది. కానీ అద్దము మీద

ఏవో అక్షరాలు నీటితో చెక్కబడినట్లుగా ఉన్నాయి. దగ్గరికి వెళ్లి చూసాను.

"ఈ రాత్రికి నువ్వు నాచే చంపబడుతున్నావు... ఎక్కడున్నా సరే!."

అని ఉంది.

Saturday, March 15, 2008

మధ్యాహ్నపు బోరుటెండ

పదిమంది మధ్యలో ఉన్నాను..
కానీ ఒంటరితనమొక్కటే నా సహచరిలా ఉంది.
మధ్యాహ్నపు బోరుటెండ నా మనస్థితిలా ఉంది.
దేనినుంచో తప్పించుకొని పారిపోవాలని ఉంది.
నేను నా ఇగో తో పోరాడుతున్నాను-
'I am missing you' అన్న నిజాన్ని ఒప్పుకోవటానికి.

dark corner..3

సాయంత్రం ఏడయ్యేసరికి ఆఫీషు నుంచి బయటపడ్డాను. రూము కి
వెళ్లాలనిపించలేదు. విజ్జు గాడికి కాల్ చేసాను- రూముకి రమ్మని.
ఫష్ట్ఎక్కడన్నా కలిసి తిందాము అన్నాడు. "సరే" అన్నాను. తినడము
అయ్యాక "సినిమా" అన్నాడు. షారూఖ్ ఖాన్ కొత్త సినిమా. అందులో
హీరోయిన్ చనిపోయాక ఆత్మగా మారి విలన్ మీద పగ తీర్చుకొంటుంది.
సినిమా నుంచి తిరిగివస్తూంటే ఈ ఆత్మల టాపిక్ మా మధ్య వచ్చింది.
వాడు చదివిన కాష్మొరా నవల లోని కొన్ని సన్నివేశాలు చెబుతున్నాడు.
ఆత్మలు మన చుట్టూ ఉంటాయనీ, అప్పుడప్పుడు అవి మనల్ని
ఆవహించి వాటి కోరికలు తీర్చుకుంటాయనీ ఏవేవో చెబుతున్నాడు.
ఇంతలో రూము వచ్చేసింది. అప్పటికే రాత్రి ఒంటిగంట కావస్తుండటంతో
ఇద్దరమూ పడకలు వేసాము. ఒక పదినిమిషాలు మాట్లాడుకొని
సైలెంట్ అయిపొయాము. అలామాట్లాడుకుంటున్నప్పుడు నాకేదో
పట్టీల చప్పుడు వినిపించినట్టయ్యింది. నేను దానిని పెద్దగా
పట్టించుకోలేదు. మా కింద రూము లో ఫేమిలీస్ ఉంటారు. అందులో
లేడీస్ ఎవరన్నా లేచారేమో అనుకున్నా. ఒక పావుగంట నిశ్శబ్దంగా
గడిచింది. విజ్జుగాడు పడుకున్నట్లు ఉన్నాడు. నిద్రలోకి
జారుకోబోతుండగా మళ్లీ ఘల్లు మంది. ఈసారి కొంచం దగ్గరగా…
గతుక్కుమన్నాను. పక్కన విజ్జు గాడు లేచి, "ఒరెయ్!! నాకెదో
పట్టీల చప్పుడు వినపడుతుంది రా. నీకూ వినపడిందా??" అని
అడిగాడు. వాడి భయం చూసి, ఏడిపించాలనిపించింది. "లేదు" అని
చెప్పా. "ఎక్కడ నుంచి వినపడుతుంది రా?" అని అడిగాను. వాడు
కింద నుంచి అని చెప్పాడు. "సరే కాసేపు చూద్దాము. మళ్లీ
వినిపిస్తుందేమో" అనుకొని ఇద్దరమూ ఒక పావుగంట wait చేసాము.
ఏ శబ్దమూ వినపడలేదు. ఇంక పడుకుందామని నేను సరదాగా
"ఒరేయ్!, కాసేపయ్యాక మనిద్దరిలో ఒకరికే ఆ శబ్దం వినిపిస్తుంది రా.
మెళ్లగా ఇంకా దగ్గరవుతున్నట్టుగా వినిపిస్తుంది చూడు." అన్నాను
వాడిని ఏడిపించడానికి. వాడు ఏమీ అనలేదు. 'అసలు ఈ డైలాగ్
ఎందుకు వేసానా?' అన్పించింది. ఎందుకో నే వేసిన డైలాగ్ నాకే నచ్చలేదు.

