Friday, September 26, 2008

ఆ రూము..

నా ఇంట్లో ఆ రూముని నేనెప్పుడూ తెరవలేదు. ఆ రూము నుంచి ఎప్పుడూ ఏవో ఏడుపులు, మూలుగులు, అరుపులు వంటి భయంకరమైన శబ్దాలు వస్తూ ఉంటాయి. ఆ రూమన్నా, అందులో ఉండే ఆ పిచ్చిదన్నా నాకు చాలా భయం. అసలు నా ఇంటిని నేను పెద్దగా పట్టించుకోను. ఇంట్లో మిగిలినవారి గురించి, ఆ రూము గురించి చుట్టుపక్కల వారికి తెలిసిపోతుందేమో.. తెలిస్తే వారేమనుకుంటారో.. అని ఎప్పుడూ ఇంటికి తాళం వేసి బయటనే తిరుగుతా. కానీ ఏదో మిస్ అవుతున్నాను అన్న ఫీలింగు వచ్చేస్తుంటుంది. నాకు నేనే డొల్లగా కనపడతా.. ఏదో వేషం వేసుకున్నట్లు. ఆ రూములో పిచ్చిది ఎందుకో నన్ను కలవడానికి ఆరాటపడుతూ ఉంటుంది. కానీ నేను ఆ రూము తలుపు తీయనుగా. నేను స్పృహలో ఉన్నప్పుడు నా పర్మిషన్ లేకుండా తను రాలేదు. అందుకే నేను నిద్రలోకి జారినప్పుడు తను వస్తుంది- ఓ పీడకలలా.

ఇంటిలో ఓ చిన్నమ్మాయి కలివిడిగా తిరుగుతూ ఉంటుంది. దానికీ, వరండాలో కూర్చొని ప్రపంచాన్ని చూసే బామ్మకి అస్సలు పడదు. కానీ ఆ చిన్నమ్మాయి అంటే నాకు భలే ఇష్టం. దానితో ఉంటే నాకూ పిల్లచేష్టలు వచ్చేస్తాయి. మళ్ళీ పదిమందీ నన్ను చూసి నవ్వుతారేమోనని భయం. అందుకే ఎవాయిడ్ చేస్తా. మరొక రూములో లంగా- వోణీ, తలలో పూలు, వాలు జడ, పట్టీలేసుకొని ఒకమ్మాయి. పక్క రూంలోనే స్లీవ్లెస్ జాకెట్, మినీ స్కర్ట్, చింపిరి జుట్టేసుకొని సిగరెట్ కాలుస్తూ మరొక అమ్మాయి. వీళ్ళిద్దరికీ ఎప్పుడూ గొడవే. ఎవరిని సమర్థించాలో అర్థం కాదు.

ఒకసారి వరండాలో బామ్మ ఒడిలో తలపెట్టుకొని కలలుకంటూ అడిగా - 'నా రాకుమారుడుని ఎలా కనిపెట్టడం?' అని. 'ఎవరైతే నీ ఇంటికి వచ్చి ఆ రూము తలుపు తీయగలడో వాడే నీ రాకుమారుడు' అని. అప్పటినుంచి చాలామంది అబ్బాయిలను ఇంటికి తెచ్చా. కొందరు బామ్మ చాదస్తానికి, అది దాటినవారు చిన్నమ్మాయి అల్లరికి పారిపోయారు. మరికొందరు లంగా-వోణీ అమ్మాయి దగ్గర, ఇంకొందరు చింపిరి జుట్టు చోరీ దగ్గర బోల్తాలు పడ్డారు. ఇంతలో మావోడు పరిచయమయ్యాడు. వీడే వాడు అని గుర్తించేలోపే బామ్మని ఇంప్రెస్ చేసేసి, చిన్నపిల్లతో చెమ్మచెక్కలాడాడు. లంగా-వోణీని ముగ్గులోకి దించాడు. సిగరెట్ పాపతో డేటింగ్ కూడా చేసాడు. ఒకరోజు సడన్ గా ఆ రూముని నా(తన) సమక్షంలో తెరిచాడు(ను). లోపల ఒకమ్మాయి రోగంతో బాధపడుతూ కనపడింది. నాకు భయం వెయ్యాలా. ఎందుకో భోరున ఏడ్చేసాను. తనపై చాలా జాలి కలిగింది. ఆశ్చర్యంగా నావాడు నన్ను అర్థం చేసుకున్నాడు. అప్పట్నుంచి నేను నా ఇంటివాళ్ళతో చక్కగా గడపటం మొదలుపెట్టాను. దాంతో ఆ రూములోని అమ్మాయి బాగా కోలుకోంది. నా చొరవతో బామ్మ, చిన్నమ్మాయి, లంగా-వోణీ, సిగరెట్, జబ్బుది అందరూ ఒకరితో ఒకరు దగ్గరవ్వసాగారు. వాళ్ల మధ్య పూర్తి సఖ్యత కుదిరాక ఒక గమ్మత్తైన క్షణంలో అందరూ నాలో కలిసి మాయమయిపోయారు. నేను నేనుగా.. నిండుగా అయిపోయాను. భలే ఆనందమేసింది. పరిగెత్తుకొని వెళ్లి నా రాకుమారుడిని కౌగిలించుకున్నాను. అంతా హ్యాపీస్. కధ కంచికి .. మనమింటికి.

