tag:blogger.com,1999:blog-15993246522261124582011-12-21T06:29:01.132-08:00మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.comBlogger531100tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-69673662098718114292011-12-20T08:05:00.000-08:002011-12-20T08:13:39.321-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div contenteditable="true" id="edit"><br />&nbsp;(గమనిక: ఇది పెద్దవాళ్ళకి మాత్రమే)<br /><br />నిశిరాత్రి రంగులారబోస్తున్న సంధ్యని నిర్దాక్షిణ్యంగా లోబరుచుకొని కొన్ని గంటలౌతోంది.<br /><br />టార్పాలిన్‌ తో కప్పబడిన ఓ గుడిసె నుండి బయటకొచ్చింది రాజి. అలాంటి గుడిసెలే ఆ ప్రాంతంలో ఓ ముప్పై వరకూ రోడ్డు పక్కగా ఉన్నాయి. గుడిసె నుండి కొంచం దూరం నడిచి, రోడ్డు మీదకి వచ్చి పక్కగా ఉన్న భారీ సిమెంట్‌ పైప్‌ ఎక్కి రాజి కూర్చింది. పైప్‌ వెనుక ఎత్తుగా ఎదిగిన చెట్టుకొమ్మ నీడలు ఆమెపై తచ్చాడుతున్నాయి. రాత్రి 10 దాటడంతో తనుండే స్లమ్‌ ఏరియా నిద్రలో జోగుతోంది. అప్పుడప్పుడు చిన్నపిల్లల ఏడుపులు అక్కడి ప్రశాంతతని భగ్నం చేస్తున్నా అవి కాసేపటికే సద్దుమణుగుతున్నాయి. ఇటు రోడ్డు మీద అప్పుడప్పుడు మీద కార్లు రివ్వున దూసుకుపోతున్నాయి. కొంచం దూరంలో ఒక పబ్‌, దానిపక్కన షాపింగ్‌మాల్స్‌, అర్బన్‌ టౌన్‌షిప్స్‌ ఉన్నాయి. అటువైపంతా లైట్ల ధగధగలతో ఇంకా హడావుడిగా ఉంది. రాజి కి ఆ లైట్లంటే ద్వేషం. కాని వాటిని చూడడానికి అప్పుడప్పుడూ రాత్రిపూట బయటకి వస్తుంటుంది.<br /><br />ఆడవాళ్ళు రెండు రకాలు- మగవాడిని మోహంలోకి నెట్టేవారు, నెట్టలేనివారు. రాజి మొదటి కోవకి చెందుతుంది. ఆమెకి 24 ఏళ్లు. చామనఛాయ. చూడగానే మగవాడికి సాధారణంగా అనిపిస్తుంది. కానీ ఒక ఆమెతో ఐదునిమిషాల సాంగత్యం చాలు. ఆమె ప్రమేయం ఏమీ లేకుండానే మగవాడు ఒక బలమైన మోహోద్రేకం లో పడిపోతాడు. ఆమె దేహభాషలో ఏవో నీలిఊసుల గుసగుస వినబడుతుంది. కళ్ళు చూసేకొద్దీ మరింత ప్రత్యేకమనిపిస్తాయి.. కొంటె భావాలేవో మార్మికంగా ప్రతిఫలిస్తాయి. ఒకసారి వాటిని చూసాక.. అర్ధమౌతుంటే.. మగవాడు తిరిగి చూడడానికి తడబడతాడు- ఎక్కడ వివశుడనైపోతానేమోనని. ముత్యమంత ముక్కుపుడక ఆమెలోని నిగూఢతకి మెరుపులద్దినట్టుంటుంది. ఆ స్లమ్‌లో ఉన్న తోటి ఆడవాళ్లలా ఆమె చీరలు, లంగావోణీలు వేసుకోదు. మగవాళ్ల ఫుల్‌స్లీవ్‌ షర్ట్, కుచ్చులతో ఉండే లాంగ్‌స్కర్ట్- ఆమె రెగ్యులర్‌గా వేసుకునే డ్రెస్‌. తోటి ఆడవాళ్లు తనని చూసి మూతి తిప్పుకున్నా.. అసూయ పడినా.. హీనంగా చూసినా.. పట్టించుకోదు. తనసలు ఆ సమూహానికి చెందినట్టే కనపడదు.<br /><br />నొప్పి చురుక్కుమనడంతో రాజి భుజం మీది చర్మం అస్థిత్వంలోకి వచ్చి, తన మీదున్న దోమని కళ్ళకి చూపించింది. వెంటనే దోమని కొట్టాలన్న ఆలోచన కలిగినా ఎందుకో ఆగింది. ఎదురుగా పడుతున్న పసుపురంగు స్ట్రీట్‌లైట్‌ కాంతిలో దోమ పొట్టలోకి ఎక్కుతున్న రక్తం గాఢనారింజరంగులో కనపడుతోంది. దోమ నాళిక రక్తాన్ని లాగుతున్న బాధ లేశమాత్రంగా తనకి తెలుస్తోంది. పొట్టనిండాక తిరిగి గాలిలోకి ఎగురుతున్న దోమని ఆ అవకాశం కోసమే చూస్తున్నట్టు వెంటనే పట్టుకొంది. పొట్టనిండిన దోమని పట్టుకోవడం సులువు. ఎందుకంటే అది వేగంగా ఎగరలేదు. రాజి అరచేతి రాపిడికి ఆ సూక్ష్మ ప్రాణి చతికిలపడింది. రాజి దోమని వేళ్లతో పట్టుకొని ఒకవైపున్న రెక్కలని విరిచేసి దోమని పక్కన పడేసింది. దోమ అక్కడే కొట్టుకుంటూ పడి ఉంది. రాజి మళ్లీ రోడ్డు వైపు దృష్టి సారించింది. ఒక అరనిమిషం తర్వాత లెక్కపెట్టుకున్నట్టు మళ్లీ దోమని చూసింది. వెంటనే కాలి వేలితో నలిపి, చంపేసింది. <br /><br />రోడ్డు పక్కగా ఓ మోటార్‌సైక్లిస్ట్‌ ఆగాడు. ఉచ్చ పోసుకున్నాడు. జిప్‌ పెట్టుకొని సైడ్‌కి తిరుగుతూ రాజిని చూసాడు. ఆశ తళుక్కుమంది. కామాన్ని చీకటిభావనగా గుర్తించే ఏ సంఘపు మగవాడైనా ఆడదాన్ని మొదట కోరికతోనే చూస్తాడు. కానీ రాజి ముఖాన్ని పక్కకి తిప్పింది.<br /><br />ఇంకొకడు కారులోంచి దిగి ఫోన్‌ లో మాట్లాడాడు. ఏదో టెన్షన్‌లో ఉన్నట్టున్నాడు కానీ ఈమెని చూసేసరికి ఓ క్షణం ఏవీ పట్టనట్టు తెప్పరిల్లాడు. కామం అతిప్రభావవంతమైన యాంటి-డిప్రెషన్‌ ఏజెంట్‌. రాజి కళ్ళతోనే తన నిరసనని నిర్ద్వందంగా చెప్పింది. పాపం వాడు మళ్లీ టెన్సన్స్‌ లో పడ్డాడు.. ఈసారి ఇంకాస్త ఎక్కువ ఫ్రస్ట్రేషన్‌తో. కామం తీవ్రమైన ఫ్రస్ట్రేషన్‌ కారకం కూడా!. <br /><br />ఆమె ఎవరికోసమో ప్రత్యేకంగా నిరీక్షిస్తున్నట్టు లేదు. అరగంట దాటింది. రోడ్డు మీద వాహనాల రాక బాగా తగ్గింది. ఇంతలో మరొక కారు ఆగింది. ఒక 30 ఏళ్ల వ్యక్తి దమ్ము కొట్టడానికి దిగాడు. అతన్ని చూడగానే రాజి కళ్ళు మెరిసాయి. టీ షర్ట్‌, జీన్స్‌లో హాండ్సమ్‌గా ఉన్నాడు. అంతవరకూ మోకాళ్లపై తలపెట్టి కూర్చున్న ఆమె నిటారయ్యింది. సిగరెట్‌ వెలిగించుకుంటూ అతను రాజి ని చూసాడు. చూసిన క్షణాన లేశమంత ఆసక్తి తప్పితే అతనిలో మరేమీ కనపడలేదు. రాజి ఓసారి అతన్ని చూసి, కుడి చేతితో వెనుకున్న జుత్తుని మెడకి కుడిపక్కగా ముందుకు లాక్కుంది. అక్కడినుండి కుడిచేయి జారి తన నడుముని పట్టుకుంది. ఎడమచేయి కాస్త వెనుకకి వెళ్లి సిమెంట్‌పైప్‌ని ఆసరా తీసుకోవడంతో ఎద కొంచం ముందుకు పొడచూపింది. కుడికాలు కాస్త ముందుకు వచ్చి, పాదం సిమెంట్‌పైప్‌ని ఆనుకొంది. పెదవులు ఒకింత విచ్చుకున్నాయి. సూటిగా చూస్తున్న ఆమె కళ్ళలో ఆసక్తి కలిసిన మత్తు. ఆమెని అలా చూస్తూ అతనూ ఆకర్షితుడై ఇంకొంచం ముందుకు జరిగాడు. సిగరెట్‌ అయిపోయింది. 'ఇది ఆ టైపు కేసు..' అనుకొని లైట్‌ తీసుకుందామనుకున్నాడు కానీ ఎందుకో ఆమె అందరిలా అనిపించలేదు. పక్కలకి అటూ, ఇటూ చూసి మళ్లీ ఆమె వైపు చూసాడు. తనని పసిగట్టినట్టుగా ఆమె ముఖంలో వెలిగిన చిలిపి నవ్వు అతన్ని దెబ్బతీసింది. కూల్‌గా ఉండడానికి ప్రయత్నిస్తూ మరొక సిగరెట్‌ని లైటర్‌ తో వెలిగించి తనకి ఇంకాస్త దగ్గరగా వచ్చాడు. రాజి అతన్ని చూస్తూ కుడిచేత్తో ఆమె షర్ట్‌కున్న మొదటి గుండీని తొలగించింది. తొలగించడం వల్ల తొంగిచూసిన అందాలు కావు.. ఆమె కళ్ళలోని కవ్వింపు.. ఏ మగాడి పాంట్స్‌లోనైనా ఆన్‌ ద స్పాట్‌ ప్రెజర్‌ని పెంచేస్తుంది. అతను అమాంతం కామపీడుతుడయ్యాడు. ఇంకా దగ్గరకి వచ్చాడు. ఐనా కొంచం బెరుకు ఉంది. ఎలా మొదలుపెట్టాలో అర్ధం కాలేదు. ఒక వందనోటు పర్సులోంచి తీసిచ్చాడు. రాజి నోటుని అందుకొని నవ్వింది. ఆ నవ్వులో ఒకింత తేలిక భావం. 'సిగరెట్‌ ఇవ్వు' అనడిగింది. ఇచ్చాడు. ఒక దమ్ము ఊది, రెండవ దమ్ముని ఊదుతూ వందనోటిని సిగరెట్‌ దగ్గరకి తెచ్చి, కాల్చింది. నోట్‌ మీద పెద్ద కన్నమయ్యాక నోట్‌ని కిందపడేసింది. షాక్‌ తినడం అతని వంతయ్యింది. ఈసారి ఐదొందల నోటిచ్చాడు. సిగరెట్‌ని‌ తీసి పక్కన పైప్‌ మీద పెట్టింది. షర్ట్‌ జేబులోంచి పదిరూపాయల నోటు తీసి, ఆ ఐదొందలకి కలిపి అతనికిస్తూ 'నీ రేటెంత?' అనడిగింది.<br /><br />ఆశ్చర్యంతో అతను మరింత మోహావేశుడయ్యాడు. ఆమెని అక్కడే అనుభవించెయ్యాలన్నట్టు ముందుకొచ్చాడు. రాజి అతని ఛాతి మీద రెండు చేతుల్ని అడ్డుగా వేసి ఆపింది. అడ్డుని మెళ్లగా వదులు చేసేసరికి అతని ముఖం, రాజి ముఖం దగ్గరగా వచ్చేసాయి. కానీ ముద్దు పెట్టుకోలేనంత దూరంలో అతన్ని ఆపేసి కొంటెగా చూసింది. అతని చేతులు రాజి భుజాల్ని పట్టుకొని ముందుకు లాగుతున్నాయి. ఇంతలో రాజి ఎడమ చేయి అతని ఛాతిని రాసుకుంటూ కిందకి జారుతోంది. అతని శ్వాస బరువెక్కుతోంది.. అదే సమయంలో శ్వాస వేగమూ పెరుగుతోంది. చేతిని అక్కడివరకూ తీసుకెళ్లి ఇక దానిని పట్టుకోబోతోందనగా ఒక అరక్షణం ఆపింది.. అతను ఆవేశంలో కరిగి, వణుకుతున్నాడు. తిరిగి చురుగ్గా రాజి చేయి అతని అంగాన్ని సుతారంగా పట్టుకొంది.<span lang="TE" style="font-family: Gautami;"> అతను ఒక్కసారిగా అదిరి, ఉత్తేజితుడై </span>'Oh.. i'm horny.. Bitch, i fuck u.. ' <span lang="TE" style="font-family: Gautami;">అంటూ దానినే రిపీట్‌ చేస్తూ తన మీద</span><span lang="TE"> </span><span lang="TE" style="font-family: Gautami;">పడి</span>, <span lang="TE" style="font-family: Gautami;">నలిపేస్తున్నాడు. అంతవరకూ కామదేవతలా ఉన్న రాజి, ఏదో ముసుగు తొలగించినట్టు అకస్మాత్తుగా సాధారణయువతిలా మారింది. పక్కనే కాలుతున్న సిగరెట్‌ పీకని తీసి</span>, <span lang="TE" style="font-family: Gautami;">రాజి అతని</span><span lang="TE"> </span><span lang="TE" style="font-family: Gautami;">మెడ మీద పెట్టేసరికి అరుస్తూ ఆమెని వదిలాడు. వెంటనే ఆమె స్లమ్‌</span><span lang="TE"> </span><span lang="TE" style="font-family: Gautami;">వైపుకి పరిగెత్తింది..</span> ఆమె ముఖంలో ఎందుకో ఆనందం.. ఒకింత క్రూరత్వంతో కూడిన ఆనందం.<br /><span class="MsoNormal"> <br /> <span lang="TE" style="font-family: Gautami;">పెద్ద అంగలేసుకుంటూ వచ్చి, రాజి గుడిసెలో తాగి పడుకున్న తన భర్తని</span><span lang="TE"> </span><span lang="TE" style="font-family: Gautami;">లేపుతుంటే ఆమె అత్తకి తెలివి వచ్చి</span>, <span lang="TE" style="font-family: Gautami;">గుడిసె నుంచి దుప్పటి పట్టుకొని బయటకు</span><span lang="TE"> </span><span lang="TE" style="font-family: Gautami;">నడిచింది. లేపుతున్నది రాజి అని తెలియగానే మొగుడు ఠక్కున లేచి ఆశగా చూసాడు-</span><span lang="TE"> </span><span lang="TE" style="font-family: Gautami;">చాన్నాళ్లకి మళ్లీ ఈ రాత్రికి పండగ చేసుకోవచ్చని.</span> <br /> <br /> '<span lang="TE" style="font-family: Gautami;">ఈసారి</span> <span lang="TE" style="font-family: Gautami;">ఏం చెప్పాలా</span>?..' <span lang="TE" style="font-family: Gautami;">అనడిగాడు.</span><br /> '<span lang="TE" style="font-family: Gautami;">ఓ.. యం ఆర్నీ.. బిచ్‌.. ఐ ఫక్యూ!!..</span>' <span lang="TE" style="font-family: Gautami;">అని చెప్పింది రాజి.&nbsp;</span></span></div><div contenteditable="true" id="edit"></div><div contenteditable="true" id="edit"><span class="MsoNormal"><span lang="TE" style="font-family: Gautami;">ప్రాక్టీస్‌ చేసాడు.</span> ప్రాక్టీస్‌ మీద నమ్మకం కుదిరాక, ఆ ఆనందంలో రాజి మీద మృగంలా పడి ఆమె షర్ట్‌ని చకచకా విప్పేసాడు. రాజి నిర్భావంగా అతన్ని ఒక క్షణం ఆగమని చెప్పింది. ఠక్కున ఆగిపోయాడు. గుడిసెలోని దీపం ఆర్పి అతని పక్కలో చేరింది. పక్కలో చేరకముందు- దీపం ఆర్పాక అక్కడే ఒక క్షణం ఆగి, ఆమె ఏదో ఊహని వెతికింది. మరుక్షణం కామదేవతలా ఓ నీలివెలుగు ఆమె ముఖాన పులుముకొంది.<br /> <br /> <span lang="TE" style="font-family: Gautami;">బయట ముసలమ్మ (రాజి వాళ్ల అత్త) దోమల్ని పైటకొంగుతో విసురుతూ</span> దుప్పటి కిందవేసుకొని పడుకొంది. గుడిసె లోపల నుంచి ఈ శబ్దాలు పదేపదే వినిపిస్తున్నాయి-</span><span class="MsoNormal"></span><br /><span class="MsoNormal"><br /></span><span class="MsoNormal">రాజి భర్త: '<span lang="TE" style="font-family: Gautami;">ఓయే.. యం ఆర్నీ.. బిచ్చు‌.. ఐ ఫక్యూ!!..</span>'</span><span class="MsoNormal"><br /></span><span class="MsoNormal">రాజి: 'మ్మ్‌మ్‌మ్‌మ్‌!!..అహ్మ్‌మ్మ్‌!!.. మ్మ్‌ఆహ్!!..'‌</span><span class="MsoNormal"></span><br /><span class="MsoNormal"><br /></span></div><div contenteditable="true" id="edit"><span class="MsoNormal"></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-6967366209871811429?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-41722679238122123522011-06-10T06:00:00.000-07:002011-06-12T08:59:17.620-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">..ఆమెని కలవబోతున్నానన్న ఉత్కంఠ అతనిలో ఎప్పటిలానే ఉంది.<br /><br />ఈ విషయం స్ఫురణకి రాగానే అతనిలో కాస్త సాంత్వన.. ఆ వెంటనే కాస్త ఆందోళన.. ఈ రెండు భావావేశాలు దు:ఖమనే గాఢతలో సన్నని ఉపరితల ప్రకంపనాల్లా చినికి, సద్దుమణిగాయి. ఆమెకి వేరొకరితో పెళ్లయి అప్పటికి 15 రోజులు.. కలలు కూలిపోయాక కొన్నిసార్లు మనల్ని మనం శిక్షించుకోవడానికి బతుకుతాం.<br /><br />ఆమె వచ్చింది. పలకరింపుగా ఇద్దరూ తేలికగా నవ్వుదామని ప్రయత్నించి, విఫలమై, వాతావరణాన్ని భారం చేసారు. పక్కపక్కగా కూర్చున్నారు కానీ వారి మధ్య కోసుల దూరం అనుభవమౌతోంది. ఒకప్పటి దగ్గరితనం నేపధ్యంగా వెలిసిన ఈ దూరం వారి మధ్యనున్న నిశ్శబ్దంలోకి చొరబడి, వికృతంగా పరిహసిస్తోంది.<br /><br />'ఎలా ఉన్నావు?..' అని అడుగుదామనుకున్నాడు. ఈ ప్రశ్న ఇంత అర్ధవంతంగా అతనికి మునుపెన్నడూ తోచలేదు. నోటివరకూ వచ్చాక చాలా చెత్త ప్రశ్నలా అనిపించి, ఆగిపోయాడు. నిశ్శబ్దం ఇద్దరిమధ్యా ఇరుకుగా కదిలింది. తను ఎప్పుడూ ఇచ్చే Dairy Milk Silk ని ఇచ్చి, కదలికని తీసుకొద్దామనుకున్నాడు. కానీ 'నా ప్రేమ ఇప్పటికీ అలానే ఉంది అన్న విషయాన్ని నిరూపించడానికి ఇస్తున్నానన్నట్టు తను భావిస్తుందేమో.. బాధ పడుతుందేమోన'న్న ఆలోచన అతన్ని ఆపింది.&nbsp; <br /><br />అతనిని చూడగానే ఆమె మనసు భోరుమంది..అంతలోనే మనసు ముఖాన ప్రతిఫలించకుండా జాగ్రత్తపడింది. బాగా సన్నబడి.. ముఖం పీక్కుపోయి.. కళ్ళు అగాధంలో ఉన్నట్టు ఉన్న అతన్నిచూడగానే దగ్గరకొచ్చి, పట్టుకొని, ఇలా అయిపోయావేంటి?. అని ఏడవాలని గుండె కొట్టుకొంది. కానీ ఆగిపోయింది. ఒకరకమైన అపరాధభావం గొంతుకడ్డంగా.. నిశ్శబ్దానికి నిర్లిప్తత ఆసరా వచ్చింది. అతనేమన్నా మాట్లొడొచ్చు కదా అనుకొంది. యధాలాపంగా దృష్టి తన చేతికి పెట్టుకున్న మెహందీ మీదకు వెళ్లింది. వెంటనే 'ఎలా ఉంది?..' అని అడుగుదామనుకొని ముఖం తిప్పి చప్పున ఏదో గుర్తొచ్చి ఆగిపోయింది. అది తన పెళ్లికి పెట్టుకున్న మెహందీ.. ఇన్నాళ్లవరకూ గమనించనే లేదు. ఎలా ఉందని వేరెవరినీ అడగనేలేదు.<br /><br />'ఆఫీషు ఎలా ఉంది?.' చాలా సుత్తి ప్రశ్న అని అతనికి తెలుసు.<br /><br />'ఆ..బానే ఉంది.. లీవ్‌ తర్వాత ఈ రోజే జాయినవ్వడం..' మాటలు మొదలవ్వడం ఆమెకి కాస్త తేలికగా అనిపించింది.<br /><br />'హ్మ్!..'<br /><br />'మీ డార్లింగ్‌ ఎలా ఉంది?..' (డార్లింగ్‌- ఆఫీషులో అతని లేడీ బాస్‌) ఆమె వాతావరణాన్ని మరింత తేలిక చేద్దామని ప్రయత్నించింది.<br /><br />'హ్మ్!.. ప్రేమ కొద్దీ ఎక్కువ పని చేయించుకుంటుంది.' అతను క్యాజువల్‌గా ఆమె వైపు చూసి చెప్పాడు.<br /><br />ఆమె నవ్వింది. అతనికి కొంచం రిలీవ్డ్‌గా అనిపించింది. తను ఎలా ఉంది అన్న బెంగ కొంచం తీరినట్టనిపించింది. కానీ రోజూ ఇలా కలవడం అవుతుందా?..అన్న ఆలోచన కరకుగా మెదిలింది.<br /><br />'అవును.. నాగరాజు ఎలా ఉన్నాడు?.. చేతిలో ఓ బీర్‌ బాటిల్‌, వెనుకో కుక్కపిల్లని వేసుకొని తిరుగుతున్నాడా?..' (నాగరాజు- ఆఫీషులో ఆమెకి లైనేసే కొలీగ్) నవ్వుతూ అడిగాడు కానీ మొదటిసారిగా నాగరాజుని హేళన చెయ్యబుద్ధికాలేదు.<br /><br />'అంతలేదు వాడికి.. ఇప్పుడు నన్ను వదిలేసి రమ్య వెంట పడ్డాడంట.'<br /><br />'కానీ ఈ రోజు నువ్వు కనపడ్డాక ఎక్కడో గుచ్చుకొని ఉండుంటుంది వాడికి..' అన్నాడతను.<br /><br />'లేదు.. జనరల్‌గానే మాట్లాడాడు.. ఇప్పుడు నన్ను ఆంటీ అంటున్నాడు.'<br /><br />'హ్మ్!..' నాగరాజు ఆమెని టీజ్‌ చేయడమన్న విషయం అతనికి ఇప్పటికీ జీర్ణించుకునేలా లేదు.<br /><br />ఒక అరక్షణం నిశ్శబ్దం.<br /><br />'ఇంకేంటి?.. అవును..మీ దివ్య ఎలా ఉంది?..' (దివ్య- అతని ఆఫీష్ లోని అమ్మాయి.) అసలు దివ్య పేరుని ఎత్తడమే ఆమెకి ఇష్టముండదు.<br /><br />'హ్మ్!.. బావుంది.. ఈ రోజు స్లీవ్‌లెస్‌ వేసుకుంది. బాగా డిస్టర్బ్‌ అయ్యాను.'<br /><br />'ఓ!.. ' ఆమె ముక్తసరిగా నవ్వింది.<br /><br />ఒకప్పుడు ఇలా చెబితే ఆమె రియాక్షన్‌ ఎలా ఉండేదో అతనికి తెలుసు. మీద పడి, పీక పిసికి, రక్కేసేది. అటువంటి పొసెసివ్‌నెస్‌ అతనికి బాగా నచ్చేది. ఇప్పుడు అందులో కొంచమైనా కనిపిస్తుందేమోనని ఆశించాడు. కానీ తను చాలా మామూలుగా తీసుకున్నట్టు కనపడింది. 'నా మీద ఇపుడు కొంచం కూడా ప్రేమ లేదా?..', 'అంత త్వరగా మనసులోంచి తీసేసిందా?..'.. లాంటి ఆలోచనలు అతన్ని కాల్చేస్తున్నాయి.<br /><br />'దివ్య వీడికి నిజంగా నచ్చుతుందా?..', 'నేనే దూరం చేసానా?..', 'దాన్ని కన్నెత్తైనా చూడకు.. అని చెప్పే అధికారం ఇప్పుడు లేదు కదా!..'.. ఇలా సాగుతున్నాయి ఆమె ఆలోచనలు.<br /><br />'బుగ్గ మీద ఆ గాటేంటి?..మీ ఆయన చేసాడా?..' అడుగుతున్నప్పుడు చివర్లో గొంతు సన్నగా వణికింది. ఇంతకుముందే అడుగుదామనుకున్నాడు. కానీ నిష్ఠూరం ఇప్పుడు అడిగే ఉద్రేకాన్నిచ్చింది.<br /><br />ఆమె బలహీనంగా నవ్వి ఊరుకొంది.<br /><br />ఆమె నవ్వు అతడిని పూర్తిగా వివశుడిని చేసింది. 'వాడు ఆమెను తాకాడు..' అన్నఆలోచన గుండెని రంపంలా కోస్తోంది. 'నిజంగా తను వాడిని అంగీకరించిందా?.. అంత త్వరగానా?..అంటే నన్ను ప్రేమించలేదా?..వాడు ఆమెని తాకాడా లేదా తనే అవకాశమిచ్చిందా?.. పెళ్లయ్యాక చెయ్యకుండా ఉంటాడా ఏమిటి?..ఐనా నేనే కదా తనని వాడితో బాగుండమని చెప్పాను..ఇప్పుడెందుకు ఫీలవుతున్నాను?..'.. ఎవరి మీదనో తెలియని ఉక్రోషం అతన్ని ఊపేస్తోంది. సంభాళించుకోలేకపోతున్నాడు.<br /><br />అతనిలో రేగుతున్న ఉద్వేగాన్ని అర్ధం చేసుకునే స్థితిలో ఆమె లేదు. దేనినుంచైతే తప్పించుకోవాలనుకుంటుందో.. ఏ అనుభవం తనని అత్యంత మానసికహింసకి గురిచేస్తుందో.. దానినే అతను గుర్తుచేయడం ఆమెకి ఇబ్బందిగా ఉంది. భర్త తాకిన ప్రతీసారి ప్రియుడు గుర్తుకొస్తున్నాడని ఆమె తనకి తాను కూడా చెప్పుకోలేదు.<br /><br />అతను సన్నగా గొంతు సవరించుకున్నాడు. 'సరే.. ఇక నేను వెళ్తున్నాను'..ఉక్రోషంలో కలిగిన పలాయన చర్య. అరక్షణం నిశ్శబ్దం..'నువు జాగ్రత్త..' <br /><br />'సరే.. నేను బావున్నా!.. నువు బావుండు.. కొంచం తిను..'<br /><br />'హ్మ్!..bye..'<br /><br />'bye..'<br /><br />అతను వడివడిగా నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు. ఆమె అక్కడే కాసేపు ఆగింది. సన్నగా వర్షం మొదలైంది.. వర్షం పడుతున్న స్పృహ అతనికి లేదు. నడుస్తున్న అతనికి సడన్‌గా పాకెట్‌లో ఉన్న 'Dairy Milk Silk' గుర్తుకొచ్చింది. తనకిద్దామా అని ఒక్క క్షణం ఆగాడు.. కానీ వద్దనుకున్నాడు.. జుత్తుని వెనక్కి తోసాడు. తనకెందుకివ్వాలి.. నేనే తింటా!.. అనుకున్నాడు.. గాభరాగా తీసి, ఒక ముక్క కొరికాడు. తింటుంటే ఏవో జ్ఞాపకాలు..గుండెలో వర్షంలా. ఎక్కడినుంచో ఏడుపు తన్నుకొస్తోంది..