మగతగా నిద్రపడుతోంది అనగా మళ్లీ వినపడింది పట్టీల చప్పుడు.
ఈసారి చాలా క్లియర్‌గా. నేను విజ్జు గాడి వైపు చూసాను. వాడు
నిద్రపోతున్నాడు. అంటే, నా ఒక్కడికే వినిపిస్తోందా.. .నేను చెప్పిన
డైలాగ్ నా మీదనే పనిచేస్తోందా.. గుండె దడ దడా కొట్టుకుంటోంది.
తలుపు ముందర ఎవరో తచ్చాడుతున్నట్లుగా రెండు మూడు సార్లు
పట్టీల చప్పుడు వినపడింది. తరువాత చాలాసేపటివరకూ ఏ చప్పుడూ వినపడలేదు. హమ్మయ్య అనుకొని నిద్రలోకి జారుకున్నాను.
పట్టీల చప్పుడుకి మళ్లీ నిద్రనుంచిఉలిక్కిపడి లేచాను. కానీ ఈసారి
చప్పుడు తలుపు ముందర కాదు. మా గదిలోనే. కళ్లు తెరవాలంటే
భయం వేస్తోంది. ఊహే అయ్యుంటుంది అని సమర్ధించుకొని కళ్లు
తెరవలేదు. కానీ కొన్ని క్షణాలకే మళ్లీ ఘల్ మన్న పట్టీలు. భయం
ఇంత భయంకరంగా వుంటుందా అన్నది ఇప్పుడే అనుభవంలోకి
వస్తోంది. కనురెప్పలు పూర్తిగా కాకుండా చిన్నగా తెరచి శబ్దం
వినిపించినవైపు చూసాను. నాకు దగ్గర్లొ పట్టీలు కట్టుకొన్న రెండు
పాదాలు కనపడ్డాయి. నా గుండెలు ఆగిపోయినాయి. గట్టిగా
అరవాలనిపించింది. విజ్జుగాడిని లేపాలనిపించింది. కానీ ఏమీ చెయ్యలేని
పరిస్థితి. అలాగే కొయ్యముక్కలా ఉండిపోయాను. ఆ పాదాలు నా నుంచి
దూరంగా జరిగాయి. కనురెప్పలు కొద్దిగా ఇంకొంచం పైకెత్తి చూసాను.
పాదాల వరకూ తెల్లని గౌను వేసుకున ఒక అమ్మాయి. కిటికీ నుంచి
పడుతున్న మసక వెలుగులో లైట్ బ్లూయిష్ షేడ్‌లో కనపడుతోంది
ఆ ఆకారం. అదృష్టవశాత్తూ తను నా వైపు చూడట్లేదు. నాకు
తెలియకుండానే నేను వణుకుతున్నాను. ఈ భయంలో బ్రతికేకన్నా
ఈ నిమిషమే చనిపోతే బావుండుననిపించింది. తను ఎక్కడ నా వైపు
చూస్తుందేమోనని ఒకటే టెన్షన్. ఈ టెన్షన్ నా వల్ల కాదు అనుకొని
గట్టిగా కళ్లు మూసేసుకొన్నాను. మనసులో "శ్రీ ఆంజనేయం..
ప్రసన్నాంజనేయం." అనుకోసాగాను. ఎప్పుడూ మొక్కని దేవుడు
ఇప్పుడు మొక్కితే వస్తాడా అని డౌట్ వచ్చింది. ఇంక దేవుడిని
తలవటం ఆపేసాను. ఈ లోపున అడుగుల చప్పుళ్లు వంట
గదివైపుకి వెళుతున్నట్లుగా అనిపించింది. మెల్లగా కళ్లు తెరచి
చూసాను. తను లేదు. ఇప్పుడే ఏదో చెయ్యాలి అనిపించి, లైట్ వేస్తే
ఇంక దెయ్యాలు రావు అనుకొని పక్కనే ఉన్న ట్ ఆన్ చేసాను.
ఒక్కసారిగా రూము అంతటా వెలుగు. ఒకింత ధైర్యం వచ్చినట్టుగా
ఫీలయ్యా. నేను అనుకున్నట్లుగానే ఒక పావుగంట వరకూ ఆమె
లైట్ వున్న మా గదిలోకి రాలేదు. విజ్జుగాడు ఇవేవి
పట్టనట్లుగా పడుకొన్నాడు. వాడిని లేపాలనిపించిందికానీ ఇవన్నీ చెబితే
వాడు నవ్వుతాడేమో..ఇప్పుడు లేపడం అవసరమా.. లాంటి
సందెహాలు వచ్చి లేపలేదు. నిద్ర పట్టట్లేదు. లేచాను. TV మీద
విజ్జుగాడు సిగరెట్ ప్యాకెట్ ఉంది. సిగరెట్ తాగాలనిపించింది.
తాగుతాను కానీ నాకేమీ అలవాటు కాదు.సిగరెట్ వెలిగించుకున్నాను. సిగరెట్ వెలిగిస్తున్నప్పుడు గమనించాను-
చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయని. బుర్ర అంతా బ్లాంక్ గా ఉంది.
దమ్ము లాగుతూ రిలాక్స్ అవుతున్నాను. ఈలోపు ఆమె వంటగది
నుంచి చాలా క్యాజువల్‌గా నడుచుకుంటూ మా గదిలోకి వచ్చేసింది.
బుర్ర రియాక్ట్ అవ్వడం మానేసి నేను అక్కడే శిలలా తనని
చూస్తున్నాను. తను నేనొక మనిషిని అసలు లేనట్లుగా గదిలో
తిరుగుతూంది. తను నన్ను పట్టించుకోకపోవడం నాకు కొంత
ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది. భయపడుతూనే నేను తనని గమనించటం
మొదలుపెట్టాను.