నోట్: ఇక్కడ 'నా ఇల్లు' అనేది నా మనసుని (స్పెసిఫిక్ గా ఒక అమ్మాయి మనసుని ) సూచిస్తుంది. ఇంటిలోని ఇతర పాత్రలు నా మనసులో ఉండే భిన్న పార్శ్వాలు.

Monday, September 15, 2008

నెచ్చెలీ!.. నువ్వొస్తావని..

జీవితపు దారిలో నడుస్తూ ఈ చోట నీకోసమని ఆగిపోయాను. నేను వచ్చిన దారిలో విరిసిన ప్రతి పువ్వునీ కోసి అపురూపంగా పట్టుకువచ్చాను. మరి నీకు నచ్చుతాయో.. లేదో. అందుకున్నప్పుడు వాటి ముళ్ళు నిన్ను గాయపరుస్తాయేమోనన్న భయం కూడా ఉంది.

నా కాంప్లెక్సుల ఒంటరి వసారాని ఇంపుగా సంపంగెవై అల్లుకుంటావని...
ఉబుసుపోని ఉక్కబోతలోకి బిగిసిపోయే బంధాల గంధమై వస్తావని ... నీకోసం ఆగిపోయాను.

నాదొక ఒంటరి క్షణం.. నీదొక ఒంటరి క్షణం.. కలిసిన క్షణమది కమనీయమవుతుందని...
నాదొక మాట.. నీదొక మాట.. మురిపాల మూటలై మనసుల్ని వడకాస్తాయని...

నాలోని దాగుండిపోయిన పసివాడు నీ సమక్షంలో బయటకి వచ్చినప్పుడు వాడి మారాన్ని, కేరింతలని కాకిఎంగిలి చేసి పంచుకుంటావని...
నా అనురాగాన్నంతటినీ ముద్దులు చేసి ముద్దలుగా నీకు కొసరి, కొసరి తినిపించాలని...
నీకోసం ఆగిపోయాను.


అలసిపోయి ఇంటికొచ్చిన సూరీడు పశ్చిమప్రౌఢ గుండెల్లో తలదాచుకున్నాడు.
గూటికి చేరుకున్న గువ్వలు జంటగా సేదతీరుతున్నాయి.
ఆరుబయలు ఏటిలో వెన్నెల నగ్నంగా ఆరబోసుకుంది.
నేను ఒంటరిగా నీ తలపులతో తపించాను. ఎదోనాడు ఈ క్షణం మనదవుతుందని...
కాగిన దేహాలు కరిగిన సాక్షిగా మన జీవితలక్ష్యాలకి ఒకరికొకరం ఆజ్యమవుతామని...

Friday, September 5, 2008

ఓ రోజు ...