అది అరుపులా బయటకొచ్చింది. చాక్లెట్‌ని విసిరేసి వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు. దూరంగా రోడ్డు పక్కన ఎంగిలైన Dairy Milk Silk. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-4172267923812212352?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-84969999561757289842011-04-23T03:18:00.000-07:002011-06-18T02:51:26.823-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">పూలమత్తుని ఘ్రాణించి, ఉన్మత్తలైన మరీచికలతో మోహనంగా కృష్ణవర్ణాన్ని కౌగిలించుకుంటోన్న సంధ్యాకాంత..<br /><br />నిన్ను కలుస్తున్నానని సాయంత్రం సింగారించుకుందా?.. లేదా నేనే అందంగా చూస్తున్నానా?..<br /><br />మనసు తీగ నీ తలపు కొమ్మని చుట్టుకొని మురిసి కంటున్న సన్నజాజి ఊహలు..<br /><br />నువ్వీ క్షణం ఏం చేస్తుంటావో.. నీ చుట్టూ ఉన్న ప్రకృతిని ఎంతలా రంజింపజేస్తుంటావో.. నీ పాదాల్ని భూమి ఎంత మెత్తగా హత్తుకుంటుందో.. గాలి నీ కురులని ఎంత సుతారంగా సవరిస్తుందో.. నీ చిరుచెమటని తడిమి తనలోకి లాక్కుంటున్న చుడీదార్‌ది ఎంత అదృష్టమో!..<br /><br />ఒకరి కోసం ఆలోచించడం ఇంతటి కమ్మని మైకమా!.. ఇప్పుడే అనుభవమౌతోంది.<br /><br />నీకోసం ఏదేదో చేసెయ్యాలన్న ఆరాటం.. కానీ ఏం చేసినా నీ సాహచర్యం నాకిచ్చే ఆనందం ముందు అదెంత?..<br /><br />మాట్లాడుతూ నడుస్తున్నప్పుడు ముఖం మీది కురులను చేతివేళ్లతో వెనక్కి తోసుకుంటూ నన్ను చూస్తావు కదా.. గుండె గుప్పున పరవశంలో మునిగిపోతుంది.<br /><br />యధాలాపంగా తగిలే వేలికొనలు యదని ఝుమ్మనిపిస్తాయి.. గుండె త్వరణం పెరిగేసరికి మెదడు వెనక్కి రమ్మని ఆదేశాలిచ్చినా అర్ధం చేసుకునే స్థితిలో అవి ఉంటేనా?.. <br /><br />గిటారు మీటినట్లు అంత సన్నగా ఎలా నవ్వుతావో?.. అప్పుడప్పుడు నా పట్ల నీ కళ్ళలో వెలిగే ఆర్తిని ఎలా దాచి పెట్టుకోను?..<br /><br />నా ఇష్టాన్ని నీకు చెప్పెయ్యాలనే ఉంది.<br /><br />నువ్వు కాదంటే ఈ అందమైన కల చెదిరిపోతుందే అని భయం.. అవునంటే ఆ తర్వాత నువ్వెక్కడ నాకు 'మామూలు' అయిపోతావేమోనన్న అనుమానం.<br /><br />చెప్పకుండా.. ఇలా.. బానేవుంది. కానీ ఉండబట్టట్లేదు.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-8496999956175728984?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-46094371037151815572010-12-14T20:17:00.000-08:002010-12-22T08:58:14.509-08:00This moment is ridiculously painful. I am gasping for you. <br /><br />బాధని చూపించడానికి నా దగ్గర ఏ గుర్తూ లేదు- కళ్ళలో మాటిమాటికీ ముసురుకునే చెమ్మ తప్ప.<br /><br />పరితపించడమన్నది కేవలం హృదయానికే చెందిన భావనలా లేదు.. శరీరంలోని ప్రతీ రేణువూ నిన్ను కోరుకునే విరహాగ్నిలో మండిపోవడానికే ప్రాణం పోసుకుంటున్నాయి. My very existence is nothing but longing you.<br /><br />ఈ ఝాము భారంగా.. అనంతంగా గడుస్తోంది. మరుక్షణానికి ఇతర విషయాలతో కాస్త తేలికపడతానేమో!.. కానీ ఈ క్షణానికీ వేదన నిజమైనది.<br /><br />ఇంత వేదనలోనూ కొన్ని జ్ఞాపకాలు నవ్వు తెప్పిస్తాయి.. నవ్వు ముగుస్తుందనగా నీ లేమి మరింత తీక్షణంగా గుండెని మెలిపెడుతుంది.. నవ్వు తేలకుండానే కళ్ళు జలజలా వర్షిస్తాయి.. ఆ తర్వాత వెక్కుతూ దుఃఖం.<br /><br />ఈ దుఃఖం నుంచి పారిపోవాలని ఉంది. కానీ నువ్వు లేనప్పుడు కనీసం నీకు సంబంధించిన దుఃఖమైనా నాకు తోడుగా ఉండనీ.<br /><br />ఇప్పటివరకూ ప్రపంచాన్ని పట్టించుకోనందుకు అది నిన్ను వేరుచేసి ఇలా కసితీర్చుకుంటోంది. విధి ఇంత కాఠిన్యమని నేనూహించలేదు. ఆఖరి కోరికకి కూడా ఆస్కారమివ్వలేదు.<br /><br />కొన్నిసార్లు తీవ్రమైన భావోద్వేగాలు ముప్పెరుగొంటాయి. నిన్ను పొందని జీవితాన్ని త్యజించాలనిపిస్తుంది. కానీ ఆ తర్వాత నీకోసం తపించేదెలా?..<br /><br />మన కొద్దికాలపు పరిచయాన్ని శ్వాసిస్తూ బ్రతికే నా మిగిలిన ముప్పావు జీవితానికి చుక్కాని నీ మూడక్షరాల పేరు- సాహితి.<br /><br />* * * *<br /><br />దూరంగా ట్రాఫిక్ ధ్వనుల మధ్య మధ్యాహ్నపు నిశ్శబ్దం నాలానే ఒంటరిగా తోచింది. ఈ క్షణాన ఎందుకో మేం విడిపోయినప్పటి కలయిక గుండెల్లో మెదిలింది. నిశ్శబ్దమా!.. నీతో పంచుకోనా..<br /><br />మలిసంధ్య.. ఆకాశం నిశి భారంతో క్రిందకి కృంగుతూ విరిగిపోయేలా ఉంది. తను నా దగ్గరకి వస్తూ కనపడింది. ఏడ్చి, ఏడ్చి కళ్ళు ఎండిపోయాయన్న విషయం తెలుస్తోంది. నేనింకా పరిస్థితిని అంగీకరించని స్థితిలో ఉన్నాను. కళ్ళు ఉబ్బిపోయి, ముఖం పీక్కుపోయినట్టుగా ఉన్నా తనలో ఏదో కొత్త కాంతి.. ఆకర్షితుడినయ్యాను. ఇలాంటి నేపధ్యంలో కూడా కలిగిన క్షణకాలపు భౌతిక ఆకర్షణ తన మనస్థితిని గ్రహించేసరికి ఆవిరయ్యింది. <br /><br />తను ముఖం అటువైపుగా పెట్టి పొడిపొడిగా ముగింపు వాక్యాలని ముక్తాయించింది. మరణశాసనాన్ని వింటున్న ముద్దాయిలా నిలుచున్నాను. దూరంగా తీరం వద్ద అలల ఘోష అనంతమైన రోదనలా ఉంది. <br /><br />'నాకోసమైనా నన్ను మరచిపోయి ఆనందంగా ఉండడానికి ప్రయత్నిస్తావా?..' అని అడిగి తల దించుకొంది. కన్నీటికి బరువెక్కువ.<br /><br />'ఊహు!.. నేనుండను..' చివరికి నా గొంతు పెగిలింది. <br /><br />'లేదు.. ఉండాలి..' అంటూ తను మళ్ళీ వాదనకి దిగింది. నేను మొండిగా ఉన్నాను. కాసేపటికి ఇక లాభం లేదని తను వెనక్కి తిరిగి వెళ్ళిపోవడానికి అడుగులేసింది. నేను వచ్చి తన భుజం పట్టుకొని ఆపాను. 'ఇటు నుండి ఇటే ఎక్కడికైనా వెళ్ళిపోదాం..పద..' అని ఒక మొండి నిశ్చయానికి వచ్చి, తనని బలవంతంగా నా వైపుకి లాగుతూ వడిగా వేరొకవైపుకి తీసుకెళ్దామని ప్రయత్నించాను. 'చెయ్యి వదులు..' అన్నా పట్టించుకోలేదు. మూర్ఖావేశంతో లాగుతున్నా. తను ప్రతిఘటించింది. హిస్టీరిక్గా ఏడుస్తూ, నన్ను రక్కుతూ విడిపించుకోవాలని చూస్తోంది. నాలో దుఃఖం, కోపం ఒకేసారి ఎగిసాయి. స్పృహలో లేను. తన చేతిని వదిలి, ధాటిగా ఒక చెంపదెబ్బ కొట్టాను. అరుస్తున్నదల్లా ఆగింది. ఇంకా రొప్పుతోంది. ఏం చేసానో అర్ధమైన నా కళ్ళు వర్షిస్తున్నాయి. తను తలెత్తి నన్ను చూసింది. ఇద్దరం ఎదురుపడ్డాం. తను నన్ను చూస్తూ మెళ్లగా స్థిమితపడుతోంది. నేను కూడా నిస్తేజంగా తనని చూస్తున్నాను.<br /><br />ఏమైందో.. తను దగ్గరగా వచ్చింది.. బలంగా నన్ను హత్తుకొని, ముఖమంతా ముద్దులు పెట్టింది. అప్పటివరకూ ఉబుకుదామని ప్రయత్నిస్తున్న బాధకి ఊతం దొరికింది. ఇద్దరం ఏడుస్తూ ఒకరినొకరు చుట్టేసుకున్నాము. <br /><br />మా పెదవులు కలిసాయి.. గాఢంగా.. ఆవేశంగా.. ఆర్తిగా.. జీవితానికి మిగిలింది ఈ ఒక్క క్షణమే అన్నట్టు అధరాలు జంటగా హృదయాలని మేళవించి తడుముకుంటూ తపించాయి. ఇరుకనుల కన్నీరు బింబాధరాల సరిహద్దులని స్పృశించాయి.<br /><br />ఇంకేమీ మాట్లాడుకోలేదు.. విడిపోయాము.<br /><br />* * * *<br /><br />తన మాటలు వినని, తన నవ్వులు కనని, తన ముద్దులు దొరకని రేపటిని పొడిచి, పొడిచి చంపాలనుకున్నాను. కానీ కాలమే మరుక్షణం నుంచీ నన్ను పొడిచి, పొడిచి చంపుతోంది. <br /><br />నిశ్శబ్దం మాట్లాడలేదు. కానీ నన్ను మళ్లీ వెతుక్కునేలా చేసింది.. తన జ్ఞాపకాల్లో.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-4609437103715181557?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-25300564289939427472010-11-13T23:22:00.000-08:002011-06-18T02:52:26.731-07:00<span style="font-size: small;">సాక్షి దినపత్రిక వారి ఆదివారం అనుబంధం- 'ఫన్ డే' లో ప్రచురించబడిన నా కధ 'అమ్మకు పూలు పూచాయి ' పూర్తి భాగాన్ని దిగువున చదువగలరు..</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;">అమ్మకి పూలు పూచాయి<br /></span></div><span style="font-size: medium;">అలా ఉండకూడదనుకున్నా నాలో ఎందుకో అసహనం, కోపం వచ్చేస్తున్నాయి. నేను గొప్పగా భావించుకున్న నా ఆదర్శం నన్నిపుడు వెక్కిరిస్తున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది. 'బాలు' ని ఇంటికి తీసుకువచ్చి మూడు రోజులవుతుంది. మేం వాడిని దత్తత తీసుకున్నాం. ఒక బిడ్డని కని, దేశజనాభాని ఒకటి హెచ్చించి, వాడిని పెంచడం కన్నా ఏ ప్రేమకూ నోచుకోని ఒక అనాధకి తల్లిదండ్రులవ్వడం మంచి ఆదర్శమని మా అభిప్రాయం. మా ఇద్దరి అభిప్రాయం అని చెప్పడం కన్నా నా అభిప్రాయమని చెప్పడమే కరెక్టేమో. ఎందుకంటే ఈ విషయమై నా భార్య ప్రణవికి సంవత్సరకాలంగా నచ్చజెప్పుతూ చివరికి ఒప్పించాను. తనకి ఒకింత అసంతృప్తి ఉన్నప్పటికీ నా మీదున్న గౌరవం దానిని కప్పేసిందనుకుంటా. అనాధాశ్రమానికి వెళ్లి, బాలు ని చూసి ముచ్చటపడి ఇంటికి తీసుకొచ్చాం గానీ వాడు అప్పటినుంచి మాతో సరిగా కలవట్లేదు. ముభావంగా ఉంటున్నాడు. ప్రణవి తన వంతుగా మంచి వంటలు, బొమ్మలతో వాడిని దగ్గర చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. కానీ ఫలితం కనపడట్లేదు. మేము ముందే వాడికోసం 'టాం అండ్ జెర్రీ' వాల్ పెయింటింగ్స్ తోనూ, ఆటబొమ్మలు, డ్రాయింగ్ సామాగ్రి వగైరా వాటితో ఒక చిన్న రూం ని సిద్ధం చేసాం. కానీ మా ప్రయత్నాలలో వేటిని కూడా బాలు అప్రీషియేట్ చెయ్యట్లేదు. ఈరోజు ఉదయం ప్రణవి 'గులాబ్ జాం' ని తయారుచేసి బాలు దగ్గరకి వచ్చి స్పూన్ తో వాడి నోట్లో పెడదామని ప్రయత్నిస్తే వాడు తన చేతిని ఆపి మాట్లాడకుండా అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయాడు. ప్రణవి నావైపు అదోలా చూసి లోపలికి వెళ్లిపోయింది. ఆఫీషుకి వెళ్లినా ఆ చూపు నా ఆలోచనల్ని వీడలేదు. నన్ను ప్రశ్నిస్తునే ఉంది. నవమాసాలు గర్భంలో మోసి కనడంలోని మాతృత్వపు మధుర్యాన్ని తనకి దూరం చేసానన్న అపరాధభావం నన్ను అప్పటికే వేధిస్తూ ఉంది. దానికితోడు బాలు తనకి దగ్గరకాకపోవడం మరింత అసౌకర్యంగా ఉంది. అనాధపిల్లాడిని దత్తత తీసుకుంటామన్న మా నిర్ణయాన్ని బంధుమిత్రులు ఎంతగానో అభినందించారు. పైగా వాడికోసం మేం ముందే బొమ్మలు, కధల పుస్తకాలు వంటివి కొనడం; ఇద్దరం చైల్డ్ సైకాలజీకి సంబంధించిన పుస్తకాలని చదవడం వంటివి చూసి అందరూ మా ఆదర్శానికి ఆశ్చర్యపోయేవారు. వీటన్నింటితో వచ్చే పిల్లాడు కూడా మా ప్రేమకు ఇట్టే కరిగిపోతాడన్న ధీమా, ఒకవిధమైన గర్వం నాలో వచ్చేసాయేమో. నా కొండంత గర్వాన్ని ఒక చిన్నపిల్లాడు తన ప్రవర్తనతో పటాపంచలు చెయ్యడాన్ని జీర్ణించుకోలేకపోతున్నాను. పనిమీద దృష్టి నిలవకపోవడంతో లీవ్ తీసుకొని కారెక్కి రోడ్డు మీద పడ్డాను. ఎక్కడకి వెళ్లాలని ఏమీ నిర్ణయించుకోలేదు. అలా ఏదో ఆలోచించుకుంటూ బాలు ఉండే అనాధాశ్రమం వైపుకి వెళ్లాను. లోపలికి వెళ్లాలనిపించింది. 'ఏం చెప్పి లోపలికి వెళ్లాలా?' అని ఆలోచిస్తుంటే పూర్తి చెయ్యాల్సిన కొన్ని మైనర్ ఫార్మాలిటీస్ గుర్తుకు వచ్చాయి. లోపలికి వెళ్లి వార్డెన్ కోసం వెయిట్ చేస్తూ కూర్చున్నాను. ఎందుకో సడన్ గా ఇక్కడ ఆడవాళ్లెవరూ పని చెయ్యడం లేదన్న విషయం స్ఫురణకి వచ్చింది. 'ఆడవాళ్లుంటే పిల్లల్ని ఇంకా ఆప్యాయంగా చూస్తారు కదా!..' అని అనిపించింది. ఆలోచనలు అలా వెళుతూ, వెళుతూ అంతకుముందు మొదటిసారిగా ఇక్కడకి వచ్చిన సందర్భాన్ని గుర్తుకు తెప్పించాయి. <br /><br />ఆ రోజు మేం ఇక్కడకి వచ్చాక కొంతమంది పిల్లల్ని చక్కగా తయారుచేసి మా ముందుంచారు. అందరూ బాగున్నారు. కానీ ఖచ్చితంగా నిర్ణయించుకోలేకపోతున్నాం. ఏదో మిస్సింగ్. లంచ్ చేసి వస్తామని చెప్పి పక్కనున్న తోటలోకి వెళ్లి, మేం తెచ్చుకున్న క్యారియర్ ని ఓపెన్ చేసి తింటున్నాం. ఇంతలో ఇద్దరు అబ్బాయిలు అటుగా వెళ్తూ మాట్లాడుకుంటున్నారు. ఓ 13-15 ఏళ్ల వయసువారై ఉంటారు. 'అడాప్ట్ చేసుకోడానికి ఎవరో వచ్చారంటరా. అందుకే హడావుడిగా ఉంది.' అన్నాడొకడు. 'ఏముందిరా!. వాళ్లంతా అందంగా ఉన్నవాళ్లనే తీసుకెళ్తారు. సార్ కూడా వాళ్లనే శుభ్రంగా తయారుచేసి చూపిస్తాడు.' అన్నాడు పక్కబ్బాయి. వీళ్ల సంభాషణ మమ్మల్ని ఆలోచనలో పడేసింది. మా దృష్టికోణాన్ని విశాలం చేసింది. లంచ్ చేసాక మళ్లీ రిసెప్సన్ రూంకి వచ్చి కూర్చున్నాం. ఆఫీషు వాళ్లెవరూ లేరు. ఇక్కడ పిల్లలందరికీ పంచాలని మేం తెచ్చిన స్కెచ్ పెన్సిల్ సెట్ లు, డ్రాయింగ్ పుస్తకాలు, ఎరేజర్లు ఆ రూంలో మాకు దూరంగా ఓ మూలన ఉన్నాయి. ఇంతలో ఓ మూడునాళుగేళ్ల అబ్బాయి అక్కడకి వచ్చాడు. స్కెచ్ పెన్సిళ్ల దగ్గరకి వచ్చి అటూ, ఇటూ చూసాడు. తర్వాత ప్రణవి దగ్గరకి వచ్చి, ఆ పెన్సిల్ సెట్స్ ని చూపిస్తూ 'అవి నీవా?' అనడిగాడు. ప్రణవి నవ్వుతూ కాదంది. వాడు మళ్లీ అటూ, ఇటూ చూసి టెంప్టేషన్ ని ఆపుకోలేక ఓ పెన్సిల్ సెట్ ని పట్టుకొని లోపలికి పరుగెత్తాడు. వార్డెన్ వచ్చాక అతని పర్మిషన్ ని తీసుకొని రూములన్నీ చూడటం మొదలుపెట్టాం. ఆదివారం కావటం చేత అందరు అబ్బాయిలు (అది బాయ్స్ హాస్టల్.) రూముల్లో ఉన్నారు. ఆ పిల్లాడి రూంకి వెళ్లేసరికి మనోడు తనలో తానే ఏవో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ పెన్సిళ్లతో బొమ్మలేస్తున్నాడు. కొంచం పక్కన మరొక అబ్బాయి దుప్పటి కప్పుకొని పడుకున్నాడు. వీరిని డిస్టర్బ్ చెయ్యడమెందుకని వెళిపోతుండగా, 'ఏయ్!..' అని పిలిచాడు. ప్రణవిని చూసి, 'మరొక పెన్సిల్ సెట్ అక్కడుంది కదా.. తేవా?' అని ముద్దుగా అడిగాడు. 'నీ దగ్గర ఒకటి ఉందిగా' అని అంటే, 'ఇంకొకటి నా ఫ్రెండ్ కి ఇస్తాన'ని పక్కన పడుకున్న అబ్బాయిని చూపించాడు. మేమిద్దరం ఒకర్నొకరు చూసుకున్నాం. ఏకీభవించిన మా ఎంపికకి కళ్లతోనే ఆమోదం తెలుపుకున్నాం. ఆ పిల్లాడే బాలు.<br /><br />నా ఆలోచనలని బ్రేక్ చేస్తూ ఒకబ్బాయి నేనున్న గదిలోకి వచ్చాడు. బాలు కన్నా కొంచం చిన్నవాడే అనుకుంటా. గోడలని తడుముకుంటూ ఎటో చూస్తూ రావడం వలన తను గుడ్డివాడని గ్రహించాను. 'సార్..' అని పిలిచాడు. 'ఊ..' అన్నాను. నా గొంతుని బట్టి నేనున్న ప్లేస్ ని ఊహించి, దగ్గరకి వచ్చి, 'ఇవి బాలువి. వాడికి ఇచ్చేయండి.' అని ఓ ప్లాస్టిక్ కవర్ న చేతికిచ్చి వెళిపోతుండగా 'నీ పేరేంట'ని అడిగాను. 'రాజు' అని బదులిచ్చాడు. ప్లాస్టిక్ కవర్లో చూస్తే ఓ గోళీకాయల డబ్బా, కొన్ని ఆటసామాన్లు ఉన్నాయి. ఇంతలో వార్డెన్ వచ్చాడు. మిగిలిన ఫార్మాలిటీస్ పూర్తిచేసాను.<br /><br />ఇంటికొచ్చి ఫ్రెష్ అయ్యాక బాలు రూంకి వచ్చాను. ఒక్కడే ఏదో ఆడుకుంటున్నా డల్ గానే ఉన్నాడు. కవర్ గుర్తొచ్చి పట్టుకొచ్చి ఇచ్చాను. కవర్ ఇప్పి చూసాక బాలు ముఖం ఆనందంతో వెలిగిపోయింది. 'మా హస్టల్ కి వెళ్లావా?.. రాజు ఇచ్చాడా?..' అని ఆతృత గా అడిగాడు. అవునన్నాను. కవర్ లోని బొమ్మలని ఒక్కొక్కొటీ ఆప్యాయంగా చూస్తూ ఆడుతున్నాడు. నేను వాడిని అలానే చూస్తూ నిలబడ్డాను. మా దగ్గరికి వచ్చాక మొదటిసారి వాడినింత ఆనందంగా చూస్తున్నాను. వాడి చర్య నాకొక పాఠం చెబుతున్నట్లుగా అనిపించింది. ఇంట్లో అన్నీ ఉన్నాయని వాడిని కట్టుబట్టలతో తీసుకొచ్చేసాం. కానీ వాడికి అప్పటివరకూ తాను గడిపిన పరిసరాలతో, మనుష్యులతో, వస్తువులతో కొంత అటాచ్మెంట్ ఉంటుందన్న ఆలోచనే మాకు రాలేదు. దత్తత తీసుకొని వీడిని మేమేదో ఉద్ధరిస్తున్నామన్న అహంభావం మాలో ఉందేమో. దానివలనే వాడివైపు నుంచి మేం ఆలోచించలేకపోతున్నామేమో.<br /><br />'హాస్టల్ నుంచి తెచ్చిన ఆటవస్తువులతో బాలు చక్కగా ఆడుకుంటున్నాడ'ని చెబితే ప్రణవి ఆనందంగా, ఏదో వింతని చూడాలన్నట్లు గబగబా వాడి రూంకి పరుగుతీసింది. కాసేపయ్యాక వాడి రూంకి వెళ్లి చూస్తే ఇద్దరూ ఆడుకుంటున్నారు. బాలు సాహచర్యాన్ని ప్రణవి ఎంజాయ్ చేస్తున్నంతగా వాడు ఆమె సాహచర్యాన్ని ఎంజయ్ చెయ్యట్లేదని తెలుస్తోంది. 'కానీ కొంతలో కొంత నయమే కదా' అనుకొని వంటని మనమే పూర్తి చేసేద్దామని కిచెన్ లోకి నడిచాను. వంట పూర్తి చేసి, ప్లేట్స్ లో భోజనం పట్టుకొని వెళ్లి, వాడి రూంలోనే అందరం కలిసి తిన్నాం. భోజనాలయ్యాక పడుకోవడానికి వెళ్తుంటే ప్రణవిని బాలు కొంగు పట్టుకొని ఆపాడు. ఏంటన్నట్టు వాడి వైపు చూస్తే, ఓ రెండు సెకన్ల మౌనం తర్వాత 'నేను నీ పక్కన పడుకుంటాన'ని ప్రణవిని అడిగాడు. వద్దని వారించబోయి నేను ప్రణవిని చూసి ఆగిపోయాను. తను వాడి నుదుటిన ఓ ముద్దిచ్చి, ఎత్తుకొని బెడ్ రూం వైపు నడిచింది. <br /><br />తరువాత రోజు బాలుని వాడి పాత హాస్టల్ కి ఓసారి తీసుకెళ్దామనుకున్నాం. వాడు అక్కడి ఫ్రెండ్స్ ని, హాస్టల్ వాతావరణాన్ని మిస్ అవుతున్నాడేమోనని మా అనుమానం. కారులో బయలుదేరిన కాసేపటికి మనం హాస్టల్ కి వెళుతున్నామని బాలుకి చెప్పాను. ఆ నిమిషం కొండంత ఉత్సాహం కనపడింది వాడిలో. ఇది నేను ఊహించినదే. కానీ ఊహించని విధంగా కాసేపయ్యాక బాలు దిగాలుగా అయిపోయాడు. 'నేను మళ్ళీ వెనక్కి రాను. అక్కడే ఉండిపోతా.' అన్నాడు. మేమిద్దరం ఒక్కసారిగా షాక్ తిన్నాం. కాసేపు ఎవ్వరూ మాట్లాడలేదు. తర్వాత నేనే కొంచం స్థిమితపడి అడిగాను- 'నీకిక్కడ నచ్చలేదా?' అని. 'ఇక్కడ ఆడుకోడానికి నా ఫ్రెండ్ రాజు లేడు. వాడు నాకన్నీ చెబ్తాడు. నాకోసం అన్నీ దాస్తాడు. నేను లేకపోతే గుడ్డివాడని వాడినందరూ ఏడ్పిస్తారు. వాడు ఏడుస్తాడు.' అంటూ బాలు సడన్ గా ఏడవటం మొదలుపెట్టాడు. ప్రణవి బాలుని దగ్గరకు తీసుకొని, 'మనమిప్పుడు రాజుని కలుస్తాం కదా!.. ఏడవకు.' అంటూ సర్దిచెప్పసాగింది. అయినా బాలు ఏడుస్తునే ఉన్నాడు. ఏడుస్తూనే రాజు గురించిన విషయాలను ప్రణవి అడుగుతుంటే చెబుతున్నాడు. వాడు మెల్లగా ఏడుపు ఆపేసరికి హాస్టల్ వచ్చేసింది. కారు దిగుతూనే రాజు దగ్గరకి పరిగెత్తాడు. మేం వచ్చేసరికి రాజు రూంలో వాళ్లిద్దరూ ఏవో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ నవ్వుకుంటున్నారు. ద్వారం దగ్గరున్న మమ్మల్ని చూసి, 'రాజు!.. అమ్మరా.. ' అంటూ బాలు ప్రణవిని దగ్గరకు పిలిచాడు. ప్రణవి దగ్గరకి వచ్చి వారి ముందు కూర్చుంది. బాలు రాజు చేయిని పట్టుకొని వచ్చి ప్రణవి భుజం మీద వేసాడు. రాజు&nbsp; దగ్గరకి వచ్చి తడుముకుంటూ ప్రణవి బుగ్గ మీద చెయ్యి వేసాడు. 'అమ్మ మెత్తగా ఉందిరా!' అన్నాడు అపురూపంగా. 'అమ్మ మనలాగే ఉంటుందిరా.' అని బాలు సమాధానమిచ్చాడు. అప్పుడు నాకు అర్ధమయ్యింది- చిన్నప్పటి నుంచి అమ్మ అంటే ఏంటో.. ఎలా ఉంటుందో తెలియకపోవడం వలన రాజు ప్రణవిని ఏదో అద్భుతంలా పరిశీలిస్తున్నాడని. ఆ తర్వాత వాడి చేయి ప్రణవి జడని పైనుంచి కిందవరకూ తడిమింది. 'ఒరేయ్!.. అమ్మ జుత్తుజుత్తుగా ఉందిరా..' అంటూ ఆశ్చర్యపోసాగాడు. వాళ్ల హాస్టల్ లో ఆడవాళ్లు లేకపోవడం వలన తన జడ వాడికి ఒక వింతలా అనిపిస్తోంది కాబోలు. ప్రణవి ఏమీ మాట్లాడటం లేదు. తన కళ్ళలోని నీటిపొర మాత్రం తన మనస్థితి ని నాకు చెప్పింది. ఇంతలో రాజు ప్రణవికి వెనుకగా వచ్చి తను పెట్టుకున్న సన్నజాజుల దండని తడుముతున్నాడు. 