dark corner...2


హైమా నన్ను వాళ్ల ఇల్లు చూపిస్తూ ఉంది. నేను వాళ్ల ఇల్లు
చూడటం కన్న తననే ఎక్కువ చూస్తున్నాను. టైట్ టీషర్ట్ లో
సెక్సీగా ఉంది. తన బెడ్‌రూమ్ కి తీసుకువచ్చింది. అంతవరకూ
మామూలుగా వున్న హైమ బెడ్‌రూమ్ లోకి వచ్చేసరికి తన
బాడీలాంగ్వేజ్ మారిపోయింది. మోహంతో రగులుతున్నట్లుగా నగ్నమైన
కోరికలా అనిపించింది నాకు. తను బెడ్ మీద పడుకొని నన్ను
రమ్మన్నట్లుగా కైపుగా చూసింది. నా కళ్లను నేనే నమ్మలేకపోయాను.
దగ్గరికి వచ్చాను. నాకు పిచ్చి ఎక్కిస్తున్న తన బ్రెస్ట్స్ వైపే చూస్తూ,
చేతులు వాటి మీద వేసాను. చేతులు వేసేసరికి అవి చిన్నవైపోయాయి.
ఏమిటిది?!! అని చూస్తే అక్కడ హైమ స్థానంలో నా ఫిగరు సుమన
ముఖం ఉంది. చాలా భయంకరంగా ఉంది…ముఖమంతా డార్క్ గ్రీన్
కలర్‌లో, కళ్లు రెడ్ గా నన్ను కోపంగా చూస్తున్నాయి. నేను
అదిరిపడి దూరం జరిగాను. చూడబోతె, ఆ బెడ్ చుట్టూ మా ఆఫీషు
వచ్చేసింది. మా ప్రొగ్రామ్ మనేజర్, ఇంకా కొందరు కొలీగ్స్ నన్ను
చూసి నవ్వుకుంటున్నారు. అందరికీ హైమ మీద నాకున్న
దురాలోచనలు తెలిసిపోయినట్లుగా ఉంది. “అబ్బా!!.. ఏమిటీ
ఘోర అవమానం!!.” అనుకున్నాను. ఈ పరిణామాన్ని అస్సలు
తట్టుకోలేకపోతున్నాను. దిగ్గున లేచాను. కల చెదిరింది.

" ఏమిటిది. రాత్రి అలా జరిగింది. పొద్దున్నే ఒక పీడ కల." అనుకుంటూ
తయారయ్యి, ఆఫీషుకి వెళ్లాను. రాత్రి సరిగా నిద్రపట్టకపోవడం వలన
తలనొప్పిగా ఉంది. టీబ్రేక్‌లో మా కొలీగ్స్ అంతా నా ఫిగరు సుమనని,
ఆ శ్రీకాంత్ గాడిని సరదాగా లింక్ పెట్టి ఏడిపించడంతోనే అయిపోయింది.
వాళ్లు కూడా నవ్వేస్తున్నారు. నాకు ఎక్కడో కాలిపోతోంది.