నేను నడుస్తూ ఉన్నాను. నా నడక వెనక ఎటువంటి మోటివ్ గానీ లాజిక్ గానీ లేవు. ఐ జస్ట్ ఫెల్ట్ లైక్ వాకింగ్. కానీ నడిచేకొద్దీ నా ఈ ప్రయాణానికి ఏదో సిగ్నిఫికన్స్ ఉందన్న ఊహ బలపడసాగింది. ఎవరిదో గొంతు నన్ను ముందుకి వెళ్ళమని చెబుతున్నట్లుంది. అలా నడుస్తూ చెట్లూ, మొక్కలతో కంచె వేయబడిన ఒక ప్రాంతానికి చేరుకున్నాను. నేను లోపలకి వెళ్లబోయాను. లోపలికి వెళ్లేముందు పర్మిషన్ తీసుకోమని ఆ గొంతు నన్ను హెచ్చరించింది. చుట్టూ మనుష్యులెవరూ లేరు. మరి ఎవర్ని పర్మిషన్ అడగాలా అని చుట్టూ ఉన్నా చెట్లూ, మొక్కల్ని చూసాను. సడన్ గా అవన్నీ జీవం తెచ్చుకున్నట్లుగా అనిపించాయి. వాటిని కూడా సహజీవులుగా చూడటమనేది నాకు ఒక రివేలేషన్ లా అనిపించింది. వాటిని చూసి మనసులోనే పర్మిషన్ అడిగాను. సన్నగా గాలికి చెట్ల కొమ్మలు ఊగాయి. వాటినుండి వచ్చిన గాలి నా ముఖాన్ని తాకింది. ఐ గాట్ మై మెసేజ్. లోపలకి వెళ్లాను. ఏదో తోటలా ఉంది. ఎన్నో ఏళ్లుగా నా రాక కోసం వేచి ఉన్నట్లు అనిపించిందా ప్రదేశం. ప్రకృతి కాంత ఎక్కడిదో ఓ ఆలాపన అందుకొంది. అది చాలా మిస్టీరియస్ గా, చిన్న విషాదపు జీరతో ఉండి వింటున్న కొలదీ నన్ను మరింత ఉద్విగ్నతకు లోనుచేసింది. 'అవును. ఈ రాగమే నన్ను జన్మజన్మలుగా వెంటాడుతోంది 'అన్నఫీలింగ్.. నడుస్తూ ముందుకు వెళ్లాను. ఓ పెద్ద భవంతి ఎదురయ్యింది. నేను వెతుకుతున్నదేదో ఇక్కడే ఉన్నట్లనిపించింది. ప్రధాన ద్వారం ముందరి రాతి మెట్లను ఎక్కుతుంటే అవి నా పాదాల్ని చల్లగా తాకాయి. మెట్లను దాటి నా చేయి ముఖద్వారానికున్న తలుపుని తాకగానే అంత పెద్ద తలుపు కూడా మృదువుగా తెరచుకుంది. లోపలంతా చీకటిగా పాడుబదినట్లుగా ఉంది. కానీ ఎవరో ఆ చీకట్లో రహస్యంగా నన్ను పిలుస్తున్నారు. లోపలకి అడుగు పెట్టగానే ఒక్కసారిగా చుట్టూ వెలుగుతో నిండిపోయింది. లోపలంతా కొత్తగా రంగురంగుల అద్దాలతో, గాజుదీపాలతో శోభాయమానంగా రాజమందిరంలా మారిపోయింది. రాజుల కాలంలా ఉంది ఆ వాతావరణం. ఎవరో వాగ్గేయకారుడు తన్మయత్వంతో పాడుతూ ఉంటే నలుగురు నాట్యకారిణిలు నృత్యం చేస్తుండగా మరికొందరు వాద్యసహకారం అందిస్తున్నారు. వారెవరికీ నా ఉనికి కూడా తెలియట్లేదు. జాగ్రత్తగా గమనిస్తే ఆ వాగ్గేయకారుడు నాకు మల్లెఉన్నాడు. నా రూపానికి ఓల్డ్ వెర్షన్ లా. ఆ నలుగురు డాన్సర్స్ లో ప్రధాన నర్తకి వాగ్గేయకారుని పాటకి అంతే తన్మయత్వంతో నాట్యం చేస్తున్నది. వాళ్ల చూపులూ, దేహప్రతిస్పందనల వలన వారిరువురి మధ్య గాఢమైన ప్రేమపాశం ఉందని