'అవి పువ్వులురా..' - బాలు చెప్పాడు. రాజు పూలదండకి ముఖం దగ్గరగా పెట్టి, వాసన చూసి నిర్ధారించుకొని, ఏదో అద్భుతాన్ని కనుగొన్నట్లు 'హాయ్.. అమ్మకి పూలు పూచాయి.. అమ్మకి పూలు పూచాయి..' అంటూ తప్పట్లు కొడుతూ గెంతుతున్నాడు. బాలు కూడా వాడితో కలిసి తప్పట్లు కొడుతున్నాడు. ప్రణవి కళ్ళ నుంచి నీరు జలజలా రాలాయి. ఉద్వేగాన్ని ఆపుకోలేక వాళ్లిద్దరినీ గట్టిగా హత్తుకొని ఒక్కసారిగా ఏడ్చేసింది. నేను దగ్గరగా వచ్చి తన భుజం మీద చేయి వేసాను. తను నావైపు తల తిప్పింది. మా చూపులు కలిసాయి. <br /><br />ఆ తర్వాత బాలు, రాజులిద్దరూ మా పిల్లలయ్యారు (రాజుని కూడా మేం దత్తత తీసుకున్నాం.). మాది చక్కని కుటుంబమయ్యింది.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-2530056428993942747?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-76346002911817865312010-09-01T21:48:00.000-07:002011-06-18T02:52:26.731-07:00<a href="http://eemaata.com/em/">ఈమాట</a> లో ప్రచురితమైన నా 'పూలపల్లకి' కధని <a href="http://www.eemaata.com/em/issues/201009/1622.html" target="blank">ఇక్కడ చూడగలరు.</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7634600291181786531?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-921696014079558462010-03-05T20:56:00.000-08:002010-03-05T22:46:59.577-08:00మేఘంలా నేనెప్పుడూ కరిగిపోతానో నాకే తెలియదు.<br /><br />ప్రాతహ్ నిశీధిలో ఏ మరీచికకి స్పందించి మొగ్గ విచ్చుకుంటుందో.. ఎందుకు విచ్చుకుంటుందో..వసంతానికే కోయిలెందుకు రాగాలుపోతుంది?..వెన్నెలరేడే కలువెందుకు వగలుపోతుంది?..<br /><br />వీటికసలు లాజిక్కే ఉండదు. నేనూ అంతే.<br /><br />దారిలో ఎవరో పాదాల కింద నలిగిపోయిన గొంగళిపురుగు మృతి కొన్ని రోజులపాటు నన్ను కలిచివేస్తుంది. కానీ కొన్నిసార్లు సాటి మనిషి చనిపోయినా కించిత్ దుఖం కూడా కలగదు.<br /><br />రోజూ సాయంత్రం వాకిట్లోకి వచ్చే పిట్ట ఒకరోజు రాకపోయేసరికి అనూహ్యంగా ఏడ్చేసిన సందర్భముంది. నిర్లిప్తంగా కొన్ని రోజులు గడిపాక హటాత్తుగా ఓ చిన్నారి నవ్వునో, విరిసిన పువ్వునో, పళ్లూడిన బామ్మనో చూసి స్పందించి మనసు నెమలిలా నర్తించిన సందర్భాలూ ఉన్నాయి.<br /><br />నాకు సముద్రమంత ప్రేమ కావాలి..<br /><br />చిన్నప్పటి నుండీ నాకంత ప్రేమ ఇవ్వగలిగేవారెవరా అని ఎదురుచూసాను.. వెతికాను. కానీ అందరివీ నాలా ఎదురుచూసే కళ్ళే. తీసుకోవాలనుకునే మనసులే.. మనుషులే. వెతికే ప్రయత్నంలో నా కుటుంబం నుండి దూరమయ్యాను. విఫలమయ్యాక ఒంటరినయ్యాను. <br /><br />విసిగి కొన్నాళ్లకి అప్రయత్నంగా నేనే ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాను (ఆర్తిగా ఆశించేవారికే తెలుస్తుంది.. ఇవ్వడం ఎంత గొప్పదో!).<br /><br />ఇస్తూ ఇస్తూ.. సముద్రమయ్యాను.<br /><br />ఒక అనాధ పిల్లల ఆశ్రమాన్ని నడుపుతున్నాను. పిల్లలంటే నాకిష్టం.. ఏ కల్మషమూ లేని సహజమైన భావోద్వేగాలు వారివి.. వారి నవ్వులు, కేరింతలు, కోపాలు.. అన్నీ అపురూపంగా అనిపిస్తాయి. వారి సామాజికస్థాయి తో సంబందం లేకుండా పిల్లలందరికీ చక్కని విద్యాబుద్ధులు, ఆరోగ్యకరమైన ఆహారం, వాతావరణం అవసరమని నేను నమ్ముతాను. అందుకు శాయశక్తులా కృషి చేస్తాను. కృషి అని చెప్పేకన్నా.. its my way of life అని చెప్పడం సబబేమో.<br /><br />పిల్లలనే కాకుండా సహజమైనది ఏదైనా నన్ను ఆకట్టుకుంటుంది.<br /><br />కానీ సమాజమే బోలెడు కట్టుబాట్లని, ఆంక్షలనీ, prejudice నీ పెట్టి మనుషుల్ని సహజత్వం నుండి దూరం చేస్తుంటుంది.<br /><br />సమాజం నాకు నచ్చదు.. కానీ తేలికగా భరించగలను. <br /><br />ఒక పనిని ఎక్కువమంది మనుషుల ద్వారా.. ఎక్కువకాలం నడవగలిగేలా చెయ్యాలంటే అందుకు ఒక system ని రూపొందించాలి. system.. ఆ తర్వాత rules n regulations.. ఇవన్నీ ఎప్పుడొస్తాయో అప్పుడు అది జీవచైతన్యాన్ని కోల్పోతుంది. end purpose నెరవేరుతుందేమో కానీ spontaneity ఉండదు. Lack of spontaneity is fatal to living.<br /><br />నేను కూడా అనాధాశ్రమమనే system ని నడుపుతున్నాను. చాలాసార్లు i wont exhibit my usual self. ఎదుటివ్యక్తిని బట్టే ఉంటాను. బయటకి చాలా rigid గా, emotionless గా సముద్రగర్భంలా గంభీరంగా కనపడతాను.<br /><br />ఈ external exhibition నాకు నచ్చకపోయినా.. అవసరం. The end goal motivates me. బయటి మేకప్ నాలోపలి మనిషిని కలుషితం చెయ్యకుండా over time, I developed a sense of detachment.<br /><br />నాతో ఇంటరాక్ట్ అయ్యే చాలామంది నాలోని లోపలి మనిషిని కనీసంగా కూడా చూడలేరు.. గుర్తించలేరు. గుర్తిస్తే ఏమవుతారో అన్న ఆలోచన కలిగి ఒక్కోసారి వారితో ఉండగానే లోలోపల తెగ నవ్వేసుకుంటుంటాను.. వీళ్ళు నన్ను అస్సలు భరించలేరు. తట్టుకోలేరు. నిజానికి సహజంగా ఉండడం అదేమంత కష్టమైన విషయం కాదు.. It is the easiest state to be and the most difficult thing to practice.<br /><br />ఆరోజు చాలా ఫ్రస్ట్రేటెడ్ గా ఉన్నాను. మా పిల్లలు చేసే ప్రోడక్ట్స్ కి ఒక పేరున్న కంపెనీ బ్రాండింగ్ కోసం సంప్రదింపులు జరిపాను. ఇది వారికీ లాభసాటిగా ఉంటుందని నేను నమ్మినా వాళ్ళు వేరే ఆబ్లిగేషన్స్ మూలంగా ఒప్పుకోలేదు. ఆ ఆబ్లిగేషన్స్ సిల్లీగా అనిపించడం నా ఫ్రస్ట్రేషన్ కి కారణమయ్యుండొచ్చు. కారణమేమిటని నేనెక్కువగా ఆలోచించను. I just let the emotion flow. ట్రైన్లో కొచ్చి నా సీట్లో కూలబడ్డాను. ఓ గంట తర్వాత నా స్పృహ చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం మీదకి వచ్చింది. కంపార్ట్మెంట్ లోని సైడ్ బెర్త్ లో ఓ ఇద్దరు కాలేజ్ కుర్రాళ్లు నా మీద ఏదో కామెంట్ చేస్తూ నవ్వుకుంటున్నారని అర్ధమయ్యింది. ట్రైన్లో జనాలు చాలా పలచగా ఉండడంతో వారు ధైర్యంగా, వినబడేట్టుగా కామెంట్ చెయ్యగలుగుతున్నారు. నా ఎదురుగా 'అతను' కూర్చున్నాడు. మేమిద్దరం, కాలేజి కుర్రాళ్లు తప్పితే కంపార్ట్మెంట్ లో ఇంకెవరూ లేరు. అతను వెకిలిగా ఆ కుర్రాళ్లని సమర్ధించడం గానీ లేదంటే నన్ను ఇంప్రెస్ చెయ్యడానికి నా మీద జాలి చూపించడం గానీ చెయ్యట్లేదు. కుర్రాళ్లని ఆపడానికి నేను ఏదన్నా చెయ్యొచ్చు కానీ దానికి కూడా మూడ్ లేదు. ఒక్కోసారి అంతే. కాసేపటికి అప్రయత్నంగా కొంగుని భుజాలమీదకి లాక్కున్నాను. 'అరే!.. ఆంటీ సిగ్గుపడుతోంది రా.. దాస్తోంది రా!..' అంటూ ఎక్కువచెయ్యడం మొదలుపెట్టారు. అయినా నాలో స్తబ్దత పోలేదు. ఎదురుగా అతను ఇబ్బందిగా కదలడంతో అసంకల్పితంగా అతని వైపుకి చూసాను. చూపు ఆసక్తిగా అతని దగ్గరే ఆగిపోయింది. అతనిలో నాపట్ల concern కనపడింది. నేనేదో చెయ్యాలన్నట్టు.. వేరే ఏమీ ఆశించని virgin concern. ఆ భావం నన్ను కదిలించింది. లేచి, విసురుగా కుర్రాళ్ల దగ్గరకి వెళ్లాను. నూనూగు మీసాల ప్రాయంలో ఉన్నారు. నేనలా సడన్ గా వచ్చేసరికి గుటకలు మింగారు. ఎందుకో అనుకోకుండా ఆ క్షణంలో వారిపై నాకు జాలి కలిగింది. 'కూర్చోవచ్చా?..' అని అడగడంతో వారు గాభరపడుతూ సీట్ ఆఫర్ చేసారు. నేను వారితో కూర్చొని క్యాజువల్ గా మాటలు కలిపాను. సాటి మనుషుల మీదుండే సహజమైన అభిమానం, గౌరవం తో వాళ్ల గురించి అడిగాను. నా గురించి చెప్పాను. ప్రపంచాన్ని అప్పుడే తెలుసుకుంటున్న వారి ఉద్వేగం, సందిగ్ధతలని చూసి అప్పటి నేనుతో ఐడెంటిఫై చేసుకున్నాను. వాతావరణం తేలికయ్యింది. సరదాగా కొన్ని జోకులు దొర్లాయి. తిరిగి నా సీటు కొచ్చి కూర్చున్నాను. కుర్రాళ్లు ఆ తర్వాత మరి కామెంట్ చెయ్యలేదు. స్త్రీని కాస్తైనా తెలుసుకోనంతవరకే అవహేళనగా చూడగలరు. కొంచం అర్ధం చేసుకున్నా జీవితాంతం ఆ సంభ్రమాశ్చర్యాలతో బతికెయ్యొచ్చు. <br /><br />అతను నావైపు అభినందనగా చూసాడు. నేను కళ్ళతోనే స్వీకరించినట్టుగా తెలిపాను. సాయంత్రమౌతోందనగా బ్యాగ్ లోంచి కేమెరా తీసి అతను ఖాళీగా ఉన్న సైడ్ లోయర్ బర్త్ దగ్గరకి వెళ్లాడు (అంతకుముందు స్టేషన్లోనే కుర్రాళ్లు దిగిపోయారు). కిటికీ నుండి చూస్తే సాయంత్రం అందంగా ముస్తాబవుతోంది. భానుడితో విరహం తప్పదని తెలిసినా ఆ ఉన్న కాసిన్ని క్షణాలలో అతన్ని మురిపించడానికి ఆరాటపడుతోంది గగనకాంత. ఓ కొసన నల్లని దుఖం ఉబుకుతున్నా గడిపిన క్షణాల గుబాళింపుని తలచుకొని వర్ణాలీనుతుందేమో!.. మెల్లగా చీకటి అలుముకుంది.<br /><br />'మీకొకటి చూపించాలి..' నా ఎదురుగా కూర్చుంటూ అడిగాడతను. తన కేమెరాని ల్యాప్ టాప్ కి కనెక్ట్ చేసి చూపించాడు. కిటికీ నుండి సంధ్యని చూస్తున్న నా ఫోటో అది. సైడ్ ప్రొఫైల్.. క్లోజ్ షాట్. కొంచం మసకచీకటిలో లైట్ అక్కడక్కడ తచ్చాడుతూ ఆర్టిస్టిక్ గా ఉంది. ఫోటోలో నన్ను ఆకట్టుకున్న అంశమేంటంటే ముఖం పూర్తిగా కనపడకపోయినా expression స్పష్టంగా కనపడటం.. కళ్ళల్లో ఒకరకమైన తాదాత్మ్యత.. కిటికీ ఊచలని సున్నితంగా చుట్టిన చేతివేళ్లు.. అరపావు విచ్చుకున్న పెదవులు.. కిటికీ ఆవల పొలాల మీదుగా నారింజవర్ణపు పశ్చిమ ఆకాశంలోకి కృంగుతున్న సూరీడు.. ఎవరో మనిషిని కాకుండా ఒక భావనని అందంగా ఒడిసిపట్టినట్టనిపించింది. అభినందనగా చూసాను. అతను మోచేతికి గడ్డాన్ని ఆనించి నా స్పందన కోసమే ఆసక్తిగా చూస్తున్నట్టున్నాడు. చూపులు ఎదురుపడ్డాయి. నేనేంటో అతనికి ఆ క్షణంలోనే తెలిసిపోయినట్టుగా అనిపించింది. లేదు!.. నేను నేనుగా ఉండగలిగే తేలికైన స్థితికి అతని సాహచర్యమేదో ప్రోత్సహించిందేమో. యధాలాపంగా మా మధ్య మాటలు ముచ్చటించాయి. ఆ పరిచయం అలవోకగా మరిన్ని కలయికలని అల్లుకుంది.<br /><br />శిశిరం నుండి ప్రకృతి వసంతంలోకి సడిలేకుండా జారిపోయినట్టు మా మధ్య దూరం తెలియకుండానే ఎప్పుడు కరిగిపోయిందో.. చనువు లేలేత వాలుకిరణాల్లా ఎప్పుడు చొరబడిందో..<br /><br />నేనిలా ఉంటాను.. ఇలాంటి మనిషిని.. ఈరోజు ఇలా అనిపించింది.. ఆ రోజు అలా జరిగింది.. అని చెప్పడానికి; నా జీవితానికి, నేను జీవించే ఉన్నానని తెలియడానికి సాక్ష్యంలా ఒకరు కావాలన్న అవసరం నాలో ఎప్పుడో మూగబోయిందనుకున్నా.. అదిప్పుడు పచ్చగా చిగురించింది.. బండరాయి చీలిక నుండి వేళ్లూనుకున్న లేతమొక్కలా.<br /><br />నేను ప్రవాహమైతే.. అతను గాఢత. మేమిరువురం భావాలని ఒళ్లబోసుకునే శైలి వేరు. ఒక్కోసారి అతను ప్రవాహమైతే నేను పల్లం.<br /><br />సముద్రమంత ప్రేమని నాకివ్వట్లేదు కానీ.. నా సముద్రమంత మనసుని అతను భరించగలడు.<br /><br />నేను స్వయంగా అతన్ని కలవాలని ప్రయత్నించను. అతనే చొరవచేసి నన్ను కలుసుకోవాలి. మళ్లీ ఎప్పుడు కలవాలని కూడా అనుకోము. ఇలా మా మధ్య రూలేమీ లేదు. ఓసారి నన్ను కలవడానికి అతనికి సంవత్సరాలే పట్టింది. నాకు అతను ఉన్నాడన్న ఊహ చాలు ఒంటరితనంలో ఎన్నిసార్లైనా ఆహుతవ్వడానికి. మరీ గుబులుని ఆపుకోలేకపోతే దూరం నుండి అతన్ని చూసి నిశ్శబ్దంగా వెనుదిరుగుతాను.<br /><br />ఇంత స్వార్ధపరురాలిని నేను సోషల్ వర్కర్ గా ఈ అనాధపిల్లల్ని ఎలా ప్రేమిస్తున్నానని మొదట్లో అనిపించింది. కానీ ఈ స్వార్ధమే.. ఈ బంధమే.. నన్ను ప్రపంచాన్ని మరింతగా ప్రేమించేలా చేస్తుందని గ్రహించాక మరెప్పుడూ ఆ ఘర్షణ కలగలేదు.<br /><br />మా బంధాన్ని సమాజం నుండి భయపడి దాచుకోవట్లేదు. చెప్పాలనిపించేంత స్వేచ్చ, గౌరవం దానిపట్ల మాకు లేవు.&nbsp; &nbsp;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-92169601407955846?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-80038785150393538032010-01-08T01:09:00.000-08:002010-01-08T01:10:25.933-08:00చుట్టూ భవనాలు, గుడిసెలు, రోడ్లు, మోటారు చక్రాలు..<br />మనుషుల చేతులు, కాళ్ళు కదులుతున్నాయి.. ముఖాలు మాట్లాడుతున్నాయి..<br />భవనాలు, చేతులు-కాళ్ళు, చక్రాలు, ముఖాలు తమని నియంత్రిస్తున్న పరాయి పైశాచిక శక్తి యొక్క వికృత, విశృంఖల నాట్యాన్ని నగ్నంగా చూపిస్తున్నాయి.<br />తనని తాను కాల్చుకునే మూర్ఖావేశం, బలహీనమైనవాటిని ధ్వంసం చేసి సమర్థించుకునే కుటిల రాక్షసత్వం చుట్టూ కారుచిచ్చులా రాజుకుంటున్నాయి.<br />రాజకీయం వ్యక్తి స్వార్ధానికి పరాకాష్టగా మారి సంఘాన్ని బలత్కరిస్తోంది.<br />విలువలు నేర్పని, మనిషిని చేయలేని విద్య తన డొల్లతనాన్ని కఠోరంగా డప్పుకొడుతోంది.<br />భయం.. స్వార్ధం.. కుటుంబం.. వంటి బంధాల, భావాల పిరికితనంతో నిండిన మానసిక నపుంసకుడిని నేను.<br />నా రక్తం నిజానికి ఎర్రగానే లేదు.<br />మరిగే స్వభావం కోల్పోవడంతో రక్తమాంసాదులు కుళ్లు కంపుకొడుతున్నాయి.<br />భావి సమాజమా!.. నన్ను క్షమించు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-8003878515039353803?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-82257131431342679842009-11-28T23:57:00.000-08:002009-11-29T09:28:08.136-08:00<div>పైశాచిక ఆనందమంటే ఏమిటో నాకిప్పుడే.. దానిని అనుభవిస్తుంటే అర్ధమౌతోంది... త్వరలో అతన్ని మానసికంగా హింసించబోతున్నాను. నా భర్త పరాయి స్త్రీతో అక్రమసంబంధం పెట్టుకున్న విషయం నేనీమధ్యనే రహస్యంగా కనిపెట్టాను. ఎప్పటినుంచో <span>ఎదురుచూస్తుంటే.. </span>ఇన్నాళ్ళకి ఓ తప్పుకి దొరికాడు. దీనిని ఎత్తి చూపిస్తూ రేపటి నుండీ అతన్ని ఎంతలా టార్చర్ పెట్టబోతున్నానో తలచుకుంటుంటే ఓ రాక్షస తృప్తి కలుగుతోంది. </div><div> </div><br /><div>ఎందుకిలా ఉద్వేగంతో ఊగిపోతున్నాను?.. నేను నిజంగా ఈ విషయానికి ఆనందపడుతున్నానా?.. <span>అతను </span>నన్ను మోసగించాడ<span>న్న </span>బాధ నాకేమాత్రమూ లేదా?..</div><div> </div><br /><span>నిజం</span> <span>చెప్పాలంటే.. </span><span>మోసగింపబడ్డానన్న </span><span>బాధ</span> <span>తాలూక</span> <span>స్పృహ</span> <span>అయితే</span> <span>ఇప్పటివరకూ</span> <span>కలుగలేదు</span>. <span>కానీ</span> <span>ఓ</span> <span>మనసు</span> <span>మాత్రం</span> <span>తాను</span> <span>ఆరాధించిన</span> <span>విలువల</span> <span>మేరు</span><span>శిఖరం</span> <span>కూలిపోయిన</span> <span>విషయాన్ని</span> <span>వెంటనే</span> <span>అంగీకరించలేక,</span> <span>తన</span> <span>ఆత్మ</span><span>గౌరవాన్ని</span> <span>శిధిలాల్లో</span> <span>వెతుకుతూ</span> <span>కుమిలిపోతోంది</span>. <span>ఈ</span> <span>బాధే</span> <span>లేకుంటే</span> <span>నా</span> <span>ఆనందం</span> '<span>పైశాచికం'</span> <span>ఎలా</span> <span>అవుతుంది</span>?.. <span>బాధతో</span> <span>కూడిన</span> <span>ఆనందం</span> <span>వలన</span> <span>వచ్చిన</span> <span>శాడిజం</span> <span>ఇది</span>. <span>హ</span> <span>హ</span> !!..<br /><br />Its sheer 'hatred'. అతన్ని ఎందుకు అంతలా ద్వేషిస్తానో నాకు తెలియదు. కారణాలు వెతకను కూడా. వెతకలేని నా అశక్తత బయటపడిపోతే నేను భరించలేను. వంటగదిలో చాకుని చూసిన ప్రతీసారీ I feel like hurting myself. చాకు ఎడమచేయి చర్మాన్ని లోతుగా కోస్తుంటే, ఆ బాధతీవ్రత నా ద్వేషాన్ని అధిగమించిన కొన్ని క్షణాల పలాయనం కోసం హాయిగా కోసుకోవచ్చు కూడా. కానీ ఇది నన్ను మరింత మూర్ఖంగా చూపిస్తుందని నన్ను నేను సంభాళించుకుంటాను.<br /><br />తీక్షణమైన తృణీకారభావమేదో అతని సమక్షంలో నన్ను కాల్చేస్తూ ఉంటుంది. నిజానికి అతను ఎటువంటి తృణీకారభావాన్నీ చూపించడు. 'నువ్వు తప్పు' అని నేను చెప్పడానికి వచ్చిన ప్రతీసారీ నేను చెప్పేదీ వింటున్నట్టే.. నా భావాల్ని గౌరవిస్తున్నట్టే కనపడతాడు. కానీ నాకుమాత్రం అతని రీజనింగ్ ముఖం మీద చాచి లెంపకాయ కొట్టినట్టే అనిపిస్తుంది. లెంపకాయే చాలా సున్నితమేమో!.<br /><br />పెళ్లికి ముందు నాకతనంటే హీరో-వర్షిప్. Future technologies మీద ఇన్వెస్టర్లకి అవగాహన కల్పించడం కోసం ఏర్పాటుచేసిన ఓ సెమినార్లో నేను అతన్ని మొదటిసారిగా కలిసాను. ఇందులో ప్రసంగించడానికి అతను వక్తగా వచ్చాడు. మా CEO నాకు అందరితో పాటు అతన్నీ పరిచయం చేసాడు. ఒక అనాధ బాలుడి స్థాయి నుండి ప్రముఖ చిప్ మాన్యుఫేక్చరింగ్ కంపెనీ అధినేతగా ఎదిగిన అతని సక్సెస్ స్టోరీని నేనిదివరకే చదివాను. ఎదుటివారి కళ్ళల్లోకి సూటిగా చూస్తాడీ మనిషి. ఎదుటివారిలోని కల్మషం లేని మానవస్ఫూర్తిని పలకరించడానికి వెతుకుతున్నట్లుగా ఉంటుంది అతని చూపు. మామూలుకన్నా ఓ రెండు క్షణాలు ఎక్కువగా మా చూపులు కలిసి వీడాయి. తరువాత ప్రసంగాలు మొదలయ్యాయి. అతని ప్రసంగం క్లుప్తంగా.. ఓ focused strategy తో సాగింది. But the words used, the visuals presented and the thoughts projected were very radical in sense. అతని తర్వాత వచ్చిన వ్యక్తి ప్రసంగం వినడానికి మెదడు కొంచం టైం తీసుకొంది. లంచ్ టైంలో ఇద్దరం ఆక్సిడెంటల్ గా పక్కపక్కన కూర్చున్నాం. 'Your talk is quite outstanding.'- కితాబిచ్చాను. కృతజ్ఞతాపూర్వకంగా నవ్వాడు. కాసేపటికి తలెత్తి చూస్తే అతను నన్ను దీక్షగా చూస్తున్నాడు. 'మీరు చాలా అందంగా ఉన్నారు.' - నాకిచ్చిన మొదటి కాంప్లిమెంట్. సిగ్గు గుప్పుమంది. ఆ రోజు కొన్ని గంటలపాటు ఏవో ఆదర్శాల గురించో, ఆశయాల గురించో మాట్లాడుకున్నాం.<br /><br />'సత్యం పలుకవలెను.' అన్న ఆదర్శం గురించి మాట్లాడుకోవడం బానే ఉంటుంది.. కానీ దానిని నిజంగా ఆచరించేవారిని చూస్తే.. 'ridiculous!!' అనిపిస్తుంది. పెళ్లయ్యాక అతని గురించి నాకలాగే అనిపించింది. అలాగని అతను సమాజం నిర్దేశించిన ఆదర్శాలని పట్టించుకునే టైప్ కాదు. ఎదుగుతున్న క్రమంలో తాను పరిశీలించి, విశ్వసించిన ఆదర్శాలనే పాటిస్తాడు. పాటించడమేమిటి.. ఆ ఆదర్శాలే అతను. సమాజంలో పదిమందితో మెలిగే తీరు, కనీస మర్యాద ఇవేవీ మనోడికి తెలియవు. తనకి నచ్చని లేదా ఇబ్బంది కలిగించే ఏ పనీ.. అది ఎంత చిన్నదైనా చెయ్యడు. ఊరకనే లాభాన్ని ఆశించడు.. తీసుకోడు. He is totally insane. A little hypocrisy, adjustment, manipulation.. ఇవి లేని మనిషి మనిషే కాడు.<br /><br />పెళ్లయిన కొత్తలో అతను పెట్టబోయే కొత్త ప్లాంట్ కోసం ఇద్దరమూ కలిసి వర్క్ చేసాము. ఆ టైంలో రోజులెలా గడిచాయో తెలియలేదు. అతనితో కలిసి పనిచేస్తున్నప్పుడు ప్రత్యేకించి పని చేస్తున్నట్టుగా అనిపించదు.. It was as if we both were instrumental in a greater spirit. ఇంతలో తనకి సడన్ గా వేరే ప్రాజెక్ట్ రావడంతో ప్లాంట్ కి సంబంధించిన మిగిలిన మేనేజిరియల్ పనులని నాకొదిలేసి క్లైంట్ లొకేషన్ కి మూవ్ అయ్యాడు. రెండు నెలల తర్వాత అతను వచ్చిన మొదటిరోజునే నన్ను టెర్మినేట్ చేసేసాడు. 'You dont suit our work culture.' - ఈ ఒక్క స్టేట్మెంటే అతను నాకిచ్చిన explanation. టెర్మినేషన్ ని భరించగలిగానేమో కానీ ఆ తర్వాత అతను ఏమీ జరగనట్టు, ఎటువంటి గిల్టీ ఫీలింగులూ లేకుండా నాతో ఎప్పటిలా ఉండటాన్ని మాత్రం అస్సలు భరించలేకపోయాను.