Saturday, July 4, 2009

సంఘర్షణ

చుట్టూ గడియలేసి పహారా కాస్తున్న నా హృదయపు అంతఃపురం లోనికి వెన్నెల్లా నువ్వెప్పుడు వచ్చేసావో!.. పందిరిలా అల్లుకునేసరికి గోడలెపుడు వాటి గంభీర అస్తిత్వాన్ని కోల్పోయాయో!..

నీ ఉనికి తీరాన స్వాంతన పొందుతున్న నా పాదముద్రలు ఎప్పటికప్పుడు చెరిగిపోతున్నా దారిలో ఏరుకున్న గవ్వలు జ్ఞాపకాల పేజీల్ని ఇంకా అలంకరిస్తున్నాయి.

సముద్రంలా నువ్వు లోపల ఉన్నావన్న నిజాన్ని ఆ కాపలావాడు అస్సలు భరించలేడు. లోపలికి ఎవరూ చొరబడలేదన్న భ్రమనే ఇంకా శ్వాసిస్తున్నాడు. నిజానికి కొన్ని భ్రమలే మనల్ని బ్రతికిస్తుంటాయి. లేదంటే నాలోని వాడు ఏమైపోయేవాడో..

నీ అవాజ్యమైన ప్రేమంటే నాకు గొప్ప భయం. ఓపలేను. అందుకే నా వైకల్యం కనపడనీకుండా నీనుంచి తప్పించుకు తిరుగుతుంటాను. కానీ నేను పారిపోతున్నది నానుంచేనని ఎప్పటికప్పుడు మర్చిపోతాను.

'నన్ను పరిహసించదానికే వచ్చావా?.. పో!.. ' అని నిష్టూరమాడుతాను. కానీ నువ్వు నా కసురుని పట్టించుకోనట్లే కనబడతావు. అందుకు నాకు మరీ కోపం.

నిన్ను స్వీకరిద్దామనుకుంటే నా అంత స్వార్ధపరుడు ఉండడు. వదులుకుందామంటే నా అంత మూర్ఖుడూ లేడు.