చెప్పకనే తెలుస్తూంది. ఇవన్నీ కాకుండా దూరంగా ఉన్న ఓ శిల్పం నన్ను విపరీతంగా ఆకర్షించింది. నేల మీద కూర్చొని నాట్య భంగిమ లో ఉన్న ఓ ముసలి నర్తకి శిల్పమది. కానీ ఆశ్చర్యంగా ఆమె కళ్లు సజీవంగా ఉండి నన్నే చూస్తున్నాయి. అప్రయత్నంగా నా అడుగులు తన వైపుకి నడిచాయి. ఆశ్చర్యం!.. నేను దగ్గరవుతున్న కొలదీ ఆ శిల్పం ఓ యవ్వనవతిలా మారసాగింది. నేను వెతుకుతున్న ఆత్మబంధువు తనే అన్న భావన ఆమె కళ్ళను చూస్తే కలుగుతోంది. జీవితమంతా ఈ క్షణం కోసమే వేచానేమో. నేను దగ్గరవుతున్న కొలదీ తనకి ఆ ప్రధాన నర్తకి ఛాయలు రాసాగాయి. కానీ ఆమె కళ్లు తప్ప మిగిలినవేవీ జీవం లేకుండా శరీరం అదే భంగిమలో ఉంది. ఆమె కళ్లు నా మీద తన ప్రేమని వర్షిస్తున్నాయి. ప్రేమభావం నన్ను ఉప్పెనలా ముంచెత్తింది. ఆర్తిగా ఆమె పెదవులను ముద్దాడాను. . తనలో కొద్దిగా చలనం వచ్చింది. తన పెదవులను తాకిన నా పెదవులు స్వర్గపు కవాటాలను తెరిచాయి. మరింత ఆవేశంగా చుంబించాను. ఇంతలొ గొల్లున నవ్వు వినపడింది. ఆ వాగ్గేయకారుడూ, డాన్సర్లూ మా చుట్టూ చేరి నవ్వుతున్నారు. అప్పుడు అర్ధమయ్యింది- తను ముద్దుతో పాటు నా జీవాన్ని కూడా లాక్కొని తను బ్రతుకుతోందని. అందుకే నేను ఫూల్ నయ్యానని వాళ్ళంతా నవ్వుతున్నారు. ఒక క్షణం సందిగ్ద పడ్డాను. తన కళ్ళలో అప్పటిలాగే ప్రేమభావం, నిరీక్షణ కనపడ్డాయి. ఈ ఏకత, పరిపూర్ణతల కోసమే ఇన్నాళ్ళూ పరితపించాను. ప్రేమ ఇవ్వడం, పొందడంలోని మాధుర్యాన్ని అనుభవించిన రెండు నిమిషాల బతుకు చాలు అని డిసైడయ్యాను. నా జీవితంలో నేను తీసుకున్న గొప్ప డెసిషన్ ఇది అని అనిపించింది. మళ్ళీ తన కౌగిలి బంధనంలో మమేకమయ్యాను. ప్రేమ అనే అందమైన రంగు కరిగిపోతూ దాని స్థానే తెల్లటి వెలుగు చోటు చేసుకుంటున్న భావన.. మెల్లగా నాలో జీవం పోయింది. ఇప్పుడంతా ప్రకాశమే!.. హాయిగా, తేలికగా ఉంది. అంతలోనే ఒక డౌట్ వచ్చి నన్ను నిలువునా కుదిపేసింది. నేను చనిపోయాక మరి ఎలా ఆలోచించ గలుగుతున్నాను? నా మెదడు ఎక్కడుందీ అని. చాలా గాభరా వేసింది. అంతే. ఆందోళన పెరిగి దిగ్గున లేచాను. కల చెదిరింది. ప్రాతః భానుడు పక్కనే ఉన్న కిటికీలను వెలిగిస్తున్నాడు. ఇంతలొ నా భార్య వచ్చి 'ఏమైందండీ!.. అలా లేచారు. కొంపదీసి నేనేమన్నా కలలోకి వచ్చానా ?' అంటూ నవ్వుతూ అడిగింది. తను నవ్వుతూ ఉంటే ఆ ప్రధాన నర్తకి ముఖచాయలు తనలో లిప్తకాలం పాటు తలుక్కున మెరిసాయి. గుండె ఆగిపోబోయి సంభాలించుకున్నాను. అన్నట్టు చెప్పడం మరిచాను. నా శ్రీమతి పేరు - 'కల్పన'.