<br /><br />నాకు లోలోపల ఒకటే కోరిక - అతను కృంగిపోతుంటే, బాధపడుతుంటే చూడాలి. మొదట్లో ఈ విషయాన్ని నేనే ఒప్పుకోలేకపోయాను. కానీ క్రమంగా ఆ కోరికే నా అస్తిత్వమయ్యింది. అతన్ని దెబ్బతీయడానికి నా వంతుగా నేను ప్రయత్నిస్తునే ఉన్నాను. తద్వారా అతనికో పాఠం నేర్పించాలి. అసలు అందుకు కూడా కాదు.. నన్ను నేను సమర్ధించుకోవడానికి అతను ఫెయిలవ్వాలి. కానీ ఒక పని తాలూకా ఫలితమెప్పుడూ అతన్ని కృంగదీయదు. తనవంతుగా 'పూర్తి ప్రయత్నం చేసానా..' అన్నదే అతని concern. So, ఫలితాన్ని ప్రభావితం చెయ్యడం ద్వారా అతన్ని దెబ్బతీయలేం. పోనీ చేతులు, కాళ్లూ, నోరూ తీసేస్తే.. Damn him!.. I cant control his mind.<br /><br />నిద్రమాత్రల సీసాని రెడీగా పెట్టుకున్నాను. వచ్చాక అతని భాగోతం నాకు తెలిసిపోయిన విషయాన్ని బయటపెట్టి, సూటిపోటి మాటలాడి, వీటిని మింగేయడానికి- just to see him broke with guilt. అతనొచ్చాడు. wardrobe దగ్గరనుండి తన ఈల సన్నగా వినబడుతోంది. నేనున్న గదిలోకి వచ్చాడు. 'హాయ్..' అంటూ నా భుజం మీద చేయి వేసి పక్కన కూర్చున్నాడు. నా ఊపిరి వణుకుతోంది. 'ఏంటి!.. ఒళ్లు కాలుతోంది.. ఒంట్లో బాలేదా?..' అంటూ కొంచం వడిగా నా నుదిటి మీద, మెడ మీద అరచేతిని పెట్టి చూస్తున్నాడు. నేను తలెత్తి చూసాను. అతని కళ్ళలో నా పట్ల concern కనపడింది. ఎటువంటి అపరాధభావమూ లేదు. గొంతులోనూ, చేతి స్పర్శలోనూ మార్ధవముంది. '<span>ముంబై</span> <span>ట్రిప్</span> <span>నుండి</span> <span>వచ్చిన</span> <span>ప్రతీసారీ</span> <span>మీరు</span> <span>కొత్తగా</span>, <span>ఫ్రెష్</span> <span>గా</span> <span>కనపడతారు</span>. <span>ఏదో</span> <span>తెలియని</span> <span>మార్దవం</span> <span>కనపడుతుంది</span>.' అనుకున్నట్టే మొదలెట్టాను గానీ అంతలోనే డీవియేట్ అవ్వడాన్ని గ్రహించాను. ప్రతిగా కళ్ళలో చిన్న ఆశ్చర్యంతో మనస్పూర్తిగా నవ్వాడు. అతని సమక్షంలో అప్రయత్నంగా నాలో పూర్తి వైరుధ్య భావాలు ఆక్రమణ చేసాయి. ఎందుకు ఇంతలా అతన్ని హింసిస్తున్నానని ఓ క్షణానికి అనిపించింది. వేరొకరి దగ్గరైనా స్వాంతన పొందుతున్నాడని momentarily I felt happy for him. నాకు నేనే క్రూరంగా కనిపించాను. ఈరోజతన్ని హింసించలేను అని అర్ధమైపోతుంది. మరోవైపు లోలోపల ఏదో బాధ తన్నుకొస్తోంది. అతని ముందు బయటపడడం ఇష్టం లేక లేచి, వడిగా నా రూమువైపు అడుగులేసాను. 'డాక్టర్ ని పిలవనా?..' అని అతనేదో అడుగుతున్నాడు. 'అవసరం లేదు. crocin వేసుకుంటే సరిపోతుంద'ని ముక్తసరిగా సమాధానమిచ్చి రూంలోకి వెళ్లి, బెడ్ మీద పడిపోయాను. కళ్ళ నుండి నీటి ధార ఆగట్లేదు. అలా ఎంతసేపయ్యిందో. లేచి ముఖం కడుక్కున్నాను.<br />ఈరోజు తప్పించుకున్నావు. See you tomorrow Mr. Businessman.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-8225713143134267984?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-57392193475500101772009-09-07T21:53:00.000-07:002009-11-29T00:29:27.384-08:00అనంత సాగర గర్భాన్ని దాటుకొని తీరానికి పరుగులెత్తిన అలలా ఈ క్షణం కోసమే ఎన్నో బరువైన దాహపు ఝాముల్ని ఈది వచ్చాను.<br /><br />వర్షించే క్షణం కోసమే బతికిన మేఘం వర్షించాక మాయమైనట్టు ఈ క్షణం కోసమే.. ఈ క్షణం లోనే గడిపిన మునుపటి కాలమంతా గమ్మున తన అస్తిత్వాన్ని జారవిడుచుకుంది.<br /><br />నా ఎదురుగా.. సాహితి.<br /><br /><div style="text-align: left;">* * * * *<br /></div><br />నిండు గుండె వెంటనే తొణకలేనట్లుగా ఆ స్థానే నిశ్వాసలు అధికమై, పొడి పొడి మాటలు పల్లవించాయి.<br />'వచ్చేసావా?'<br />'ఊ!.. నీ పరీక్షలు అయిపోయాయా?'<br />'ఊ..'<br />ఇద్దరివీ సమాధానం తెలిసిన ప్రశ్నలే. కానీ మనసులు అటూ, ఇటూ ప్రవహించడానికి భౌతికమైన ఏదో సంధి ఏర్పడాలిగా.<br /><br />ఇద్దరం పక్కపక్కన ఇసుకలో కూర్చున్నాం. మేమెప్పుడూ కలిసే ఏకాంత సాగరతీరమిది. కాసేపటికి నా కాళ్ల మీద తలపెట్టుకొని తను.. ఇంకాసేపటికి తన కాళ్లమీద తల పెట్టుకొని నేను. కాలం కరుగుతోంది. మాటల తలంబ్రాలు, స్పర్శలు రేపే నూనూగు కాంక్షల మేళాల నడుమ హృదయాల కళ్లాపులు.<br /><br />నా కళ్లకెదురుగా ఆకాశం.. అవధుల్లేకుండా. పగలు, రాత్రి మాలాగే ప్రేమికులై ఇప్పుడే కలుసుకుంటున్నారేమో. ఆకాశంలో అందమైన సంధ్య ఆవిష్కృతమౌతోంది. తన తోడుగా నా ప్రపంచం ఇప్పుడింత అందంగా ఉందన్న విషయం ఒక్కసారిగా అనుభవంలోకి వచ్చింది. ఈ భావన నిజమేనని నిర్ధారించుకోడానికో ఏమో తన అరచేతిని తీసుకొని నా చెంపకి తాకించాను. వెచ్చగా, నిబ్బరంగా అనిపించింది. తనేవో మాట్లాడుతోంది. చెంప మీదున్న అరచేతిని కాస్త ముందుకు జరిపి మనస్పూర్తిగా ముద్దాడాను. మా చూపులు కలిసాయి. తన చేయి నా నుదురు మీదుగా పోయి జుట్టుని నిమిరింది. చెంపకి చేతిని అలానే ఆనించి ఉంచి అడిగాను-<br />'నా ప్రపంచాన్నిఇంత అందంగా ఎప్పుడు మార్చేసావు?' అని.<br />'నీ ప్రపంచం ఎక్కడిది. అది నాది కదా!.' అంటూ నవ్వింది.<br />నేను లేచి, కిందకి జరిగి, తన పాదాల పక్కకి వచ్చి పడుకొని ఆమె అరిపాదాలను నా గుండెల మీద చేతులతో బంధించాను. ఎప్పటినుంచో ఇలా చెయ్యాలని ఉంది. కానీ నేనకున్న ఫీల్ రావట్లేదు. షర్ట్ బటన్స్ విప్పి నగ్నమైన ఛాతి మీద తన పాదాల్ని వేసి రెండు చేతులతో పట్టుకున్నాను. అంతే!.. అనిర్వచనీయమైన సౌందర్యభావన 'నేను' అనే ఉనికిని తటాలున ఖండించింది. నేను లేను.. తనూ లేదు..ఈ ప్రపంచమూ లేదు.. కేవలం అనుభూతి సౌందర్యమే మిగిలింది.. విశ్వమంతా. ఇంతలో తన చేయి నా చెవి వెనుక జుట్టుని బలంగా పట్టి ఒక్క ఉదుటున నా తలని తన ఒళ్ళోకి తెచ్చుకొని ఆమె గుండెల మధ్య బిగపెట్టి కౌగిలించుకొంది. కొన్ని క్షణాల పాటు అలానే ఉండిపోయామో లేదా కాలమే స్థంబించిందో తెలియదు.<br /><br />ఇక టైమవుతుందని విడిపోవడానికి సిద్ధపడ్డాము. సడన్ గా సాహితి సైలంటయిపోయింది. బై చెపుతున్నప్పుడు చూసాను- తన కళ్ళల్లో సన్నని నీటి పొర. తననెప్పుడూ అలా చూడలేదు. ఎప్పుడూ మానసికంగా చాలా స్థైర్యవంతురాలిగా కనపడుతుంది. ఇలా చూసేసరికి ఆందోళనతో దగ్గరకి వచ్చాను. అదే సమయంలో తను నా<br />కోసమని ఇలా బేలపడిందన్న విషయం గొప్పగా అనిపించింది. నేను గమనించానని గుర్తించగానే తను తలదించుకుంది. కనురెప్పలు వాలాయి. ఎడమకన్ను నుండి ఓ నీటి చుక్క అపురూపంగా కిందకి జారింది. చప్పున పెదవులతో దానిని అందుకున్నాను. నోటికి ఉప్పుగా తగిలింది.<br /><br />ఎవరు చెప్పారు ఉప్పు తియ్యగా ఉండదని?.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-5739219347550010177?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-78451570114798811952009-08-14T02:46:00.000-07:002009-08-14T03:17:09.934-07:00ప్రాతః నిశీధి, బంగారు లేత కిరణాలు<br /><br />నాలోకి నువ్వు.<br />-----------------------------<br /><br />రసహీనత, నీ అరనవ్వు<br /><br />వ్యాధికి సూదిమందు.<br />-----------------------------<br /><br />రవి కిరణాన్ని వాన చినుకు అడ్డిన క్షణం, నీ క్రీగంటి చూపు తాకిన క్షణం<br /><br />నా సృజనకి మరుజన్మం.<br />-----------------------------<br /><br />మెడ దిగువున నీ పుట్టుమచ్చ, నా చూపు<br /><br />బోధి కింద బుద్ధుడు.<br />-----------------------------<br /><br />వేసవిలో మల్లెలు విరిసిన సంధ్య, చిన్ని చిన్ని ఆనందాల కేరింతలు<br /><br />నీ సాంగత్యపు సౌరభం.<br />-----------------------------<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7845157011479881195?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-19365005710785042982009-07-04T03:34:00.000-07:002009-07-04T20:17:22.865-07:00<span>చుట్టూ</span> <span>గడియలేసి</span> <span>పహారా</span> <span>కాస్తున్న</span> <span>నా</span> <span>హృదయపు</span> <span>అంతఃపురం</span> <span>లోనికి</span> <span>వెన్నెల్లా</span> <span>నువ్వెప్పుడు</span> <span>వచ్చేసావో</span>!.. <span>పందిరిలా</span> <span>అల్లుకునేసరికి</span> <span>ఈ</span> <span>గోడలెపుడు</span> <span>వాటి</span> <span>గంభీర</span> <span>అస్తిత్వాన్ని</span> <span>కోల్పోయాయో</span>!..<br /><br /><span>నీ</span> <span>ఉనికి</span> <span>తీరాన</span> <span>స్వాంతన</span> <span>పొందుతున్న</span> <span>నా</span> <span>పాదముద్రలు</span> <span>ఎప్పటికప్పుడు</span> <span>చెరిగిపోతున్నా</span> <span>దారిలో</span> <span>ఏరుకున్న</span> <span>గవ్వలు</span> <span>జ్ఞాపకాల</span> <span>పేజీల్ని</span> <span>ఇంకా</span> <span>అలంకరిస్తున్నాయి</span>.<br /><br /><span>సముద్రంలా</span> <span>నువ్వు లోపల ఉన్నావన్న నిజాన్ని ఆ కాపలావాడు అస్సలు భరించలేడు. </span><span> లోపలికి</span> <span>ఎవరూ</span> <span>చొరబడలేదన్న</span> <span>భ్రమనే</span> <span>ఇంకా</span> <span>శ్వాసిస్తున్నాడు</span>. <span>నిజానికి</span> <span>కొన్ని</span> <span>భ్రమలే</span> <span>మనల్ని</span> <span>బ్రతికిస్తుంటాయి</span>. <span>లేదంటే</span> <span>నాలోని</span> <span>వాడు</span> <span>ఏమైపోయేవాడో</span>..<br /><br /><span>నీ</span> <span>అవాజ్యమైన</span> <span>ప్రేమంటే</span> <span>నాకు</span> <span>గొప్ప</span> <span>భయం</span>. <span>ఓపలేను</span>. <span>అందుకే</span> <span>నా</span> <span>వైకల్యం</span> <span>కనపడనీకుండా</span> <span>నీనుంచి</span> <span>తప్పించుకు</span> <span>తిరుగుతుంటాను</span>. <span>కానీ</span> <span>నేను</span> <span>పారిపోతున్నది</span> <span>నానుంచే</span><span>నని</span> <span>ఎప్పటికప్పుడు</span> <span>మర్చిపోతాను</span>.<br /><br />'<span>నన్ను</span> <span>పరిహసించదానికే</span> <span>వచ్చావా</span>?.. <span>పో</span>!.. ' <span>అని</span> <span>నిష్టూరమాడుతాను</span>. <span>కానీ</span> <span>నువ్వు</span> <span>నా</span> <span>కసురుని</span> <span>పట్టించుకోనట్లే</span> <span>కనబడతావు</span>. <span>అందుకు</span> <span>నాకు</span> <span>మరీ</span> <span>కోపం</span>.<br /><br /><span>నిన్ను</span> <span>స్వీకరిద్దామనుకుంటే</span> <span>నా</span> <span>అంత</span> <span>స్వార్ధపరుడు</span> <span>ఉండడు</span>. <span>వదులుకుందామంటే</span> <span>నా</span> <span>అంత</span> <span><span>మూర్ఖుడూ </span></span><span>లేడు</span>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-1936500571078504298?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-37392976855849701832009-03-04T21:23:00.000-08:002009-03-30T10:28:30.020-07:00బ్లాగులో కొత్త <span class="">టపా (</span>కధ) రాసి చాలా రోజులయ్యింది. ఈ మధ్యన <span class="">ఐడియాలే </span>రావట్లేదు. 'ఏమిటి.. నా బుర్ర వట్టి పోయిందా..ఇప్పటి వరకూ రాసినవి తప్పితే మరే స్టోరీ ఐడియాలు <span class="">లేవా?</span>.. రావా?..' ఇలా ఆత్మన్యూనతా భావాలు నన్ను <span class="">పీడిస్తుంటే </span>పేపరు, పెన్ను పట్టుకుంటే ఏదో ఐడియా <span class="">తట్టకపోదా </span>అని బలవంతంగా కూర్చున్నాను. రాయక ముందర <span class="">ఆత్మన్యూనత; </span>రాసాక నచ్చుతుందా, <span class="">నచ్చదా.. </span>కామెంట్లు వస్తాయా, రావా.. అన్న <span class="">టెన్సన్లు; </span>నచ్చకపోతే <span class="">ఫ్రస్ట్రేషన్, </span>నచ్చితే మరింత మంది మెచ్చాలన్నఉబలాటం.. <span class="">ఇలా </span>టపా రాసే క్రమంలో ఏ <span class="">దశ </span>కూడా బాగోదు ఒక్క - 'మెరుపులాంటి ఆలోచన మెదలడం, రాయడం' అన్న ఫేజ్ తప్పితే. ఇంకొంచం లోతుగా ఆలోచిస్తే ఆ 'మెరుపు మెరవడం, అదిచ్చే ప్రేరణ' లో కూడా నా గొప్పతనం ఏమీ లేదు. మరెందుకో ఈ పితలాటకం. కొంచం ఎక్కువ ఆలోచిస్తున్నానిపించింది. మళ్ళీ ఏదో కధ రాయాలన్న విషయం మీద దృష్టి పెట్టాను. <span class="">బుర్రలో </span>ఏ మెరుపూ మెరవట్లేదు. 'అలా కాకుండా ఎందుకు రాయలేను? ఒక <span class="">స్టాండర్డ్ </span>స్ట్రక్చర్ ని ఫాలో అయితే సరి.' అనుకొని ముందుగా ఒక కారెక్టర్ ని సృష్టించాను. మగవాడే. వాడికి 'శీను' అని పేరు పెట్టాను. వాడి కారెక్టర్ ఎస్టాబ్లిష్మెంట్ కోసం ఆలోచిస్తూ ఉంటే అన్నీ నా లక్షణాలే <span class="">అగుపిస్తున్నాయి (</span>మెరుపు మెరవకపోతే అలానే ఉంటుంది మరి.). మెల్లగా వాడు నేనయ్యాను.<br /><span class=""></span><br />దూరంగా ఎక్కడో మెరుపు మెరిసింది. నేను ఎప్పటిలాగే కొండని ఎక్కుతూ ఉన్నాను. నాలాగే చాలామంది కొండ శిఖరాన్ని అందుకునే ప్రయత్నంలో ఉన్నారు. ఆ శిఖరం పేరు విజయం. కొన్నిసార్లు దానిని అందుకుంటాను. కానీ కాసేపు కాగానే నేనున్న ప్లేస్ చదునుగా మారి విజయశిఖరం మరింత ఎత్తులో కనపడుతుంది. చుట్టుపక్కలవారు అప్పటికే ఎక్కేస్తూ ఉంటారు. దాంతో గాభరాగా నేనూ పోటీ పడతాను. అప్పుడప్పుడు పడిపోతూ ఉంటాను. దాంతో ఫ్రస్ట్రేట్ అయ్యి మరింత తీవ్రంగా ప్రయత్నిస్తుంటాను. కొండని ఎక్కే ప్రయత్నం ప్రారంభించిన మొదట్లో ఉన్నంత స్పష్టత ఇప్పుడు లేదు. నా దృష్టి రానురాను మందగిస్తూ ఉందేమో. ఇలా ఆత్మావలోకనం చేసుకొనే ఆలోచనలు రాకుండా ట్రాఫిక్ శబ్దాలు నన్ను మళ్ళీ రొటీన్ లో పడేస్తాయి. ఇలా జీవితాంతం కష్టపడుతూ, కష్టపడుతూ ఇప్పుడు మృత్యువు అంచుకు చేరుకున్నాను. ఇంకొన్ని ఘడియలే మిగిలాయి. తర్వాత చేసేదేమీ లేదని బోధపడ్డాక ఇప్పుడు చేస్తున్నది నిరర్ధకమనిపించింది. వదిలేసాను. చాలా రిలీవ్డ్ గా ఫీలయ్యా. ఆఖరి క్షణాల్లో విచిత్రంగా దృష్టి మెరుగయ్యింది. విజయం కన్నా వైభవంగా మరొక శిఖరం కనపడింది - ఆనందం. అసలు నేను మొదట బయలుదేరింది దానికోసమే. పోటీలో పడి ఆ విషయమే మర్చిపోయాను. నేనెక్కడ ఉన్నానో తెలుసుకుందామని తలెత్తాను. నాకన్నా చాలామంది ఎత్తులో ఉన్నారు. కిందకి చూస్తే తెలిసింది నేను కూడా చాలామంది కన్నా ఎత్తులో ఉన్నానని. అసలిదంతా సబ్జెక్టివ్ గా అనిపించింది. నేను వచ్చిన మార్గంలో పక్కగా కొన్ని 'సంతృప్తి' మజిలీలున్నాయి. వస్తున్నప్పుడు వాటిని నేనంతగా పట్టించుకోలేదు. నా సహచరులు కొందరు అక్కడే సేదతీరుతున్నారు. విచిత్రంగా వారికి ఆనందశిఖరం అందుతూ ఉంది. నా అంతిమ క్షణాలు సమీపించాయి. చుట్టూ ప్రకాశం అలుముకుంటోంది. ఇంకొక రెండు క్షణాలు ఉందనగా ఆ వెలుగులో నాకు సమాంతరంగా మరొక మార్గం కనపడింది. అక్కడ ఎత్తులు-పల్లాలు లేవు. ఆత్మానందం అనే ఉచ్ఛ స్థితి అది. అక్కడ నడుస్తున్నవారు ఒక గొప్ప విలువకో లేదా పదిమందికి ఉపయోగపడే ఒక ఉన్నతమైన ఆశయానికో లేదా ఒక కళ కోసమో తమని తాము ఆనందంగా కోల్పోయి అంకితమవుతున్నారు. వీరు పాటుపడుతున్న విలువలు మాత్రం జనరేషన్స్ తో సంబంధం లేకుండా భూత భవిష్యత్తులకి వెరవకుండా స్థిరంగా ప్రకాశిస్తున్నాయి. మెల్లగా ప్రపంచమంతా ఒక తెల్లని కాంతిలా మారింది. శీను దేహాన్ని ప్రాణం వీడింది.<br /><br />నా పెన్ను ఆగింది. రాసిన కధని మళ్ళీ చదువుకున్నాను. 'ఇదొక స్టోరీనా?.. దీనికెవరూ కామెంటు చెయ్యరు.' అనుకొని విసుగ్గా పక్కన పడేసాను. మూడ్ పాడయింది. రాత్రవ్వడంతో ఈరోజుకిక పని కాదనుకొని పక్క మీద వాలాను.<br /><br />జీవితాంతం విజయం, గుర్తింపు కోసం పాటుపడి సంతృప్తి చెందక చనిపోయిన శీను ఆత్మగా మారాడు. ఈ టపా ద్వారానైనా పదిమందికీ తెలుస్తాను కదా అనుకొని రచయిత పడుకున్నాక రహస్యంగా బ్లాగర్ లోకి లాగిన్ అయి టపాని పబ్లిష్ చేసాడు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-3739297685584970183?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-74735565894473370042009-02-11T20:04:00.000-08:002009-02-18T07:55:49.195-08:00జనవరి మాసపు <span><span><span><span><span><span><span><span>ఓ</span></span></span></span></span></span></span></span> ఉదయాన డిజికామ్ పట్టుకొని వీధుల <span>మీద</span> <span>పడ్డాను</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZoz11rqNeI/AAAAAAAAAOo/4bpGicR90L0/s1600-h/IMG_2981.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZoz11rqNeI/AAAAAAAAAOo/4bpGicR90L0/s400/IMG_2981.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303608511218464226" border="0" /></a><br /><br /><span><br />కాసేపు</span> నడవగానే 'మరుమల్లెల్లో ఈ జగమంతా విరియగా..' పాట మనసులో మెదిలి పెదవులపైకి వచ్చింది.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo06gvtiuI/AAAAAAAAAOw/U0WIb63OtTE/s1600-h/IMG_2978.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo06gvtiuI/AAAAAAAAAOw/U0WIb63OtTE/s400/IMG_2978.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303609691009288930" border="0" /></a><br /><br /><span><br />కుక్కపిల్లలు</span> ఒకదానిమీదొకటి సుఖంగా <span>పడుకున్నాయి</span>.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo4lKaDJgI/AAAAAAAAAO4/UWvT-6-3jE0/s1600-h/IMG_2938.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo4lKaDJgI/AAAAAAAAAO4/UWvT-6-3jE0/s320/IMG_2938.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303613722282108418" border="0" /></a><br /><br /><br />ఓ రోజా పువ్వు వికసించింది.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjmS6tv2DI/AAAAAAAAANg/9fy6w6Qzb5s/s1600-h/IMG_3024.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjmS6tv2DI/AAAAAAAAANg/9fy6w6Qzb5s/s320/IMG_3024.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303241773901928498" border="0" /></a><br /><br /><br />'చలికాలం పొద్దున్న ఎండకాసుకుంటే భలే ఉంటుంది కదూ!.'<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjpEnzqCDI/AAAAAAAAANw/8oBo4-IVEqs/s1600-h/IMG_3053.jpg"> <img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjpEnzqCDI/AAAAAAAAANw/8oBo4-IVEqs/s320/IMG_3053.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303244826843154482" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo7oFB5IrI/AAAAAAAAAPA/hZRgVysHV-Q/s1600-h/IMG_2966.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo7oFB5IrI/AAAAAAAAAPA/hZRgVysHV-Q/s320/IMG_2966.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303617070913102514" border="0" /></a><br /><br />ఒకాయన టీ తాగుతూ సమ్మగా పేపర్ చదువుకుంటున్నాడు.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjwFNvngmI/AAAAAAAAAOg/73pWivU6d0Q/s1600-h/IMG_3108.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjwFNvngmI/AAAAAAAAAOg/73pWivU6d0Q/s320/IMG_3108.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303252533608153698" border="0" /></a><br /><br /><br />పిల్లలు కూడా ఎంచక్కా ముగ్గులేస్తున్నారు.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjnk6zxwdI/AAAAAAAAANo/_YnYTIbo-w4/s1600-h/IMG_3050.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjnk6zxwdI/AAAAAAAAANo/_YnYTIbo-w4/s320/IMG_3050.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303243182676492754" border="0" /></a><br /><br /><br />వీధులు శుభ్రం చేసేవాళ్ళు ఏ గుర్తింపుకీ నోచుకో<span>కపోయినా </span>స్థితప్రజ్ఞుల్లా తమ పని తాము చేసుకుపోతున్నారు.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOkGm5qJ0I/AAAAAAAAAL4/rFUAie1oAms/s1600-h/IMG_2974.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOkGm5qJ0I/AAAAAAAAAL4/rFUAie1oAms/s320/IMG_2974.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301761619773761346" border="0" /> </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjp2P14PuI/AAAAAAAAAN4/JImQCjQulFU/s1600-h/IMG_3056.jpg"> <img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjp2P14PuI/AAAAAAAAAN4/JImQCjQulFU/s320/IMG_3056.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303245679403482850" border="0" /></a><br /><br /><br />బసవన్న 'టింగురంగా!..' అంటూ వీధుల్లో తిరుగుతున్నాడు.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjuFMUAc9I/AAAAAAAAAOI/qg22jRF2j8k/s1600-h/IMG_3068.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjuFMUAc9I/AAAAAAAAAOI/qg22jRF2j8k/s320/IMG_3068.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303250334200656850" border="0" /></a><br /><br /><br />పూలమ్మి అప్పుడే షాపుని తెరిచింది.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjtRME5SwI/AAAAAAAAAOA/zkuOAORKCt4/s1600-h/IMG_3062.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjtRME5SwI/AAAAAAAAAOA/zkuOAORKCt4/s320/IMG_3062.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303249440784075522" border="0" /></a><br /><br /><span></span><span></span><br />'ఇడ్లీ. ఇడ్లీ..'<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOp7zfUr7I/AAAAAAAAANY/ja3p2MW_uEc/s1600-h/IMG_3017.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOp7zfUr7I/AAAAAAAAANY/ja3p2MW_uEc/s320/IMG_3017.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301768031244169138" border="0" /></a><br /><br /><br />అన్నా, చెల్లెల్ల ఇసుకలాట.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOoaqZO_SI/AAAAAAAAANA/p-pwb-2TrOQ/s1600-h/IMG_2998.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOoaqZO_SI/AAAAAAAAANA/p-pwb-2TrOQ/s320/IMG_2998.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301766362355399970" border="0" /> </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOjOE9dt1I/AAAAAAAAALw/6nKhvI90qGo/s1600-h/IMG_2972.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOjOE9dt1I/AAAAAAAAALw/6nKhvI90qGo/s320/IMG_2972.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301760648590243666" border="0" /></a><br /><br />నేను తోడు రాకపోతే తాత పేపర్ కొనుక్కోలేడు. పాపం!. పోనీలే.. ఆని వస్తా.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOioyuXgUI/AAAAAAAAALo/u3jyMSlpk8M/s1600-h/IMG_2970.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOioyuXgUI/AAAAAAAAALo/u3jyMSlpk8M/s320/IMG_2970.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301760008039924034" border="0" /> </a><br /><br /><br />"School time .. bachchon ka school time."<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOioyuXgUI/AAAAAAAAALo/u3jyMSlpk8M/s1600-h/IMG_2970.jpg"> </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo9JW1uwUI/AAAAAAAAAPI/1eV5Cs4jtAY/s1600-h/IMG_3067.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo9JW1uwUI/AAAAAAAAAPI/1eV5Cs4jtAY/s320/IMG_3067.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303618742141239618" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOkhTTLwRI/AAAAAAAAAMA/WpHAkDMmNgo/s1600-h/IMG_2976.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOkhTTLwRI/AAAAAAAAAMA/WpHAkDMmNgo/s320/IMG_2976.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301762078368579858" border="0" /></a><br /><br /><br />చదువుల బరువు అమ్మకూ తప్పదు.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOpf1PywgI/AAAAAAAAANQ/1NExH8PMTjg/s1600-h/IMG_3000.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOpf1PywgI/AAAAAAAAANQ/1NExH8PMTjg/s320/IMG_3000.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301767550679564802" border="0" /></a><br /><br /><br />అమ్మ బ్యాగ్ మోస్తుంటే హీరో ఎంత దర్జాగా నడుస్తున్నాడో..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOnwyb1yoI/AAAAAAAAAM4/223QJ_PXwoc/s1600-h/IMG_2997.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOnwyb1yoI/AAAAAAAAAM4/223QJ_PXwoc/s320/IMG_2997.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301765642959309442" border="0" /></a><br /><br /><br />అన్నతో ఎంచక్కా సైకిల్ <span>మీద</span>..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOm3BNZM2I/AAAAAAAAAMo/MF1Zxh3fmlw/s1600-h/IMG_2989.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOm3BNZM2I/AAAAAAAAAMo/MF1Zxh3fmlw/s320/IMG_2989.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301764650492834658" border="0" /></a><br /><br /><br />ఇప్పుడు స్కూలుకి వెళ్లాలా.. అంత అవసరమా!..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOiABs22SI/AAAAAAAAALg/vzjTx-NNPzs/s1600-h/IMG_2969.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOiABs22SI/AAAAAAAAALg/vzjTx-NNPzs/s320/IMG_2969.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301759307685484834" border="0" /></a><br /><br /><br />నేనిక్కడ దాక్కుంటున్నా..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjvfgDqr2I/AAAAAAAAAOY/K5hBeA8mfVg/s1600-h/IMG_3082.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjvfgDqr2I/AAAAAAAAAOY/K5hBeA8mfVg/s320/IMG_3082.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303251885689057122" border="0" /></a><br /><br /><br />అసైన్‌మెంట్ చెయ్యలేదు.. ఇంట్లో ఏం చెప్పి స్కూల్ ఎగ్గొడదాం?..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOpA40sEsI/AAAAAAAAANI/MUGrWsuJcN4/s1600-h/IMG_2999.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOpA40sEsI/AAAAAAAAANI/MUGrWsuJcN4/s320/IMG_2999.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301767019063677634" border="0" /></a><br /><br /><br />నాకెవరూ తోడు లేరు. నేను స్కూలుకి రాను.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOmH4kOf_I/AAAAAAAAAMg/FfX72bwKuQM/s1600-h/IMG_2983.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOmH4kOf_I/AAAAAAAAAMg/FfX72bwKuQM/s320/IMG_2983.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301763840718831602" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOnRgta0ZI/AAAAAAAAAMw/B3iLmh-2I5k/s1600-h/IMG_2994.jpg"> </a><br /><br /><br />నాది కూడా సేమ్ ఫీలింగ్.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOnRgta0ZI/AAAAAAAAAMw/B3iLmh-2I5k/s1600-h/IMG_2994.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOnRgta0ZI/AAAAAAAAAMw/B3iLmh-2I5k/s320/IMG_2994.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301765105625256338" border="0" /></a><br /><br /><br />స్కూల్లో సార్లతో పరేషానే గానీ..దోస్తుగాల్లతో మస్త్ ఎంజాయ్ మల్ల.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOlPsUmeKI/AAAAAAAAAMI/IKFv1Q73up4/s1600-h/IMG_2977.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOlPsUmeKI/AAAAAAAAAMI/IKFv1Q73up4/s320/IMG_2977.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301762875359393954" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7473556589447337004?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-31794048985231944572009-01-23T06:26:00.000-08:002009-01-23T09:43:32.737-08:00డాబా మీదకి వచ్చాను. వెన్నెల పాలిపోయి ఉంది. చంద్రుని వైపు చూడబుద్ధి కాలేదు. చూస్తే మళ్ళీ వెక్కిరిస్తూ నవ్వుతాడు. పక్కగా ఓ గాలి తెమ్మెర వెళ్ళింది. నువ్వు వెనుకగా వచ్చి నడుముకి చేయి జార్చి, చెవుల మీది కురులను సవరించి చెంపకి చెంప ఆనించిన అనుభవాన్ని తట్టి లేపింది. దానిని గమనించనట్టే ముఖాన్ని పక్కకి తిప్పుకున్నాను. ఆ మాత్రం గాలివిసురుకే చున్నీ ఎగిరి పక్కనున్న గులాబీ మొక్కకి చిక్కుకుంది. హే!.. దీనికో పువ్వు పూసింది. ఆప్యాయంగా ముఖాన్ని గులాబీకి దగ్గర చేశాను. ఉచ్ఛ్వాస గులాబీ పరిమళాన్ని పూసుకోగానే గుండె గదుల్లో నీ మందహాస సమ్మోహనం పొగమంచులా ప్రవేశించింది. తన్మయత్వానికి చేతి వేళ్లలో తన్యత పెరిగిందేమో గులాబీ ముల్లు వేలిలో దిగింది. ఈ బాధ వలనైనా శరీరానికి కొంచం స్పృహ వస్తుందని అలాగే పట్టిఉంచాను. కానీ నీ మత్తు మహత్తు చేసిన తిమ్మిరికి ఈ నొప్పి ఎలా తెలుస్తుంది.<br /><br />స్నానం చేసి మనసు కొంచం తేలికపడ్డాక పడుకుందామని బాత్రూంలోకి వెళ్లాను. షవర్ నీరు కురుల మీదుగా శతాధిక పాయలుగా చీలి తనువంతా పారుతుంటే దేహం కోటి తంత్రుల ఘోషగా మారింది. షవర్ నీటికి ముఖాన్ని ఎదురుగా పెట్టి, చేతులతో జుట్టుని వెనక్కి తోసుకుంటూ ఓసారి తమకంతో నా చేతికండని పంటితో గిచ్చాను. బట్టలు వేసుకుంటున్నప్పుడు చూస్తే, ఆ భాగం ఎర్రగా కంది ఉంది. పదహారణాల సిగ్గుకి పూసంత మురిపెం కలిసి నా ముఖంలో మెరిసింది. <br /><br />బాహ్యంగా పవళించినా పలవరింతలు మాత్రం ఆగలేదు. కుడి చేయి తివాచీ పరచి ఆహ్వానిస్తున్నట్లుగా పరచుకొని ఉంది (నీకోసమేమీ కాదబ్బాయ్!.). ఏ అధఃపాతాళానికో జారిపోతున్నట్లు గుండెలు నీ ఆసరా కోసం కొట్టుకుంటున్నాయి. నడుము దొంతరల మధ్య నీ చేయి కాకుండా గాలి దూరినందుకు నడుము ఉక్రోషంతో విలవిలపోతోంది. కొంటె ఊహల పీయూషాన్నిఎదబిందెలు పట్టలేకపోతుండడంతో పెదవులు అర్థపావు విచ్చుకొని ఉన్నాయి. ఎద ఎగిసిపడేకొలదీ ప్రతిగా నాభి నడుము లోపలికి పోతోంది. తరంగమైపోతానేమోనని ఇరుపాదాల వేలికొసలని నొక్కిపట్టి దేహానికి జారుముడి వేసాను. అయినా లాభం లేదాయే!.<br /><br />పరుపు మెత్తదనం శత్రువయ్యిందని కటికనేల మీదకి చేరితే అది నీ బాహువుల కాఠిన్యాన్ని గుర్తుచేసింది. ఇది నిజంగా టార్చర్ తెలుసా. ఇలా కాల్చే కన్నా గుండెల్లో ఓ పిడిబాకుని దింపి ఒక్కసారిగా చంపెయ్యొచ్చుగా. ఇలా మధురూహలతో పోరాడి, అలసి ఎప్పటికో నిద్రపోయాను.<br /><br />పొద్దున్నే లేచి అందంగా తయారయ్యాను. నీకోసం అలంకరించుకోవడమన్నది ఎంత మనోహరమైన వ్యాపకమో!. ఈ రోజు నువ్వు రావని తెలుసు. కానీ 'పొరపాటున వచ్చేస్తేనో!' అని ఆశపడే మనసుకి ఏమని సర్దిచెప్పను?. తయారయ్యాక ఏమి చెయ్యాలో తెలియక గుమ్మం దగ్గరకి వచ్చి ద్వారానికి చెంపని ఆనించి అలా చూస్తూ ఉండిపోయాను. అలా ఎంతసేపయ్యిందో అమ్మ తట్టి లేపేవరకూ తెలిసిరాలేదు. ఇది ఏ ధ్యానమో.. పరధ్యానమో!..<br /><br />ఈ భోగమెంతటి వైభోగమైన నరకమో!.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-3179404898523194457?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-26838646553787964692008-12-26T04:53:00.000-08:002008-12-29T07:52:26.260-08:00నేను నిద్రపోయాక <span>రాత్రంతా</span> <span>మనసు</span> <span>నీ</span> <span>దగ్గరే</span> <span>తచ్చాడుతుందేమో</span>. <span>పొద్దున</span> లేవగానే ఊహని స్పృశించే మొదటి రాగం నీ తలపే. <span></span>నా సబ్కాన్షస్ పెట్టె నిండుగా నీ సుగంధంతో తొణుకుతుంటే అహం బిత్తరపోయి అంతలోనే సర్దుకుంటుంది. గంభీరమయిపోతాను. కొన్నిసార్లు నా గంభీరతని చూసి నేనే ఫక్కున నవ్వేసుకుంటాను.<br />బాత్రూమ్ లోకి బద్ధకంగా దూరాక, బకెట్ లోని నీటి మీద వేలితో అప్రయత్నంగా నీపేరు రాస్తాను. అది చెరిగిపోతుంది. కానీ అందులో నీ పేరుందని నాకు తెలుసు.<br />ఓసారి రోడ్డు మీద వెళుతున్నప్పుడు ఒక చిన్నమ్మాయి నన్ను వింతగా చూసినప్పుడు అర్థమయ్యింది- నువ్వు గుర్తొచ్చి నా ముఖం ముద్దుగా నవ్వుతోందని. వెనక్కి తిరిగి ఆ అమ్మాయిని పట్టుకొని <span>ఫాస్ట్ </span>గా ఓ ముద్దిచ్చేసి అక్కడి నుంచి పరిగెత్తా.<br />రాత్రి మేడ మీద తిరుగుతున్నప్పుడు నువ్వెప్పుడూ పాడే పాట గుర్తొస్తుంది. నీకస్సలు పాటలు పాడటం రాదు. ఆ పాటనైతే దారుణంగా ఖూనీ చేస్తావు. అప్పుడు వెక్కిరించాను గానీ ఇప్పుడు నీ పాట నాకెంతిష్టమో!!. నువ్వు పాడినట్లే పాడుతూ మళ్ళీ మళ్ళీ నవ్వుకుంటాను. నవ్వుకుంటున్నా సరే ఓ నీటితెర నా కళ్ళని అడ్డుగా కప్పేస్తుంది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-2683864655378796469?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-75401599007066665802008-12-05T06:12:00.000-08:002009-11-28T23:56:43.057-08:00<p>రాత్రి ఒంటిగంటన్నర. నిద్ర రావట్లేదు. చలికాలం కావడం చేత ట్రైన్ లో అందరూ ముసుగులు తన్ని పడుకున్నారు. ఇంకొన్ని గంటల్లో తనని కలవబోతున్నాను. మనసులో ఏదో హుషారు ఈల. ట్రైన్ ఏదో స్టేషన్లో ఆగింది. స్టేషన్లో ఓ చిల్లర వ్యాపారి టీ కంటైనర్ ని పక్కన పెట్టుకొని బెంచి మీద కునుకు తీస్తున్నాడు. టీ తాగాలనిపించింది. ట్రైన్ దిగి వాడిని లేపి టీ అడిగాను. టీ ఇచ్చి ఎప్పటిలాగే నాలుగు రూపాయలు తీసుకున్నాడు. 'ఇంత రాత్రి వేళ నిద్ర చెడగొట్టుకొని సెర్వ్ చేస్తున్నాడు. extra చార్జ్ చెయ్యొచ్చు కదా.' అనుకున్నాను. నేను స్వతహాగా business man ని కావడంతో ఇలాగే ఆలోచిస్తాను. అతను ఎక్కువ చార్జ్ చేసుంటే అతనిమీద గర్వపడేవాడిని. ఒక సిగరెట్ కూడా తీసుకున్నాను. నాకు సిగరెట్ అలవాటు కాదు. అప్పుడప్పుడూ తీసుకుంటాను. materialistic things కి గానీ, మానవ బంధాలకి గానీ బానిసవడం, నన్ను నేను కోల్పోవడం నాకు నచ్చవు. ప్రశాంతమైన ఈ అర్థరాత్రి పూట చలిగాలిలో ఛాయ్ తాగుతూ దమ్ము లాగుతుంటే బాగుంది. I fucking loved this moment. స్టేషన్లో దూరంగా ఓ ఇద్దరు మాట్లాడుకుంటున్నారు. బయటవాళ్లెవరికీ నేను సిగరెట్ ని ఎంజాయ్ చేస్తున్నట్టుగా నా ముఖంలో ఎటువంటి భావాలూ కనపడవు. ఇది నా పర్సనల్ ఆనందం. నా ఆనందానికి ఎంత value ఇస్తానంటే పంచుకునేవారికి కూడా అదెంత valuable అని గ్రహించగలిగి ఉండాలి. ట్రైన్ కూత పెట్టడంతో ఎక్కాను. </p><p>నా గమ్యం వచ్చింది. ట్రైన్ దిగాను. చుట్టూ ఉన్న జనాలు పలచనయ్యాక తను కనపడింది. ఆమె కళ్ళలో నేను రానేమో, కనపడనేమో అన్న ఆలోచనల తాలూక ఒత్తిడి ఏమాత్రమూ లేదు. తను నా భార్య కాదు. నా భార్యకి బిజినెస్ పని మీద ముంబై వెళుతున్నానని చెప్పి ఈమెను కలవడానికి వచ్చాను. మేమెప్పుడూ పలకరించుకోం. కలిసి రెండు నెలలవుతున్నా గతక్షణమే మాట్లాడుకొని కంటిన్యూ చేస్తున్నట్లుగా మాట్లాడుకుంటాం. నేను దగ్గరకి వచ్చాను. కళ్ళు కళ్ళు కలుసుకున్నాయి. 'My desire is peaking.' అని కళ్ళలోకే చూస్తూ చెప్పాను. తను నవ్వింది. చిన్న pause. మళ్ళీ నవ్వింది. ఈసారి నవ్వుతో పాటు తన కళ్ళలో కోరిక కూడా. నా కళ్ళు హర్షాన్ని తెలిపాయి. నా గెస్ట్ హౌస్ కి వెళ్లి మా కోరిక తీర్చుకున్నాం.<br /><br />సుమారుగా ప్రతి రెండు నెలలకొకసారి మేం కలుసుకుంటాం. ఓ రెండుమూడు రోజులు కలిసుంటాం. తను ఓ సోషల్ వర్కర్. ఒక NGO ని నడిపిస్తోంది. నేను వ్యాపారిని. నాకు సోషల్ వర్క్ మీద ఆసక్తి లేదు. తనకి కూడా బిజినెస్ చెయ్యాలన్నఇంటరెస్ట్ లేదు. మా మధ్య ఆర్ధిక లావాదేవీలేమీ లేవు. మా ఇద్దరికున్న common point ఒక్కటే. మా వృత్తులపట్ల మాకున్న భావాలు. వ్రత్తి అని చెబితే వేరుచేసినట్లవుతుందేమో. నా గురించి నేను ఊహించుకున్నప్పుడల్లా నా బిజినెస్సే కనపడుతుంది. నారూపం కనపడదు. బయటవారందరికీ నేను ఏ ఫీలింగ్సూ లేని ఒక business man ని. కానీ అతికొద్దిమందికి మాత్రమే తెలుసు - నేనూ, నా వృత్తి వేరుకామని. తను కూడా అంతే. social work కి అవరోధమవుతుందని పెళ్లి, కుటుంబాన్ని వద్దనుకుంది. ' ఎప్పుడూ ఎమోషనల్ కాని ఈమెకేం తెలుసు social work. ', 'ఈవిడొక చండశాశనురాలు.' .. ఇలా తెలియనివారు ఈమె గురించి చెబుతుంటారు. మేము తొందరగా emote కాము ఎందుకంటే emotions మాకు చాలా విలువైనవి. ఇలాంటి చెప్పుకోని భావాలే తనని, నన్నుదగ్గర చేసాయి. మేం కలిసున్నరోజులు తిరగడం, తినడం తప్పిస్తే ఇంక చేసేవి రెండే పనులు- మాట్లాడుకోవడం, సెక్స్. మేము sweet nothings మాట్లాడుకోము. ఫ్యామిలీ విషయాలు అసలే ఉండవు. కేవలం మా పనుల గురించి, మా గురించే మాట్లాడుకుంటాము. ఇక సెక్స్ విషయానికొస్తే రెండు నెలలకొకసారి కలిసిన ఫస్ట్ టైం violent గా ఉంటుంది. మా frustrations reflect అవుతాయనుకుంటా. చివర్లో విడిపోయేముందటి కలయిక మాత్రం ఒక స్పూర్తివంతమైన అనుభవం. soft గా.. మాట్లాడుకుంటూ.. సున్నితంగా intimacy ని అద్దుకుంటూ.. నిన్నటి గాయాల, రేపటి భయాల ఉనికి లేకుండా.. really ఒక charging experience అది. మాది ప్రేమనా, వ్యామోహమా.. అని ఒక పేరు ఇవ్వడానికి, define చెయ్యడానికి నేను ప్రయత్నించను. ఎందుకిలా జరిగింది.. తను పరిచయం కాకపొతే ఏంటి?.. లాంటి ప్రశ్నలకి సమాధానాల కోసం వెతకను. irrational feelings కి నేను logic apply చెయ్యను. ఆలోచించేదల్లా నాకు కరెక్టా.. కాదా..అని. ఇప్పటి డెసిషన్ కి ఫ్యూచర్ లో బాధ పడతానా.. లేదా అని. నా కొడుక్కి 18 ఏళ్ళు వచ్చేవరకూ తండ్రి అవసరమని భావించాను. అందుకే తను, నేను దగ్గరయ్యామన్నవిషయం అనుభవంలోకి వచ్చాక (అప్పుడు నా కొడుక్కి 14 సంవత్సరాలు) నాలుగు సంవత్సరాల వరకూ మేము కలుసుకోలేదు. ఈ ప్రపంచానికి మా వ్యవహారం తెలిసినా మేమిద్దరం భయపడం, బాధపడం. నా భార్య నుండి విడిపోవడానికి నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు. ఎన్నో ఏళ్లుగా మేమిద్దరం కేవలం బాధ్యతలని మాత్రమే షేర్ చేసుకుంటున్నాం. నా విషయం ఎప్పటికయినా తెలియాల్సిందే. నేను చెప్పకపోతే తను కొన్ని రోజులు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. విషయం తెలిస్తే తను బాధపడుతుంది. నా ద్వారా కాకుండా వేరే విధంగా బయటపడితే ఇంకొంచం ఎక్కువ బాధపడుతుంది. ఈ ఇంకొంచం ఎక్కువ బాధపడడాన్ని, చెప్పకపోవడం వలన తనకి దొరికే కొద్ది రోజుల ప్రశాంతతని కంపేర్ చేస్తే రెండవదే ఎక్కువ తూగింది. అందుకే నేనుగా ఈ విషయం తనకి చెప్పలేదు. ఇది తప్పని, ఒప్పని అనుకోకపోవడం వలన నాకెటువంటి గిల్టీ ఫీలింగ్ కూడా లేదు. </p><p>రెండు రోజుల తర్వాత ఇంటికి వచ్చాను. ఆ రోజు రాత్రి పక్క మీద నా భార్య ఇలా అంది- 'ముంబై ట్రిప్ నుండి వచ్చిన ప్రతీసారీ మీరు కొత్తగా, ఫ్రెష్ గా కనపడతారు. ఏదో తెలియని మార్దవం కనపడుతుంది.'. తనింతలా expressive గా మాట్లాడటాన్ని, లోతుగా విశ్లేషించడాన్నినేను చాలారోజుల తర్వాత గమనించాను. తనని చూస్తూ అప్రయత్నంగా నా ముఖంలో ఒక మందహాసం మెరిసి మాయమయ్యింది. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7540159900706666580?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-70337900084959157302008-10-24T06:51:00.000-07:002008-10-26T00:19:34.260-07:00ఉరుకుతూ బస్సెక్కాను. చీర చెమటతో <span class="">తడిసిపోయింది. </span>పొద్దంతా కూలి చేసి, సాయంత్రం ఆ డబ్బులతో మా చంటోడికి బట్టలు కొని, మా ఊరి <span class="">బస్సెక్కేసరికి </span><span class="">రాత్రి </span>తొమ్మిది దాటింది. కండె<span class="">క్టరు టి</span>కేట్ ఇచ్చాక చేతిలో రెండు రూపాయలే మిగిలాయి. <span class="">ఊరెళ్ళాక </span>పనికొస్తాయని దాచుకున్నాను. బాగా ఆకలేస్తుంది. పనితో ఒళ్ళు హూనమైనా నిద్ర పట్టట్లేదు. పొద్దుట్నుంచి తిండి లేదు. ఇంకేమీ చెయ్యలేక కళ్లు మూసుకున్నాను. ముందు సీట్లో ఒక బట్టతల ఆయన <span class="">ప్రక్కవాళ్లకి </span>దేవుని గురించి అందరికీ వినిపించేలా చెబుతున్నాడు. 'మనిషికి భగవంతుని మీద తప్ప మరే విషయం మీద అనురక్తి ఉండకూడదు.' అని ఇంకా ఏవేవో చెబుతున్నాడు. అందరూ ఆసక్తిగా వింటున్నా నాకేమీ ఎక్కట్లేదు. వాళ్ళెవరికీ ఆకలి లేదు. నాకుంది. కడుపు నిండాకే దేవుడు.<br /><br />బస్ లో <span class="">లైట్లాపేశారు. </span>బయట కూడా చీకటిగానే ఉంది.మధ్యలో ఆగినప్పుడు ఒకాయన బస్సెక్కి నా పక్కన కూర్చున్నాడు. కొంచం కళ్ళెత్తితే ఆయన బూట్లు కనపడ్డాయి. మళ్ళీ చీకటి. కాసేపటికి ఆయన నా వైపుకి ఒరుగుతున్నాడు. నిద్రలో ఉన్నాడో ఏమో. నాకు అతన్ని పక్కకి తోసే <span class="">ఓపిక </span>ఎంత మాత్రం లేదు. ఆకలిని జయించడానికి నా శరీరాన్ని పట్టించుకోవడం మానేసాను. ఇంకాసేపటికి అతని చెయ్యి నా ఒంటి మీదకు చేరింది. నాకు పెద్దగా ఏమీ అనిపించలేదు. పైగా వచ్చే స్టాపులో అతని ద్వారా ఏమన్నా తినడానికి దొరుకుతుందన్న ఆశ కలిగింది. నా ఒంటి మీద అతని చెయ్యి కదులుతోంది. ఒళ్ళంతా <span class="">చెమటతో, </span>కండరాలు పీకుతూ నా శరీరం నాకే <span class="">అసహ్యంగా </span>ఉంది. కానీ నాకు అసహ్యమైన శరీరమే అతనికి అమృతప్రాయంలా ఉంది. అసలు నిజంగా వెలుగులో నేనతనికి <span class="">నచ్చుతానా?</span>.. అయినా ఆకలి గా ఉన్నప్పుడు ఏమి దొరికింది అని చూడము కదా. ఒక్కోసారి చీకటి (అజ్ఞానం)లో కూడా ఆనందముంటుంది. ఇంతలో బస్సాగింది. లైట్లు వెలిగాయి. అతని వయస్సు ముప్పై పైనే ఉంటాయి. చామనచాయితో ముఖమంతా మొటిమలున్నాయి. ఆకలేస్తుందని చెప్పాను. రెండు గారెలు, ఒక <span class="">టీ </span>ఇప్పించాడు. కడుపు తృప్తి పడింది. మళ్ళీ బస్సు కదిలింది. అలాగే అతని చెయ్యి నా ఒంటి మీద. కానీ నాకిప్పుడు అయిష్టం, కంపరం కలుగుతున్నాయి. ఇంతకుముందు 'కొంచం తిండి పెడితే చాలు వీడేమి చేసుకున్నా.' అని భావించిన నేను ఇప్పుడేంటి అస్సలు భరించలేకపోతున్నాను. అవసరం తీరిందనా?.. శారీరక అవసరాలు తీరాక మానసిక అవసరాలు వస్తాయేమో. అతని చేతిని పక్కకి తోసాను. మళ్ళీ చేయి వేయబోయాడు. 'ఏంటిది?' అని గట్టిగా అరిచాను. మానుకున్నాడు.<br /><br /><br />బస్సు కీచుమంటూ సడెన్ బ్రేకుతో ఆగేసరికి ముందు సీటుకి గుద్దుకునేంత పనయ్యింది. నిద్ర చిటికేసినట్టు ఎగిరిపోయింది. అందరూ ఏంటని అనుకుంటూ ఉండగానే వినపడింది ఓ గాండ్రింపు. చెవులు, గుండె రెండూ అదిరిపదేలా. ఆ గాండ్రింపుకి బస్సు అద్దాలు కూడా వణుకుతున్నాయి. అందరూ నోరెళ్ళబెట్టి అలాగే ఉండిపోయారు. ఎదురుగా హెడ్ లైట్ల వెలుగులో పెద్దపులి. ఆ ప్రాంతం అడవికి దగ్గరగా ఉండటం వలన పులి ఇలా అనుకోకుండా రోడ్డు మీదకి వచ్చిందేమో. అందరి ముఖాలు భయముతో బిగుసుకిపోయి తెల్లగా పాలిపోయాయి. కండక్టరు శబ్దం చెయ్యొద్దని అందరికీ సైగ చేసాడు. పులి గాండ్రింపు ఆపింది. కానీ అక్కడే నిలబడి బస్ వైపు చూస్తూ ఉంది. కండక్టరు నెమ్మదిగా అందరి దగ్గరకు వచ్చి, 'ఎవరూ కదలకండి. అందరూ కలిసి ఉంటే పులి ఏమీ చెయ్యదు.' అని లోగొంతుకలో చెప్పాడు. ఇంజన్ సౌండ్ తప్పించి మరే శబ్దమూ లేదు. ఇంతలొ పులి కదిలింది. మెల్లగా, ఠీవిగా అడుగులేస్తూ బస్ దాటింది. కానీ పులి మా కుడి వైపుకి రాసాగింది. అప్రయత్నంగా మేమంతా ఎడమవైపుకి జరిగాము. ఈ ప్రయత్నంలో కొంత శబ్దమయ్యింది. దేవుని గురించి మాట్లాడిన బట్టతలోడు గాభరాగా ఎడమవైపున్న డోర్ ని చేరుకున్నాడు. మళ్ళీ నిశ్శబ్దం. ఇంతలో పులి గాండ్రు మంటూ కుడివైపున్న కిటికీని పంజాతో కొట్టింది. అంతేమరుక్షణం బస్సులో ఎవరూ లేరు. అందరూ తలొక దిక్కు పరిగెత్తారు. అందులో ముందున్నది ఆ బట్టతల భక్తుడే. నేను నా మీద చెయ్యి వేసిన ఆ మొటిమలవాడిని అనుసరించాను. కొంతదూరం పరిగెత్తాక ఆయాసంతో రొప్పుతూ ఒక దగ్గర ఆగిపోయాము. వెన్నెలరాత్రి కావడంతో కొంచం కనపడుతోంది. మాకు కొంచం దూరంలో ఒక ముగ్గురు నలుగురి గుంపు కూడా ఆగి సేద తీర్చుకుంటున్నారు. ఇంతలో ఎవరో మా దారినే వస్తున్న శబ్దం వినపడింది. అతికష్టంగా నడుస్తున్నట్టు తెలుస్తూంది. దగ్గరికి వచ్చాక చూస్తే అతనికి ఒక కాలు కొద్దిగా కుంటి. తనని భుజం మీద వేసుకొని తీసుకెళ్ళమని మొటిమలవాడిని అడిగాడు. కాసేపటికి పదివేలకి బేరం కుదిరింది. డబ్బుకి బదులుగా వంటి మీదున్న బంగారం ఇస్తానన్నాడు. భుజం మీద కుంటివాడిని వేసుకొని మేము బయలుదేరబోతుండగా పులి ఎదురు గుంపు మీద దాడి చేసినట్టుంది. ఒక్కసారిగా పులి ఘర్జనలు, అరుపులు, పరుగులు. మేం కూడా పరుగులంకించుకున్నాం. ప్రాణం మీదున్న తీపికి కాళ్ళకి ముళ్ళు గుచ్చుకుంటున్నా నొప్పి తెలియట్లేదు. కాసేపటికి మొటిమలోడు సంభాలించుకోలేక పడిపోయాడు. దాంతో అతని భుజం మీదున్న కుంటివాడు ఎగిరిపడ్డాడు. దగ్గర్లోని చెట్టుకు తల తగలడంతో 'అమ్మా!.. ' అని గట్టిగా అరుస్తూ కుప్పకూలిపోయాడు. అతని తల చిట్లి రక్తం కారుతోంది. ఇంతలో మాకు చాలా దగ్గరలోనే పులి గాండ్రింపు వినపడింది. సగం ప్రాణాలు పైకెగిరిపోయినట్టు అనిపించింది. ఏదన్నా చెట్టెక్కమని మొటిమలోడు చెప్పాడు. దగ్గర్లోని చెట్లన్నీ పొడవుగా ఉన్నాయి. ఎక్కడమవ్వట్లేదు. ఇంతలో మొటిమలోడు కుంటివాడి బాడీ ని ఒక చెట్టు కింద పెట్టి వాడి మీద కాలు వేసి చెట్టెక్కాడు. నేను ఘోరమనుకుంటూ నిలబడ్డాను. ఇంతలో మళ్ళీ మా వెనుకగా పులి గాండ్రింపు. భయంతో వెన్ను జలదరించేసరికి నేను కూడా కుంటోడి బాడీ మీదెక్కి చెట్టేక్కేసాను. గుండె మీద కాలు వేస్తున్నప్పుడు అతని నోటి నుండి భళ్ళున రక్తం రావడం నా కంట పడింది. దగ్గర్లో కాసేపు పులి గాండ్రింపులు, జనాల హాహాకారాలు వినపడ్డాయి. కాసేపటికి మళ్ళీ నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలింది. అలా చెట్టు మీదే ఒక మూడు గంటలు బిక్కు బిక్కు మంటూ కూర్చున్నాం. క్రిందన కుంటోడి తల నుంచి చిక్కటి నెత్తురు వెన్నెల వెలుగులో నల్లగా కనపడుతోంది. తరువాత చాలా సేపటి వరకూ పులి శబ్దాలు వినిపించకపోవడంతో చెట్టు దిగాము. ముందుగా దిగిన మొటిమలోడు కింద బాడీని చూసి చచ్చిపోయాడని చెప్పాడు. కుంటోడి శ్వాసని కూడా పరీక్షించలేదు. నాకు అనుమానమే.. కానీ అనుమానాన్ని పాతర వేసాను. ఒకవేళ బ్రతికి వుంటే గనుక ఆ కుంటివాడికి నేనే సహాయపడాలి. నా పక్కనున్నోడు పట్టించుకునేలా లేడు. ఇప్పుడా బాధ్యతని తీసుకునే పరిస్థితుల్లో నేను లేను. ఎందుకీ లేనిపోని తలనొప్పి. అదే చనిపోయాడని మనసుని సర్దిచెప్పుకుంటే .. ఇంకేం చెయ్యలేమని ముందుకి వెళ్ళవచ్చు. అందుకే కనీసం అతనివైపైనా చూడకుండా మొటిమలోడినిఅనుసరించాను. ఒక నాలుగు అడుగులు వేసాక నా ముందు నడుస్తున్న మొటిమలోడు ఆగి వెనక్కు వెళ్ళాడు. నేనూ వెనక్కి తిరిగి చూసాను. బహుశా ఆ కుంటివాడికి హెల్ప్ చేయ్యదానికేమో అనుకున్నా. కాని మొటిమలోడు కుంటివాడి మెడలో ఉన్న రెండు గోల్డ్ చైన్లు, వేళ్లకున్న మూడు ఉంగరాలు జేబులో వేసుకున్నాడు.<br /><br />అందరం బస్సుని చేరుకున్నాం. ఒక్క కుంటివాడు తప్ప. కుంటివాడిని మేం చూడలేదని చెప్పాం. కాసేపు చూసి బస్సు కదిలింది. తెల్లారేసరికి మా ఊరి దగ్గరకి వచ్చేసాం. అటూ ఇటూ కాకుండా పట్టిన నిద్రకి మనసు కొంచం తేలిక పడింది. ఆ కుంటోడి సంఘటనని మనసులోంచి చేరిపెసాను. నాకు నేనే ఆ కుంటివాడు లేకుండా రాత్రి సంఘటనలని విజువలైజ్ చేసుకొని అవే నిజమని మనసుని హిప్నటైజ్ చేసేసాను. ఎంతలా అంటే నాకు నేనే నమ్మేంతలా. ఇంతలొ ఒకటి గుర్తొచ్చింది. పక్కన కూర్చున్న మొటిమలోడితో కుంటివాడి మెడలోని ఒక చైను నాకిమ్మని బ్లాక్మైల్ చేశాను. వాడు బెదిరి ఇచ్చేసాడు. మనసుకి ఇప్పుడొక కొత్త విజువల్ని ఆడ్ చేశాను - దారిలో నాకీ చైను దొరికినట్టు. <p><br />మా ఊరొచ్చింది. నాతోపాటు బట్టతల భక్తుడు, మరికొందరు దిగారు. బట్టతలోడు పక్కవాళ్ళకి ఇదంతా దైవనాటకమని చెబుతున్నాడు. నాకు మనిషి ముసుగేసుకొని ఆడుతున్న నాటకంలా అనిపించింది. ముసుగులోపల మనిషి ఒక ప్రాధమిక జంతువే. ఒక్క క్షణం పాటు నా మీద, మనుషుల మీద విపరీతమైన చీత్కారం కలిగింది. మరుక్షణం బిగ్గరగా నవ్వాను.</p><p><br />బేతాళుడు పట్టువదలని విక్రమార్కుడిని అడిగాడు - 'రాజా!.. కధ విన్నావు కదా. ఇంతకీ ఆవిడ ఎందుకలా నవ్వింది?'.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7033790008495915730?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-86984883797826726632008-09-26T07:24:00.000-07:002008-09-26T22:47:43.084-07:00నా ఇంట్లో ఆ రూముని నేనెప్పుడూ తెరవలేదు. ఆ రూము నుంచి ఎప్పుడూ ఏవో ఏడుపులు, మూలుగులు, అరుపులు వంటి భయంకరమైన శబ్దాలు వస్తూ ఉంటాయి. ఆ రూమన్నా, అందులో ఉండే ఆ పిచ్చిదన్నా నాకు చాలా భయం. అసలు నా ఇంటిని నేను పెద్దగా పట్టించుకోను. ఇంట్లో మిగిలినవారి గురించి, ఆ రూము గురించి చుట్టుపక్కల వారికి తెలిసిపోతుందేమో.. తెలిస్తే వారేమనుకుంటారో.. అని ఎప్పుడూ ఇంటికి తాళం వేసి బయటనే తిరుగుతా. కానీ ఏదో మిస్ అవుతున్నాను అన్న ఫీలింగు వచ్చేస్తుంటుంది. నాకు నేనే డొల్లగా కనపడతా.. ఏదో వేషం వేసుకున్నట్లు. ఆ రూములో పిచ్చిది ఎందుకో నన్ను కలవడానికి ఆరాటపడుతూ ఉంటుంది. కానీ నేను ఆ రూము తలుపు తీయనుగా. నేను స్పృహలో ఉన్నప్పుడు నా పర్మిషన్ లేకుండా తను రాలేదు. అందుకే నేను నిద్రలోకి జారినప్పుడు తను వస్తుంది- ఓ పీడకలలా.<br /><br />ఇంటిలో ఓ చిన్నమ్మాయి కలివిడిగా తిరుగుతూ ఉంటుంది. దానికీ, వరండాలో కూర్చొని ప్రపంచాన్ని చూసే బామ్మకి అస్సలు పడదు. కానీ ఆ చిన్నమ్మాయి అంటే నాకు భలే ఇష్టం. దానితో ఉంటే నాకూ పిల్లచేష్టలు వచ్చేస్తాయి. మళ్ళీ పదిమందీ నన్ను చూసి నవ్వుతారేమోనని భయం. అందుకే ఎవాయిడ్ చేస్తా. మరొక రూములో లంగా- వోణీ, తలలో పూలు, వాలు జడ, పట్టీలేసుకొని ఒకమ్మాయి. పక్క రూంలోనే స్లీవ్లెస్ జాకెట్, మినీ స్కర్ట్, చింపిరి జుట్టేసుకొని సిగరెట్ కాలుస్తూ మరొక అమ్మాయి. వీళ్ళిద్దరికీ ఎప్పుడూ గొడవే. ఎవరిని సమర్థించాలో అర్థం కాదు.<br /><br />ఒకసారి వరండాలో బామ్మ ఒడిలో తలపెట్టుకొని కలలుకంటూ అడిగా - 'నా రాకుమారుడుని ఎలా కనిపెట్టడం?' అని. 'ఎవరైతే నీ ఇంటికి వచ్చి ఆ రూము తలుపు తీయగలడో వాడే నీ రాకుమారుడు' అని. అప్పటినుంచి చాలామంది అబ్బాయిలను ఇంటికి తెచ్చా. కొందరు బామ్మ చాదస్తానికి, అది దాటినవారు చిన్నమ్మాయి అల్లరికి పారిపోయారు. మరికొందరు లంగా-వోణీ అమ్మాయి దగ్గర, ఇంకొందరు చింపిరి జుట్టు చోరీ దగ్గర బోల్తాలు పడ్డారు. <span class="">ఇంతలో </span>మావోడు పరిచయమయ్యాడు. వీడే వాడు అని గుర్తించేలోపే బామ్మని ఇంప్రెస్ చేసేసి, చిన్నపిల్లతో చెమ్మచెక్కలాడాడు. లంగా-వోణీని ముగ్గులోకి దించాడు. సిగరెట్ పాపతో డేటింగ్ కూడా చేసాడు. ఒకరోజు సడన్ గా ఆ రూముని నా(తన) సమక్షంలో తెరిచాడు(ను). లోపల ఒకమ్మాయి రోగంతో బాధపడుతూ కనపడింది. నాకు భయం వెయ్యాలా. ఎందుకో భోరున ఏడ్చేసాను. తనపై చాలా జాలి కలిగింది. ఆశ్చర్యంగా నావాడు నన్ను అర్థం చేసుకున్నాడు. అప్పట్నుంచి నేను నా ఇంటివాళ్ళతో చక్కగా గడపటం మొదలుపెట్టాను. దాంతో ఆ రూములోని అమ్మాయి బాగా కోలుకోంది. నా చొరవతో బామ్మ, చిన్నమ్మాయి, లంగా-వోణీ, సిగరెట్, జబ్బుది అందరూ ఒకరితో ఒకరు దగ్గరవ్వసాగారు. వాళ్ల మధ్య పూర్తి సఖ్యత కుదిరాక ఒక గమ్మత్తైన క్షణంలో అందరూ నాలో కలిసి మాయమయిపోయారు. నేను నేనుగా.. నిండుగా అయిపోయాను. భలే ఆనందమేసింది. పరిగెత్తుకొని వెళ్లి నా రాకుమారుడిని కౌగిలించుకున్నాను. అంతా హ్యాపీస్. కధ కంచికి .. మనమింటికి.<br /><br />నోట్: ఇక్కడ 'నా ఇల్లు' అనేది నా మనసుని (స్పెసిఫిక్ గా ఒక అమ్మాయి మనసుని ) సూచిస్తుంది. ఇంటిలోని ఇతర పాత్రలు నా మనసులో ఉండే భిన్న పార్శ్వాలు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-8698488379782672663?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-89685402898867217862008-09-15T23:56:00.000-07:002008-12-05T10:10:15.603-08:00జీవితపు దారిలో నడుస్తూ ఈ చోట నీకోసమని ఆగిపోయాను. నేను వచ్చిన దారిలో విరిసిన ప్రతి పువ్వునీ కోసి అపురూపంగా పట్టుకువచ్చాను. మరి నీకు నచ్చుతాయో.. లేదో. అందుకున్నప్పుడు వాటి ముళ్ళు నిన్ను గాయపరుస్తాయేమోనన్న భయం కూడా ఉంది.<br /><br />నా కాంప్లెక్సుల ఒంటరి వసారాని ఇంపుగా సంపంగెవై అల్లుకుంటావని...<br /><span class="">ఉబుసుపోని ఉక్కబోతలోకి బిగిసిపోయే బంధాల గంధమై వస్తావని ... నీకోసం ఆగిపోయాను. </span><br /><span class=""></span><br /><span class="">నాదొక ఒంటరి క్షణం.. నీదొక ఒంటరి క్షణం.. కలిసిన క్షణమది కమనీయమవుతుందని... </span><br /><span class="">నాదొక మాట.. నీదొక మాట.. మురిపాల మూటలై మనసుల్ని వడకాస్తాయని...</span><br /><br /><span class=""><span class="">నాలోని దాగుండిపోయిన పసివాడు నీ సమక్షంలో బయటకి వచ్చినప్పుడు వాడి మారాన్ని, కేరింతలని కాకిఎంగిలి చేసి పంచుకుంటావని...<br />నా అనురాగాన్నంతటినీ ముద్దులు చేసి ముద్దలుగా నీకు కొసరి, కొసరి తినిపించాలని... </span>నీకోసం ఆగిపోయాను.</span><br /><span class=""></span><br /><span class="">అలసిపోయి ఇంటికొచ్చిన సూరీడు పశ్చిమప్రౌఢ గుండెల్లో తలదాచుకున్నాడు.</span><br /><span class="">గూటికి చేరుకున్న గువ్వలు జంటగా సేదతీరుతున్నాయి.</span><br /><span class="">ఆరుబయలు ఏటిలో వెన్నెల నగ్నంగా ఆరబోసుకుంది. </span><br /><span class="">నేను ఒంటరిగా నీ తలపులతో తపించాను. ఎదోనాడు ఈ క్షణం మనదవుతుందని...</span><br /><span class="">కాగిన దేహాలు కరిగిన సాక్షిగా మన జీవితలక్ష్యాలకి ఒకరికొకరం ఆజ్యమవుతామని...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-8968540289886721786?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-49631316668266109012008-09-05T06:32:00.000-07:002008-09-06T01:59:58.242-07:00నేను నడుస్తూ ఉన్నాను. నా నడక వెనక ఎటువంటి మోటివ్ గానీ లాజిక్ గానీ లేవు. ఐ జస్ట్ ఫెల్ట్ లైక్ వాకింగ్. కానీ నడిచేకొద్దీ నా ఈ ప్రయాణానికి ఏదో సిగ్నిఫికన్స్ ఉందన్న ఊహ బలపడసాగింది. ఎవరిదో గొంతు నన్ను ముందుకి వెళ్ళమని చెబుతున్నట్లుంది. అలా నడుస్తూ చెట్లూ, మొక్కలతో కంచె వేయబడిన ఒక ప్రాంతానికి చేరుకున్నాను. నేను లోపలకి వెళ్లబోయాను. లోపలికి వెళ్లేముందు పర్మిషన్ తీసుకోమని ఆ గొంతు నన్ను హెచ్చరించింది. చుట్టూ మనుష్యులెవరూ లేరు. మరి ఎవర్ని పర్మిషన్ అడగాలా అని చుట్టూ ఉన్నా చెట్లూ, మొక్కల్ని చూసాను. సడన్ గా అవన్నీ జీవం తెచ్చుకున్నట్లుగా అనిపించాయి. వాటిని కూడా సహజీవులుగా చూడటమనేది నాకు ఒక రివేలేషన్ లా అనిపించింది. వాటిని చూసి మనసులోనే పర్మిషన్ అడిగాను. సన్నగా గాలికి చెట్ల కొమ్మలు ఊగాయి. వాటినుండి వచ్చిన గాలి నా ముఖాన్ని తాకింది. ఐ గాట్ మై మెసేజ్. లోపలకి వెళ్లాను. ఏదో తోటలా ఉంది. ఎన్నో ఏళ్లుగా నా రాక కోసం వేచి ఉన్నట్లు అనిపించిందా ప్రదేశం. ప్రకృతి కాంత ఎక్కడిదో ఓ ఆలాపన అందుకొంది. అది చాలా మిస్టీరియస్ గా, చిన్న విషాదపు జీరతో ఉండి వింటున్న కొలదీ నన్ను మరింత ఉద్విగ్నతకు లోనుచేసింది. 'అవును. ఈ రాగమే నన్ను జన్మజన్మలుగా వెంటాడుతోంది 'అన్నఫీలింగ్.. నడుస్తూ ముందుకు వెళ్లాను. ఓ పెద్ద భవంతి ఎదురయ్యింది. నేను వెతుకుతున్నదేదో ఇక్కడే ఉన్నట్లనిపించింది. ప్రధాన ద్వారం ముందరి రాతి మెట్లను ఎక్కుతుంటే అవి నా పాదాల్ని చల్లగా తాకాయి. మెట్లను దాటి నా చేయి ముఖద్వారానికున్న తలుపుని తాకగానే అంత పెద్ద తలుపు కూడా మృదువుగా తెరచుకుంది. లోపలంతా చీకటిగా పాడుబదినట్లుగా ఉంది. కానీ ఎవరో ఆ చీకట్లో రహస్యంగా నన్ను పిలుస్తున్నారు. లోపలకి అడుగు పెట్టగానే ఒక్కసారిగా చుట్టూ వెలుగుతో నిండిపోయింది. లోపలంతా కొత్తగా రంగురంగుల అద్దాలతో, గాజుదీపాలతో శోభాయమానంగా రాజమందిరంలా మారిపోయింది. రాజుల కాలంలా ఉంది ఆ వాతావరణం. ఎవరో వాగ్గేయకారుడు తన్మయత్వంతో పాడుతూ ఉంటే నలుగురు నాట్యకారిణిలు నృత్యం చేస్తుండగా మరికొందరు వాద్యసహకారం అందిస్తున్నారు. వారెవరికీ నా ఉనికి కూడా తెలియట్లేదు. జాగ్రత్తగా గమనిస్తే ఆ వాగ్గేయకారుడు నాకు మల్లెఉన్నాడు. నా రూపానికి ఓల్డ్ వెర్షన్ లా. ఆ నలుగురు డాన్సర్స్ లో ప్రధాన నర్తకి వాగ్గేయకారుని పాటకి అంతే తన్మయత్వంతో నాట్యం చేస్తున్నది. వాళ్ల చూపులూ, దేహప్రతిస్పందనల వలన వారిరువురి మధ్య గాఢమైన ప్రేమపాశం ఉందని చెప్పకనే తెలుస్తూంది. ఇవన్నీ కాకుండా దూరంగా ఉన్న ఓ శిల్పం నన్ను విపరీతంగా ఆకర్షించింది. నేల మీద కూర్చొని నాట్య భంగిమ లో ఉన్న ఓ ముసలి నర్తకి శిల్పమది. కానీ ఆశ్చర్యంగా ఆమె కళ్లు సజీవంగా ఉండి నన్నే చూస్తున్నాయి. అప్రయత్నంగా నా అడుగులు తన వైపుకి నడిచాయి. ఆశ్చర్యం!.. నేను దగ్గరవుతున్న కొలదీ ఆ శిల్పం ఓ యవ్వనవతిలా మారసాగింది. నేను వెతుకుతున్న ఆత్మబంధువు తనే అన్న భావన ఆమె కళ్ళను చూస్తే కలుగుతోంది. జీవితమంతా ఈ క్షణం కోసమే వేచానేమో. నేను దగ్గరవుతున్న కొలదీ తనకి ఆ ప్రధాన నర్తకి ఛాయలు రాసాగాయి. కానీ ఆమె కళ్లు తప్ప మిగిలినవేవీ జీవం లేకుండా శరీరం అదే భంగిమలో ఉంది. ఆమె కళ్లు నా మీద తన ప్రేమని వర్షిస్తున్నాయి. ప్రేమభావం నన్ను ఉప్పెనలా ముంచెత్తింది. ఆర్తిగా ఆమె పెదవులను ముద్దాడాను. . తనలో కొద్దిగా చలనం వచ్చింది. తన పెదవులను తాకిన నా పెదవులు స్వర్గపు కవాటాలను తెరిచాయి. మరింత ఆవేశంగా చుంబించాను. ఇంతలొ గొల్లున నవ్వు వినపడింది. ఆ వాగ్గేయకారుడూ, డాన్సర్లూ మా చుట్టూ చేరి నవ్వుతున్నారు. అప్పుడు అర్ధమయ్యింది- తను ముద్దుతో పాటు నా జీవాన్ని కూడా లాక్కొని తను బ్రతుకుతోందని. అందుకే నేను ఫూల్ నయ్యానని వాళ్ళంతా నవ్వుతున్నారు. ఒక క్షణం సందిగ్ద పడ్డాను. తన కళ్ళలో అప్పటిలాగే ప్రేమభావం, నిరీక్షణ కనపడ్డాయి. ఈ ఏకత, పరిపూర్ణతల కోసమే ఇన్నాళ్ళూ పరితపించాను. ప్రేమ ఇవ్వడం, పొందడంలోని మాధుర్యాన్ని అనుభవించిన రెండు నిమిషాల బతుకు చాలు అని డిసైడయ్యాను. నా జీవితంలో నేను తీసుకున్న గొప్ప డెసిషన్ ఇది అని అనిపించింది. మళ్ళీ తన కౌగిలి బంధనంలో మమేకమయ్యాను. ప్రేమ అనే అందమైన రంగు కరిగిపోతూ దాని స్థానే తెల్లటి వెలుగు చోటు చేసుకుంటున్న భావన.. మెల్లగా నాలో జీవం పోయింది. ఇప్పుడంతా ప్రకాశమే!.. హాయిగా, తేలికగా ఉంది. అంతలోనే ఒక డౌట్ వచ్చి నన్ను నిలువునా కుదిపేసింది. నేను చనిపోయాక మరి ఎలా ఆలోచించ గలుగుతున్నాను? నా మెదడు ఎక్కడుందీ అని. చాలా గాభరా వేసింది. అంతే. ఆందోళన పెరిగి దిగ్గున లేచాను. కల చెదిరింది. ప్రాతః భానుడు పక్కనే ఉన్న కిటికీలను వెలిగిస్తున్నాడు. ఇంతలొ నా భార్య వచ్చి 'ఏమైందండీ!.. అలా లేచారు. కొంపదీసి నేనేమన్నా కలలోకి వచ్చానా ?' అంటూ నవ్వుతూ అడిగింది. తను నవ్వుతూ ఉంటే ఆ ప్రధాన నర్తకి ముఖచాయలు తనలో లిప్తకాలం పాటు తలుక్కున మెరిసాయి. గుండె ఆగిపోబోయి సంభాలించుకున్నాను. అన్నట్టు చెప్పడం మరిచాను. నా శ్రీమతి పేరు - 'కల్పన'.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-4963131666826610901?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-44759201521692337592008-07-24T08:38:00.000-07:002008-12-05T10:17:42.914-08:00నేను దేని గురించి వెతుకుతున్నానో తెలియదు. యే విజయపు వేకువ కోసమో తెలియదు. అసలు విజయమన్నదే లేదు, ప్రతీదీ గొప్ప అనుభవమేనన్న పరిణితి కోసమో ఏమో నేనైతే వెతుకుతున్నాను.<br /><br />నేను స్వార్థపరుడినో, ప్రేమమూర్తినో తెలియదు. మంచి చేసావు అని ఇతరులు చెప్పే ప్రతి పనిలోనూ నా అంతస్స్వార్ధమే కనపడుతుంది. స్వార్ధం పెరిగి ప్రేమవుతుందా లేక స్వార్ధం కరిగి ప్రేమ పుడుతుందా?.. నాకు తెలియదు. నేను వెతుకుతున్నాను.<br /><br />నేనెవరిని సమాధానపరచాలనుకుంటున్నానో తెలియదు. నా వాళ్లు, నా చుట్టూ ఉన్నా ప్రపంచానికా .. లేక నాకు నేనేనా?.. ఆత్మసాక్షికే అయితే ప్రత్యేకించి సమాధానం చెప్పనవసరం లేదు కదా!. బహుశా ఈ సమాధానం చెప్పనవసరం లేదు అన్న జ్ఞానం ఇచ్చే స్థితి కోసమేనేమో నేను వెతుకుతున్నాను.<br /><br />ప్రతీ అందానికీ ప్రతిస్పందిస్తాను. దానిని నాదాన్ని చేసుకొని, అనుభవించి, పరవశించి తేలికవ్వాలో లేక ఆ అందం లోనూ నన్నే చూసుకొని మురిసిపోవాలో తెలియదు. నేను...<br /><span class=""></span><br /><span class="">జ్ఞానముండీ మాయ కమ్మేస్తుంది. ప్రతిక్షణం ఏమరుపాటుగా ఉండి మాయతో పోరాడాలో లేక మాయలో ఆర్తిగా మునిగిపోయి, రమించి ఆ తీక్షణత కు మాయ కరిగినప్పుడు బోసినవ్వులా బయటపడాలో ఏమో.. నేనైతే... </span><br /><span class=""></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-4475920152169233759?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-31030232239663923482008-07-11T23:07:00.000-07:002008-11-03T09:56:48.725-08:00రాత్రి ఒంటిగంట. గగనకాంత మోహనక్రుష్ణుని కౌగిలి బంధనం లో మునిగిపోయి గాఢ నీలపు రంగులోకి మారిపోయింది. చంద్రుడు చుక్కలతో దొంగాట ఆడుతూ మా పెరటి చెట్టు వెనక్కి నక్కాడు. నేను సబ్దం చెయ్యకుండా పెరటి తలుపు తీసి మెల్లగా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ మేడెక్కాను. మా మేడని ఆనుకొని ఉన్న ఇంకొక రెండు మేడలని దాటేసరికి సాహితి వాళ్ల మేడ వచ్చేసింది. తను ఇంకా రాలేదు. గత కొన్ని రోజులుగా మేమిలాగే కలుసుకుంటున్నాము. కలిసి చేసేది కూడా ఏమీ లేదు. మనసులని కాసిన్ని కబుర్లతో ఆరబోసుకుంటాము. కొన్ని నవ్వులు విచ్చుకుంటాయి. ఈ కేరింతల నడుమనే కలహాలు కూడా మొదలవుతాయి. ఇక మూతి విరుపులు.. కోర చూపుల బాణాలు.. అరనిమిషపు అలకలు. గుండెల్లోని తొలిప్రేమ భావాలు, ఆకర్షణ, మైకం, పద్దెనిమిదేళ్ళ ప్రాయపు ఉద్విగ్నత ఇవన్నీ కలిసి అందంగా బయటపడాలని ప్రయత్నించి , విఫలమయ్యి ఇలా సిల్లీ కబుర్లు, అర్థం లేని తగాదాలుగా మారిపోతాయి. అయితేనేం.. మనసు కన్వే చెయ్యాలనుకున్నది అండర్ కరెంటు గా కన్వే అయిపోతుంది. తను వచ్చి చూస్తే వెంటనే కనపడకూడదని వాళ్ల మేడని, పక్క మేడని కలిపే పిట్టగోడ వెనక దాగున్నాను. ప్రపంచమంతా నిద్దురపోతోంది. అప్పుడప్పుడూ విసురుగా వచ్చే గాలి దగ్గర్లోని కొబ్బరి చెట్టు ఆకుల్లోకి దూరి ఒక వింత శబ్దం చేస్తుంది. ఇంతలోనే సన్నగా ఓ సిరిమువ్వ ఘల్ మంటూ నా చెవిన పడింది. తను చప్పుడు చెయ్యకుండా వద్దామని ప్రయత్నిస్తున్నా తన పట్టీల కున్న నా ఫేవరేట్ సిరిమువ్వ నాకు సిగ్నల్ ఇస్తూ ఉంది. తను నేనున్న దగ్గరికి వచ్చింది. నేను కనపడకుండా గోడ వెనక కదలకుండా అలాగే కూర్చున్నాను. ఒక్క క్షణం రెండువైపులా నిశ్శబ్దం. ఇంతలొ ఒక్కసారిగా తన కురులు నా ముఖాన్ని కప్పేసాయి. వెనుకగా తన నవ్వు .. సన్నగా.. తెరలు..తెరలుగా. ఆమె రెండు చేతులు నా రెండు చెక్కిళ్ళను పట్టేసాయి. అలా తన కురులు నన్ను కమ్మేస్తూ ఉంటే.. ఎంత బాగుందో.. లేచి మాట్లాడుకున్నాం. పరికించి చూస్తే .. రెండు ఆత్మలు తమ అస్తిత్వాన్ని కోల్పోయి గాల్లో చెట్టపట్టాలు వేసుకుని కనపడతాయి. అవి ఏంటి మాట్లాడుతున్నాయని చెవి పెట్టారనుకోండి .. మౌనం లోనుంచి ఓ మోహనరాగం విశ్వజనీనమై మిమ్మల్ని పలకరిస్తుంది.<br /><br />టైము గాడు బండిని సర్రున లాగించేసాడు. జెలసీ ఫెలో. మేము వెళ్ళిపోవాల్సిన టైము వచ్చేసింది. లేచి నిల్చున్నాం. నేను సాయంత్రం రాజాం వెళ్ళిపోతున్నానని చెప్పా. నేను వేరే ఊర్లో(రాజాం లో) ఇంజనీరింగ్ సెకండ్ ఇయర్ చదువుతున్నాను. సెలవులకని ఇంటికి వచ్చా. మళ్ళీ బయల్దేరాలి. తను నా కళ్ళలోకి చూసింది. దగ్గరగా వచ్చింది. ఇంకా దగ్గరగా వచ్చి కౌగిలించుకుంది. ప్రియురాలి మొదటి కౌగిలింత. ఫస్ట్ భయమేసింది. మెల్లగా కళ్లు మూసుకున్నాను. భయం కొంచం తగ్గింది. నా చేతులను తన చుట్టూ వేసాను. భయం మాయమయ్యింది. తన చెక్కిలికి నా చెక్కిలి చేర్చాను. అంతే.. ఆ క్షణం అనంతమయ్యింది. ఒక్క అనుభూతి సౌందర్యం తప్ప మరేమీ లేదు. 'నేను' అన్న ఉనికి కూడా లేదు. గురుత్వాకర్షణ ప్రభావం కోల్పోయి లైట్ గా అయిపోయాను. క్షణం కరిగింది. కౌగిలి విడింది. ఎవరింటికి వాళ్లు వెళ్ళిపోయాం.<br /><span class=""></span><br /><span class="">సౌందర్యం క్షణికమే కావచ్చు.. కానీ క్షణం సత్యమ కదా!.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-3103023223966392348?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-29822819959549984012008-06-26T07:59:00.000-07:002008-12-05T10:10:15.603-08:00నీవు భావస్పందనల హృదయరాగానివి. కనులు మూసినంతనే<br />ఊహల వినీలాకాశంలోంచి ధవళవస్త్రాలతో సమ్మోహనంగా<br />ఏతెంచుతావు. నిదురిస్తున్న నా వక్షస్థలం వేదికగా మోహినిలా<br />నాట్యమాడుతావు. నీ ప్రతి పదఘట్టనకీ -<br />నాలో ఒక్కో కవిత విరబూసుకుంటుంది... హృదయములో<br />సంగీతం సెలయేరై పారుతుంది... భావం గుండెలోంచి ఒలికి<br />భౌతికతని సంతరించుకుంటుంది.<br /><br />నీ సౌందర్యం ఆవిష్కరిస్తున్నకొలదీ అనంతమనిపిస్తుంది.<br />అమ్మ ఒడి కమ్మదనంలా.. కవ్వించే ప్రేయసిలా..<br />బడుగు బ్రతుకుల ఆక్రోషంలా.. ఎండుటాకులు చెప్పే<br />తాత్వికతలా.. ఇలా నీవు కామరూపిణివి.<br />హృదయేశ్వరీ!, నీ వీణామృతనాదంలో మునుగుతూ<br />అహాన్ని మరచి నా ఈ జన్మ ఇలానే తరించనీ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-2982281995954998401?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-73800477987717864772008-06-16T11:06:00.000-07:002008-06-16T11:10:05.694-07:00నిస్పృహతో భూమిలో దాగిన మొలకని పులకింపజేయడానికి<br />ఆనందంగా వచ్చే తొలకరి చినుకు యొక్క హర్షాతిరేకాన్ని నేను.<br />తర్వాత నాకేమవుతుంది అన్న ఆలోచన, భయమూ నాకు లేవు.<br /><br />నేను ఈ క్షణపు సౌందర్యాన్ని.<br /><br />నేను గాలి యొక్క చిలిపితనాన్ని. భూమి కన్న ఓర్పును. కనులలో<br />కనపడని నీటి ఉద్రేకాన్ని కూడా. ఎప్పుడు బయటపడతానో<br />నాకే తెలియదు.<br /><br />నేను కోయిల గొంతు శ్రావ్యాన్ని. తుమ్మెద రొదల అభద్రతని కూడా.<br /><br />నేను చంద్రుని కోసం ముస్తాబయిన కొలనులోని కలువ భామని.<br /><br />నేను పండువెన్నెల పంచిన విశ్వజనీన ప్రేమని. అమావాస్య<br />చీకటిలో ఒంటరి ఆలాపనని కూడా.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7380047798771786477?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-75771011652949511152008-05-22T23:24:00.000-07:002011-06-18T02:53:27.738-07:00ఇటు మా వ్యాపారం కూడా పుంజుకుంది. మా కంపెనీ ప్రారంభించి<br />అప్పటికి ఎనిమిది నెలలు అయ్యింది. రాజు, రంగమ్మ ఇద్దరూ<br />అద్భుతంగా పని చేస్తున్నారు. రాజు బయట నుంచి ఆర్డర్‌లు<br />బాగా తీసుకొచ్చేవాడు.అంతకుముందు ఆటపట్టించిన అమ్మాయిలే<br />ఇప్పుడు రాజు పట్ల అభిమానం, గౌరవం చూపిస్తున్నారు.<br />మా ఉత్పత్తులకి ఆదరణ పెరిగి, మంచి పేరు వచ్చింది. ఇతర<br />రాష్ట్రాలకి కూడా ఎగుమతి చేస్తున్నాము. ఇంకా చాలా మంది<br />మహిళలు మాతో కలిసారు. కొందరైతే పొరుగూరు నుంచి<br />కూడా ఇక్కడకి వచ్చి పని చేస్తున్నారు. చిన్నగా ప్రారంభించిన<br />మా కంపెనీ ఎనిమిది నెలలలోనే పదిహేను లక్షల టర్నోవర్‌ని<br />చేరుకుంది. ఒక ప్రముఖ దినపత్రిక మా కంపెనీ గురించి ఆర్టికల్<br />వేసింది. నా ఫోటో, రంగమ్మ, రాజుల ఫోటోలు కూడా వేసారు.<br />మా ఊరి ప్రెసిడెంట్ ఈ సందర్భంగా అభినందన సభ ఏర్పాటు<br />చేసారు. మమల్ని అభినందించటానికి రామ్మూర్తి మామయ్య,<br />అత్తయ్య వచ్చారు. సభలో రాజు ఎందుకో కొంచం నీరసంగా, ఎక్కడో<br />కోల్పోయినట్లుగా అనిపించాడు. నేను, రంగమ్మ మాట్లాడాక<br />రాజుని ప్రసంగించమని అడిగారు. రాజు తడబడుతూ మైకు<br />అందుకున్నాడు. ఒక రెండు నిమిషాలు నోరు పెగల్లేదు. అప్పుడు<br />అర్థమయ్యింది-రాజు చాలా ఎమోషనల్‌గా ఉన్నాడని. "ఒకప్పుడు<br />నేను అసలు మనిషినే కాదు. పశువులా ప్రవర్తించి జైలుకి కూడా<br />వెళ్లాను. ఇప్పుడు నేను మైకు అందుకుంటే ‘మన రాజుగాడు రా!..<br />మన రాజు గాడు!!’ అని ఎంతోమంది అభిమానంతో చూస్తున్నారు.<br />నా పేరు పేపర్లోకి ఎక్కింది. మా అమ్మా, నాన్నా వచ్చారు నన్ను<br />చూడటానికి." తన కంటి నుంచి నీరు తన్నుకొస్తుంది.<br />ఏడ్చేస్తున్నాడు. నేను దగ్గరకి వచ్చి తన భుజం మీద చెయ్యి వేసాను.<br />రాజు సర్దుకొని మళ్లీ మైకు అందుకొని, "నేను ఇప్పుడిలా<br />మారడానికి కారణం ఓ స్త్రీ మూర్తి. నా సంకుచిత దృష్టిని<br />విశాలం చేసి, నా జీవితాన్ని ఆనందమయం చేయటానికి తన<br />ఉద్యోగాన్ని సైతం వదులుకొని వచ్చిన ఆమె మరెవరో కాదు. మన<br />మ్యానేజింగ్ డైరెక్టర్-సుప్రజ." నాకేమి అర్థం కాకుండా అలాగే<br />నిలబడ్డాను. రాజు నాదగ్గరికి వచ్చి, "నన్ను క్షమించు" అని<br />నా కాళ్ల మీద పడబోయాడు. నేను " ఏంటి బావా ఇది? చిన్న<br />పిల్లాడిలా.." అని భుజాలు పట్టుకొని తనని ఆపేసాను.<br />ఆశ్చర్యంగా నా కళ్లు కూడా వర్షించేస్తున్నాయి. వాటిని<br />తుడుచుకుంటూ రంగమ్మని చూసాను. రంగమ్మ నిండుగా నవ్వింది.<br />వంశీకి ఫోన్ చేసి ఈ విషయం చెప్పాను. వంశీకి ఎప్పటికప్పుడు<br />ఇక్కడి విషయాలు తెలియజేస్తూ ఉంటాను. తను "సుప్రజా!..<br />నిన్నుచూస్తుంటే నాకు గర్వంగా ఉంది." అన్నాడు.<br />నాకు భలే అనిపించింది.<br /><br />పిల్లలందరూ చుట్టూ చేరేసరికి నేను గతంలోంచి బయటకి వచ్చాను.<br />"రాజు వెళ్లిపోయాడు. ప్యాకెట్‌లో ఏముందో చూడు." అని పిల్లలు<br />గోల చేస్తుంటే ప్యాకెట్ తెరచి చూసాను. చూస్తే, కర్రతో చేసిన<br />వంశీకృష్ణుని బొమ్మ. చాలా బాగుంది. ఇంతలో వంశీ బస్సు దిగాడు.<br /> కృష్ణుని బొమ్మ ముఖానికి అడ్డం పెట్టుకొని మెల్లగా బొమ్మని జరిపి<br />ఒక కన్నుతో చూసాను- ఎదురుగా నా వంశీకృష్ణుడు. <br /><br />...................................శుభం.........................................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7577101165294951115?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-50511758815751254532008-05-22T23:09:00.000-07:002011-06-18T02:53:27.739-07:00రాజు వసతి మా చిన్నాన్న గారి దగ్గర పెట్టించాను. మా చిన్నాన్న<br />వాళ్ల ఇల్లు అనుబంధాల పొదరిల్లు. మనుషులే కాకుండా, చెట్లు,<br />పక్షులు, కుందేళ్లు అన్నీ ఆనందంగా సహజీవనం చేస్తాయి అక్కడ.<br />చిన్నాన్న మా ఊరి ప్రాధమిక పాఠశాల హెడ్‌మాస్టరు.<br />అప్పుడప్పుడు ఊరి ప్రజలకోసం ఆధ్యాత్మిక ప్రబోధనలు చేస్తుంటారు.<br />రాజు గురించి చిన్నాన్న వాళ్లకి చూచాయగా చెప్పాను. ఇంక మా<br />ఆఫీషులో అందరూ ఆడవాళ్లే ఒక్క రాజు తప్పించి. అందులోనూ<br />యువత శాతం సగానికి పైగానే. ఎప్పుడూ అమ్మాయిలతో పెద్దగా<br />మాట్లాడని రాజు ఇప్పుడు ఈ పల్లెటూర్లో.. మా మహిళల మధ్య<br />ఉద్యోగిగా ..ఎలా వుంటాడో, అది తనకి మంచి చేస్తుందో లేదో<br />అని నాకు సందేహాలు ఉన్నా రెండు కారణాలు నాలో<br />విశ్వాసాన్ని నింపేవి. ఒకటి మా లిల్లీస్ గ్రూపు లీడర్ రంగమ్మ.<br />మరొకటి స్వచ్ఛమైన మా పల్లెటూరి వాతావరణం.<br /><br />రంగమ్మ గురించి చెప్పాలంటే మాటలు చాలవు. తనని చూస్తే<br />పరిచయం లేకపోయినవారికైనా ఆత్మీయరాలుగా కనపడుతుంది.<br />మన బాధలన్నీ తనతో పంచుకోవాలనిపిస్తుంది. నాకైతే<br />తను ఒక మనిషిని చూస్తే ఆ వ్యక్తి యొక్క అలోచనలు,<br />భయాలు, అభద్రతా భావాలు ఇవన్నీ మరుక్షణం తనకి<br />తెలిసిపోతాయెమో అనిపిస్తుంది. ఎప్పుడూ చాలా సంతృప్తిగా<br />కనపడుతుంది. ఒకే సమయంలో చలాకీగానూ, నిర్మలంగానూ<br />ఉండటం తనకే చెల్లుతుందేమో. తను ఊర్లో ఉత్సవాలకి<br />బుర్రకధలు చెబుతుంది. ఊర్లో వాళ్లందరూ బుర్రకథలు<br />చెప్పాలంటే రంగమ్మే అంటారు. ఇంక రంగమ్మ, వాళ్లాయన<br />ఇద్దరినీ కలిసి చూడాలి. ఇద్దరూ చిన్నపిల్లల్లా ఆటలూ,<br />పాటలూ, అలకలూ, కోట్లాటలూ.. ఏమంటే, "మాకు పిల్లలు<br />లేరు కదమ్మా. అందుకే తనకు నేను, నాకు తను<br />చిన్నపిల్లలమైపోతాము." అంటారు. <br /><br />ఆలాగే మా ఊరు కూడా. ఇంకా పట్నపు వాసనలు సోకని<br />పదహారణాల పల్లె మాది. ఒకరి ఇంట్లో చిన్న సమస్య వస్తే<br />అది వీధిలో అందరి సమస్య అవుతుంది. ఎప్పుడూ ఏదో సందడి<br />వాతావరణమే. పండగలు,తిరునాళ్లు, వ్రతాలు, మహాశివరాత్రి,<br />భీష్మ ఏకాదశి, రథసప్తమి ఇలా ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి ఉంటూనే<br />ఉంటుంది. పిల్లలు చాలా స్వేచ్ఛగా ప్రకృతి ఒడిలో పెరుగుతారు.<br />ఆత్మీయతలూ, అనుబంధాలు ఇంత అందంగా ఉంటాయని<br />మనకి ఇక్కడే తెలుస్తుంది. ఇంకొకరితో మాటలు కలపడానికి<br />సందేహించటం, లోపల ఒకలా, బయట మరొకలా ఉండటం..<br />ఇలాంటివి ఎలా ఉంటాయో కూడా చాలామందికి తెలియదు.<br /><br />మొదట్లో రాజు ఎవరితోనూ మాట్లాడేవాడు కాదు. కేవలం ఆఫీషు<br />విషయాల గురించే మాట్లాడేవాడు-అదీ నాతోనే. నేను తనని<br />ఒక దోషిగా చూస్తున్నట్టు భావించేవాడు. మా కంపెనీలో తన<br />ఉద్యోగం మీద కూడా తనకి చులకన భావమే ఉంది. నేను కూడా<br />ఆఫీషు పనుల గురించే మాట్లాడేదాన్ని. "ఇంకా వివరాలు<br />కావాలంటే, రంగమ్మని అడుగు." అని చెప్పేదాన్ని. అలా రంగమ్మతో<br />మాట్లాడేవాడు. చిన్నాన్న వాళ్ల ఇంట్లో కూడా అంతే. కానీ చిన్నాన్న,<br />పిన్నీ విసుగు పడకుండా చక్కగా చూసుకునేవారు. ముభావంగా<br />ఉండటం వలన కొన్నాళ్లకి చుట్టుపక్కల వాళ్లు రాజుని<br />ఏడిపించడం మొదలుపెట్టారు. ముఖ్యంగా వీధిలోని అల్లరి పిల్లలు<br />ఇంక ఆఫీషులో అమ్మాయిలు. ఈ ఏడిపించటం రోజురోజుకీ<br />ఎక్కువయ్యింది. ఆఫీషులో శృతిమించకుండా రంగమ్మ చూసుకొనేది.<br />కానీ వీధిలో పిల్లలు మాత్రం అస్సలు క్షమించేవారు కాదు. వీధిలో<br />రాజు నడుస్తూ ఉంటే, వెనకాల పిల్లల గ్యాంగు తన మీద ఏదో<br />పాట కట్టి ఏడిపించేవారు. రాజులో కూడా ఈ విషయంలో విసుగు,<br />చికాకు పెరుగుతున్నట్టు గమనించాను. నేను తీసుకున్న నిర్ణయాన్ని<br />సందేహించసాగాను. రంగమ్మతో చర్చిస్తే కొంచం ఓపిక<br />పట్టమంది. <br /><br />అది గాలిపటాల సీజను. వీధిలో పిల్లలందరూ గాలిపటాలు<br />ఎగరేస్తున్నారు. గౌతమ్ (మా చిన్నాన్న చిన్న కొడుకు) గాలిపటం<br />చెట్టుకొమ్మకి చుట్టుకొని తెగిపోయింది. అది చూసి రాజు వాడికోసం<br />తనే సొంతంగా ఒక గాలిపటాన్ని తయారు చేసాడు. ఆ గాలిపటం<br />డిజైన్ అదీ కొత్తగా ఉండి వీధిలో అందరి గాలిపటాల కన్నా<br />ఎత్తుగా ఎగిరింది. దాంతో పిల్లలందరూ "నాకొకటి చెయ్యవా?"<br /> అంటూ రాజు వెంటపడ్డారు. రాజు వాళ్లందరికీ మంచి మంచి<br />డిజైన్లు, రంగులతో కొత్త, కొత్త గాలిపటాలు తయారు<br />చేసిచ్చాడు. వాళ్లకీ తయారు చెయ్యడం నేర్పించాడు. దీంతో వీధి<br />పిల్లలందరికీ రాజు మంచి ఫ్రెండ్ అయిపోయాడు. తనని<br />ఏడిపించడం మానెయ్యడమే కాదు, ఇప్పుడు దేనికైనా<br />రాజు, రాజు అంటూ వెంటతిరుగుతున్నారు. రాజు కూడా మెళ్లగా<br />వాళ్లకి క్రికెట్ బ్యాట్‌లు తయారు చేసి ఇవ్వడమూ, వాళ్లతో<br />అప్పుడప్పుడూ క్రికెట్ ఆడటమూ మొదలుపెట్టాడు. రాజులో<br />ఇదివరకటి విసుగు లేదు. కొన్నాళ్లకి ఊర్లో గ్రామదేవత<br />ఉత్సవాలు ప్రారంభమయ్యాయి. చుట్టుపక్కల గ్రామాలన్నిటి<br />కన్నామన ఊర్లో బాగా జరగాలన్నట్టు అందరూ సన్నాహాలు<br />చేస్తున్నారు. ఉత్సవాల నిర్వహణ మా చిన్నాన్న చేపట్టారు. రాజుకి<br />అక్కడి లైటింగు ఏర్పాట్లు అస్సలు నచ్చలేదు. తను చేస్తానన్నాడు.<br />చిన్నాన్న "సరే" అన్నారు. రాజు సిటీకి వెళ్లి, కావల్సినవన్నీ<br />కొనుక్కొని, ఇక్కడ పిల్లలు, కొందరు ఆర్టిస్ట్‌లతో కలిసి<br />కర్రలతో పెద్ద పెద్ద దేవుళ్ల ఆకారాలు చేసి దానికి లైటింగు<br />ఏర్పాట్లు చేసాడు. చాలా అద్భుతంగా వచ్చింది. ఊరు ఊరంతా<br />రాజు పేరు మార్మోగిపోయింది. ఈ రెండు సంఘటనలు రాజుని<br />బాగా ప్రభావితం చేసాయి.మొదట వీధిపిల్లలతో ఆటలు.. నెమ్మదిగా<br />తన ఈడు వారితోనూ, పెద్దలతోనూ ఊర్లో చిన్న చిన్న<br />కార్యక్రమాల నిర్వహణ.. ఇలా కలుపుగోలుగా మారాడు. ఆఫీసు<br />పని కూడా ఉత్సాహంగా చేస్తున్నాడు. ఆఫీసులో అమ్మయిలతో<br />కూడా కొద్ది, కొద్దిగా మాట్లాడసాగాడు. రంగమ్మ, తను అయితే<br />స్నేహితుల్లా కలిసిపోయారు. రాజులో ఏదో కొత్త వెలుగు.<br />తనని తాను సరికొత్తగా తెలుసుకుంటుండటం వల్లనేమో.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-5051175881575125453?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-35515874591335151972008-05-22T22:44:00.000-07:002011-06-18T02:53:27.739-07:00నేను రాజు ఎందుకిలా తయారయ్యాడు అని ఆలోచించసాగాను.<br /><br />వంశీ, నేను కలిసి మా అత్తా, మామయ్యలతోనూ, తన ఫ్రెండ్స్‌<br /><br />తోనూ తనని గురించి విచారించాము. మా అత్తా, మామయ్యలకు<br /><br />తను ఒక్కడే కొడుకు. రాజు వాళ్ల నాన్న అంటే మా రామ్మూర్తి<br /><br />మామయ్య పెళ్లైన కొత్తలోనే బంధువులందరూ ఉన్నమా ఊరు<br /><br />వదిలి హైదరాబాద్ వచ్చి సెటిల్ అయ్యారు. మేమందరమూ మా<br /><br />ఊర్లో కలుపుగోలుగా చాలావరకూ సత్సంబంధాలతో ఉంటాము .<br /><br />రామ్మూర్తి మామయ్యకీ మిగిలిన బంధువులకీ మధ్య రాకపోకలు<br /><br />కూడా తక్కువే. అవసరమయితేనే కనపడతాడు అని చెబుతూ<br />ఉంటారు. ఇక రాజు పెరిగిన తీరు విషయానికి వస్తే, మా అత్తా,<br /><br />మామయ్యలు ఎప్పుడూ ‘చదువు, చదువు’ అని బలవంతపెట్టటమే<br /><br />కానీ ‘పిల్లలు వ్యక్తిత్వపరంగా ఎలా ఎదుగుతున్నారు? వాళ్ల<br /><br />భావోద్వేగాలు ఏంటి?’ అని పట్టించుకొనే వాళ్లుగా నాకు<br /><br />అనిపించలేదు. రాజు క్లాస్‌మేట్స్‌నీ, కొలీగ్స్‌నీ విచారిస్తే వాళ్లు<br /><br />తను చాలా రిజర్వ్‌గా ఉంటాడనీ, తన ఫ్రెండ్స్‌లో అమ్మాయిలు<br /><br />ఎవ్వరూ లేరని చెప్పారు.దానికి తోడు రాజు ఇంటర్‌మీడియట్<br /><br />వరకూ కో‌ఎడ్యుకేషన్ విధానంలో చదువుకోలేదు. తనకి<br /><br />కొంచం దగ్గరయిన ఒక ఫ్రెండ్‌ని అడిగితే రాజు తనతో<br /><br />అమ్మాయిలు ఎవ్వరూ మాట్లాడరని బాధపడుతుంటాడని చెప్పాడు. రాజు<br />భవిష్యత్తు ఏంటని అప్పుడు ఆలోచిస్తే, తను హైదరాబాద్‌లో ఇంక<br />కొన్నాళ్లవరకూ ఉద్యోగం చెయ్యలేడని అనిపించింది. పొనీ వేరే<br />సిటీలో ఉద్యోగం చూసుకున్నా, ఆ రోజు జరిగిన సంఘటనలు,<br />వాటి పరిణామాలు (తను జైలుకెళ్లడం, ఉద్యోగం పోవడం)<br />వీటన్నింటివలన తను అమ్మాయిలని మరింత ద్వేషించుకుంటాడు.<br />అమ్మాయిల పట్ల తనకున్న అపోహలు, ఆత్మన్యూనతా భావము<br />అలానే ఉండిపోతాయి. బాగా ఆలోచించి ఒక నిర్ణయం<br />తీసుకున్నాను. వంశీకి చెప్పాను. అది చాలా రిస్క్ అని తను<br />మొదట్లో ఒప్పుకోలేదు. తర్వాత ఒప్పించగలిగాను. తర్వాత ఈ<br />విషయం గురించి మా అత్తా, మామయ్యలతో మాట్లాడాము. వారు<br />నిర్లప్తంగా ‘సరే’ అన్నారు. నేను రాజు దగ్గరికి వెళ్లి "నీకు మా<br />ఊర్లో ఉద్యోగం ఇప్పిస్తాను. నాతో వస్తావా?" అనడిగాను. కాసేపు<br />మౌనంగా ఉండి, ‘సరే, వస్తాన’న్నాడు. ‘ఏ ఉద్యోగం?<br />ఎలాంటి పని?..’ లాంటి కనీస వివరాలు కూడా అడగలేదు.<br /><br />ఇంక మా ఊరు వచ్చి నేను ఒక చిన్న కంపెనీ ప్రారంభించాను.<br />నాకు ఎప్పటినుంచో ఈ ఆలోచన ఉన్నా అంత త్వరగా<br />చేస్తాననుకోలేదు. దిగువ మధ్య తరగతి, పేద కుటుంబాలలోని<br />నాకు తెలిసిన ఒక ఇరవై మంది సభ్యులుగా చేరారు. రంగమ్మ<br />వీళ్ల గ్రూపు లీడరు. మొదట ఉన్ని ఉపయోగించి శాలువాలు<br />తయారుచెయ్యడం, వాటి మీద ఆర్ట్ వర్క్ వెయ్యటం, కర్ర మరియు<br />గ్లాసు ఉపయోగించి గృహాలంకరణ వస్తువులు, అందమైన<br />హాండ్‌బ్యాగులు తయారుచెయ్యటం తదితర అంశాలపై శిక్షణ<br />ప్రారంభించాము. మా కంపెనీకి ‘లిల్లీస్’ అని పేరు పెట్టాము. రాజు<br />మా కంపెనీ సేల్స్ అండ్ మార్కెటింగ్ ఎగ్జిక్యూటివ్‌గా ముభావంగానే<br />బాధ్యతలు చేపట్టాడు. వంశీ ఉద్యోగనిమిత్తము యూరప్ వెళ్లవలసి<br />వచ్చింది. మా ప్రేమ విషయం తను అటునుంచి వచ్చాక ఇరువర్గాల<br />పెద్దలకీ చెబుదామనుకున్నాము.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-3551587459133515197?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-63138223113907409702008-05-22T22:18:00.000-07:002011-06-18T02:53:27.740-07:00<p>"ఏంటి వంశీ కోసం వెయిటింగా?" అనడిగాడు. అవునన్నట్టు </p><br /><p>నవ్వాను. "నువ్వేంటి ఇక్కడ .. ఇలా?" అనడిగాను. </p><br /><p>"నీకోసమే" అన్నాడు. రాజు ఎప్పుడూ అలా మాట్లాడడు. </p><br /><p>అప్పుడు గమనించాను రాజు కళ్లు చాలా అశాంతిగా కనిపించాయి. </p><br /><p>చూపులు అటూ, ఇటూ కదులుతున్నాయి. "ఊ.. చెప్పు బావ..<br />ఏంటి సంగతులు?" అనడిగాను. కాసేపాగి </p><br /><p>"సుప్రజా!!, హాపీ వాలెంటైన్స్ డే." అన్నాడు. ఆశ్చర్యంగా, రాజు </p><br /><p>గొంతు వణుకుతోంది. అప్పుడు ఇబ్బందిగా ఫీల్ అవ్వడం నా వంతు </p><br /><p>అయ్యింది. కొంచం నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తూ థాంక్స్ చెప్పి, </p><br /><p>"ఏంటి బావా.. అలా ఉన్నావు?" అని అనునయంగా భుజం మీద </p><br /><p>చెయ్యి వేసి అడిగాను. "వద్దూ!!" అంటూ ఒక్కసారిగా నా చెయ్యి </p><br /><p>విదిల్చేసాడు. "ఇలా మాట్లాడే నువ్వు నన్ను మోసం చేసావు." </p><br /><p>రాజు ఊగిపోతూ ‘నన్ను మోసం చేసావు’ అన్న అదే మాట మళ్లీ<br />మాట్లాడుతున్నాడు. నాకేమీ అర్థం కావట్లేదు. మెదడు పనిచెయ్యటం </p><br /><p>ఆగిపోయినట్లుగా ఉంది. కొంచం సంభాళించుకొని, "ఏంటి బావా.. </p><br /><p>నేను మోసం చెయ్యడమేంటి.. ఏమి మాట్లాడుతున్నావు నువ్వు?"<br />అన్నాను. "ఆపు!!" అంటూ చేతుల్ని గాలిలోకి బలంగా కొట్టాడు. </p><br /><p>"ఏమీ తెలియనట్టు ఈ అమాయకపు నటనలు వద్దు. వద్దుఇంక.. </p><br /><p>అసలు మీ ఆడవాళ్లందరూ ఇంతే. అంతా చేసి చివరికి నేను </p><br /><p>నీ గురించి అలా ఫీలవ్వలేదంటారు." అని వెనక్కి తిరిగి వెళ్లిపోయాడు. </p><br /><p>నేను అలా స్తబ్దుగా ఉండిపోయాను. ఇంతలో వంశీ మెసేజ్ </p><br /><p>వచ్చింది-‘ఇంకొక 10 నిమిషాలు లొ వచ్చేస్తాను అని’. "నేనంటే నీకు </p><br /><p>ఇష్టమే కదా" అన్న మాటలు వినపడి చూస్తే మళ్లీ రాజు. </p><br /><p>"చూడు బావ.. నువ్వేదో తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నట్టు ఉన్నావు. </p><br /><p>మొదట నువ్వు నిదానంగా ఉండు.." అని ఇంకా చెప్పబోతుంటే,</p><br /><p>"మరి నాకు ఫోన్ చేసి అభిమానంగా ఎందుకు మాట్లాడతావు? </p><br /><p>నా బర్త్‌డేకి గ్రీటింగు, గిఫ్టులు ఎందుకు తెచ్చావు? గ్రీటింగులో<br />నేను ‘వెరీ స్పెషల్’ అని లేదూ.. అంటే దాని అర్థమేమిటి .. చెప్పూ.. </p><br /><p>ఇవన్నీ ఇష్టం లేకుండానే చేసావా?.. నాకున్నది నువ్వొక్కదానివే </p><br /><p>అనుకున్నాను. నువ్వు కూడా నన్ను మోసంచేసావు!!.." అని </p><br /><p>ఆవేశంగా ఏవేవో మాట్లాడుతున్నాడు. నాకు అప్పుడు తన సమస్య </p><br /><p>కొంచం అర్థమవ్వసాగింది. "నేను ఇక్కడికి వచ్చాక హైదరాబాద్‌లో </p><br /><p>నాకున్న బంధువులు మీరొక్కరే. మరి మీతో కాకుండా మరెవరితో </p><br /><p>మాట్లాడతాను? నువ్వు బాగా చదువుతావని, మంచి క్రమశిక్షణతో </p><br /><p>నడచుకుంటావని నాన్న నీ గురించి చెబుతుండటం వలన నాకు నీ </p><br /><p>మీద చాలా మంచి అభిప్రాయం, గౌరవం, అలాగే బావవన్న అభిమానం </p><br /><p>ఉన్నాయి. అందుకే బర్త్‌డేకి గ్రీటింగ్ కార్డ్స్ అవీ ఇచ్చాను. ఇంక </p><br /><p>గ్రీటింగ్ కార్డ్‌లో వెరీ స్పెషల్ అని ఉండటం చాలా క్యాజువల్. దానిని </p><br /><p>నువ్వు వేరే విధంగా.." ఇంకా ఏదో చెప్పబోతుండగా తను దగ్గరగా </p><br /><p>ముఖం మీదకు వచ్చి, నా మాటలను కట్ చేస్తూ, "క్యాజువలా.. ఆ వెరీ </p><br /><p>స్పెషల్ అన్నమాట నన్ను ఎన్ని ఊహల్లో ఎగరేసిందో.. నా ప్రపంచాన్ని </p><br /><p>ఎంతలా మార్చేసిందో నువ్వు కనీసం ఊహించావా.. అయినా దాని </p><br /><p>అర్థం నీకు మాత్రం తెలియదూ.. ప్లీజ్ సుప్రజా!!.. నన్నర్థం చేసుకో. </p><br /><p>నాకు నువ్వు కావాలి. ఇంతవరకూ నాకు దగ్గరయ్యింది నువ్వొక్కదానివే. </p><br /><p>నువ్వు నాకు కావాలి." అంటూ నా చెయ్యి పట్టుకున్నాడు. తను </p><br /><p>ఆవేశంతో గట్టిగా మాట్లాడటం వలన చుట్టుపక్కల వాళ్ల దృష్టి </p><br /><p>మా మీద పడింది. అందరూ మమ్మల్నే చూస్తున్నారు. నాకు చాలా </p><br /><p>ఇబ్బందిగా అనిపించింది. నేను కోపంగా చెయ్యి విదిల్చి, దూరం </p><br /><p>జరగబోయాను. తను నా చున్నీ పట్టుకొని నన్ను దగ్గరకు </p><br /><p>లాగాడు. ఆ హఠాత్పరిణామానికి గట్టిగా అరిచాను. నా చున్నీ తన </p><br /><p>చేతులోకి వచ్చేసింది. రాజు మృగంలా మారిపోయాడు. నేను </p><br /><p>అరవటం గమనించిన రాజు నన్ను పట్టుకొని నా నోరు </p><br /><p>నొక్కేయబోయాడు. నేను విడిపించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే, </p><br /><p>నా రెండు చేతులూ బలవంతంగా వెనక్కి విరిచి, ఒక చేత్తో వాటిని</p><br /><p>పట్టుకొని మరొక చేత్తో నా నోరు నొక్కేస్తూ "అరవకు. </p><p>చంపేస్తాను" అని బెదిరించాడు. నేను తన కబంధ హస్తాల్లో </p><p>గింజుకుంటున్నాను. ఈలోపు చుట్టుపక్కల వాళ్లు వచ్చి, రాజుని </p><p>నా నుంచి విడదీసి తనకి దేహశుద్ధి చేయసాగారు. నేను </p><p>అవమానంతో అక్కడే కూలబడిపోయాను. ఇంతలో నా భుజం </p><p>మీద ఒక చెయ్యి పడింది. తలెత్తి చూస్తే వంశీ. ఒక్క ఉదుటన </p><p>తనని కావలించుకొని భోరున ఏడ్చేసాను. కాసేపటికి </p><p>పోలీసులు వచ్చారు. రాజుని తీసుకెళ్లారు. మమ్మల్ని తరువాత </p><p>రమ్మన్నారు.<br /></p><p><br />రాజు మీద ఈవ్ టీజింగ్ మరియు హత్యాప్రయత్నము నేరాల మీద </p><p>కేసు నమోదు అయ్యింది. కొంత జరిమానా, కొన్ని రోజుల జైలు </p><p>శిక్ష పడింది. మర్నాడు ప్రముఖ వార్తాపత్రికల జిల్లా ఎడిషన్‌లలో </p><p>ఈ వార్త రాజు ఫోటోలతో సహా పడింది. రాజుని వాళ్ల కంపెనీ</p><p> ఉద్యోగంలోంచి తొలగించింది. మామయ్య తనని బెయిల్ మీద </p><p>విడిపించారు. మరుసటి రోజు తను ఆత్మహత్యా ప్రయత్నం చేసి </p><p>హాస్పిటల్లో ఉన్నాడని తెలిసి నేను, వంశీ వెళ్లాము. రాజు ఆపరేషన్ </p><p>రూంలో ఉన్నాడు. ఏం జరిగిందని మామయ్యని అడిగాను. రాజు </p><p>ఇంటికి వచ్చాక ‘నన్ను ఎక్కడికైనా పంపించెయ్య’మని అడిగాడట . </p><p>‘నువ్వు చేసిన పనికి ఇక్కడే ఉండి అనుభవించు’ అని మామయ్య </p><p>నిష్ఠూరంగా అన్నారట . తరువాత చూస్తేబాత్‌రూంలో పురుగుల </p><p>మందు తాగేసి పడి ఉన్నాడట. రాజు హాస్పిటల్ నుంచి డిస్‌ఛార్జ్ </p><p>అయ్యేవరకూ అత్తకు తోడుగా నేనూ తనకి సేవలు చేసాను. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-6313822311390740970?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-47291192261434973822008-05-22T22:05:00.000-07:002011-06-18T02:53:27.740-07:00మనోహరంగా నిద్రలేచాను.. ఈ రోజు వంశీ వస్తున్నాడు. తన<br />ఆలోచనలతోనే పడుకున్నాను. వాటితోనే నిద్ర లేచాను. వాకిలి<br />తలుపులు తెరచి బయటకు వచ్చాను. జనవరి మాసపు<br />ఉదయం ఐదు కావస్తూంది. చల్లగాలి చెలికత్తెలా సంబరంగా<br />చుట్టుముట్టింది. నక్షత్రాలు అందమైన స్మృతులను<br />గుర్తుతెచ్చుకొని తమలో తాము నవ్వుకుంటునట్లుగా ఉన్నాయి.<br />కళ్లాపు చల్లి ముగ్గువెయ్యటం మొదలుపెట్టాను. ముగ్గు వేసానో<br />లేక నా మనసే గీసానో, వేసాక చూసుకొని గారాలు పోయాను.<br />ఎందుకో ప్రతీ పనీ ఎంతో అపురూపంగా మురిసిపోతూ చేస్తున్నాను.<br />పూలు కోసాను. ఆ వంశీకృష్ణునికో ... నా వంశీ కృష్ణునికో..<br />స్పష్టంగా చెప్పలేను. ఇంక తలంటు స్నానం ... నీ ప్రేమ నన్ను<br />ఏంచేసిందో గానీ నన్ను నేను మరింతగా ఇష్టపడుతున్నాను.<br />ఎంత గొప్ప అనుభవమో ఇది!!. స్నానం చేసాక లంగా, వోణీ<br />వేసుకొని, తడిచిన జుత్తుని తువాలులో చుట్టి, ముడివేసి,<br />కాళ్ల పట్టీల మువ్వలు సవ్వడి చేస్తుండగా వాకిలి తెరచి<br />తులసి చెట్టు ముందు దీపం వెలిగించాను. కొంచం దూరం<br />వెళ్లిచూస్తే, తూరుపు తెలతెలవారుతుండగా చిరు దీపపు<br />కాంతిలో తులసి మా తల్లి ఎంత శోభగా ఉందో. తర్వాత<br />అమ్మతో కలసి దేవుడి గదిలో పూజ. ఆ తర్వాత జుత్తు<br />ఆరబోసుకోడానికి అమ్మ సాంబ్రాణి ధూపం వేసింది.<br />నా ఊహలో నువ్వున్నప్పుడు ఈ దేహం సుగంధంతో<br />తొణుకుతుంటుంది కదా.. మరి ఈ ధూపాలెందుకు అనిపించింది.<br /> పిచ్చి అమ్మ .. తనకు తెలియదు కదా!. అప్పటికే ఇంట్లో మిగిలిన<br />పిల్లలూ, పెద్దలూ అందరూ ఒక్కొకరుగా లేవటం మొదలుపెట్టారు.<br />ఇంక గమ్మున తెళ్లారింది.<br /><br />నేను కనకాంబ ఆలయం పక్కన రావి చెట్టు దగ్గర నిల్చొని<br />చూస్తున్నాను. మా ఊరికొచ్చే బస్సులు అక్కడే ఆగుతాయి. రత్నం<br />మామయ్య, శిరీష అప్పటికే వచ్చేసారు. అన్నట్టు చెప్పడం మరిచాను<br />కదా..వంశీ నాకు బావ అవుతాడు.. రత్నం మామయ్య కి కొడుకూ<br />.. శిరీషకి అన్నయ్యానూ. బయట ఆడుకుంటున్న పిల్లలు నా<br />చుట్టూ మూగారు. ఇంతలో నాగరాజు బావ వచ్చాడు. తనని నేను<br />రాజు అని పిలుస్తుంటాను. "వంశీ గురించి వెయిటింగా?"<br /> అనడిగాడు. అవునన్నట్టుగా నవ్వాను. తను కవర్‌లోంచి ఒక<br />ప్యాకెట్ తీసి నా చేతికిచ్చి, “నేను వెళ్లిపోయాక ఓపెన్ చెయ్యు” అని<br />చెప్పి వెనక్కి మళ్లాడు. నేను వెళ్లిపోతున్న రాజునే చూస్తున్నాను...<br /><br />గత సంవత్సరపు మాట. నాకు స్పస్టంగా గుర్తుంది-ఆ రోజు<br />ప్రేమికుల రోజు. నేను వంశీ గురించి ఈరోజులాగే హైదరాబాద్‌లో<br />నిరీక్షిస్తున్నాను. వంశీ ముంబాయిలో ఒక ప్రముఖ న్యూస్ చానెల్ కి<br />పనిచేస్తున్నాడు. నేను సైకాలజీలో పోస్ట్‌గ్రాడ్యుయేషన్ చేసి<br />ఇక్కడ హైదరాబాద్‌లో ఒక పర్సనల్ కౌన్సిలింగ్ కన్సల్టెన్సీలో<br />పనిచేస్తున్నాను. కొన్ని నెలల తర్వాత కలవబోతున్నాము. తను<br />అక్కడ నుంచి బయలుదేరిన ప్రతీ గంటకీ మొబైల్‌కి మెసేజ్<br />పంపిస్తున్నాడు. ఇంతలో రాజు వచ్చాడు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-4729119226143497382?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-9759148778238051022008-04-18T21:40:00.000-07:002008-11-03T09:55:39.556-08:00వెన్నెల రేయి.. సన్నని దారి.. దారికిరువైపులా గుబురుగా పెరిగిన<br />చెట్లు.. గాఢాంధకారం. కానీ దారిన మాత్రం చెట్లకొమ్మలు వడకాచిన<br />వెన్నెల వెలుగు.. ఎంత బాగుందో!!. ఆ దారిలో సాహితీ, నేనూ<br />నడుస్తున్నాము. ఒకరంటే ఒకరికి ఇష్టమని ఇద్దరికీ తెలుసు<br />(గుండెల్లోని ప్రేమని కన్నులు ఒలికిస్తాయి కదా!.). కానీ మాటల్లో<br />ఇంకా చెప్పుకోలేదు. చల్లగాలి ఇద్దర్నీ హత్తుకుంటోంది. పక్కన<br />నడుస్తుంటే, తన జడను సింగారించిన సన్నజాజుల పరిమళం<br />నన్ను అప్పుడప్పుడూ కమ్మేస్తుంది. నడకను అనుసరించి తన<br />చెవి జూకాలు కదులుతున్నాయి. కాళ్ల పట్టీలకున్న చెరొక<br />సిరిమువ్వ లయబద్ధంగా ‘ఘల్’మంటోంది. ఇంత ఏకాంత ప్రదేశంలో<br /> మేమిద్దరమే ఉన్నామన్న ఆలోచన రాగానే, ఏవేవో ఊహలు నా<br />మనసుతో బంతాడుకున్నాయి. నడుస్తూ ఏటి వద్దకు వచ్చేసాము.<br /> ఇప్పుడు పడవ మీద అవతలి వైపుకి వెళ్తే అదే మా ఊరు.<br />జాతరకని ఇక్కడకి వచ్చాము. అందరూ బస్‌లో ఊరికి వెళ్తామంటే<br />మేమిద్దరమూ పడవలో వస్తామని ఇలా వచ్చాము. పడవ వచ్చేసరికి<br />ఇంకొక అరగంట పడుతుంది. వెన్నెల మబ్బుల వలువలు విడిచి<br />ఏరంతా పరుచుకుంది. ఒడ్డున నీళ్లలో కాళ్లు పెట్టుకొని<br />కూచున్నాము. తను నీళ్లలో పాదాలు ఆడిస్తోంది..అందమైన<br />లేత పాదాలు.. వాటిని చూస్తూ దగ్గరికొచ్చాను. తన పాదాన్ని నా<br />అరచేతిలోకి తీసుకున్నాను. మరుక్షణం నా గుండె నా అరచేతిలోకి<br /> వచ్చేసినట్టుగా ఉంది. ఇంకొక చేతితో నీటిని తీసుకొని పరవశంగా<br />తన పాదం మీద పోసాను. తను ఆశ్చర్యంగా చూసింది. నేను<br />ఆర్తిగా ఆ పాదాల్ని ముద్దాడాలనుకున్నాను. కానీ ధైర్యం చాల్లేదు.<br />తరువాత ఏవో మాట్లాడుకున్నాము. నే వేసిన జోకులకి తను<br />నవ్వుతోంది. తను నవ్వుతుంటే ఆ అందం చుట్టూరా<br />పరుచుకుంటున్నట్లుగా ఉంది.. ఈ ఏరంతా.. ఆ ఆకాశమంతా..<br /> అందులో నేను నిండుగా మునిగిపోతున్నాను.<br /><br />పక్కన చిల్లిగవ్వలు ఏరి కప్పగంతులు వేస్తున్నాము. "ఎవరు<br />ఎక్కువ వేస్తారో!.. పందెం?" అంది. సరేనన్నాను. నేనే గెలిచాను.<br />"మరి ఏమిస్తావు?" అనడిగా. "ఏం కావాలి?" అంది.<br />"ఏదో ఒకటి.. నీకు నచ్చింది ఇవ్వు" అన్నాను కాజువల్‌గా.<br />"సరే!.. వెళ్లేముందు ఇస్తాను" అంది. పడవ ఎక్కాము.<br />పక్కపక్కన కూర్చున్నాము. పడవ కుదుపులకి మా భుజాలు<br />తగులుతున్నాయి. ఇదేదో త్రిశంకు స్వర్గం‌లా ఉంది. గాలికి<br />తన కురులు అప్పుడప్పుడూ నా ముఖాన్ని తాకుతున్నాయి.<br />ఆ కురుల చివర్న నా మనసు చిక్కుకొని వాటితోపాటూ ఊగుతోంది.<br />పడవ ఒడ్డుకి చేరుకొంది. మేము విడిపోతుండగా అడిగాను<br />"ఏదో ఇస్తానన్నావుగా!" అని. చుట్టూ ఎవరూ లేరు.<br />తను నా చెయ్యి చాచమంది. చాచాను. తను మెళ్లగా వచ్చి<br />నా అరచేతిని ముద్దాడింది. నేను శిలలా ఉండిపోయాను. తను<br />పరిగెత్తి వెళ్లిపోయింది. తర్వాత నేను ఇంటికి వెళ్లాను.. ఇంట్లో<br />వాళ్లతో కొంచం మాట్లాడాను.. భోంచేసాను.. కానీ ఏంచేస్తున్నా<br />తను ముద్దాడిన ఆ కొన్ని ఘడియలలోనే బ్రతుకుతున్నాను.<br />వర్తమానంలో అసలు లేనే లేను. ఆ క్షణాలే స్లోమోషన్‌లో<br />మళ్లీ మళ్లీ రిపీట్ అవుతున్నాయి. తను ముద్దాడిన చేతిని గుండెపై<br />వేసుకొని పడుకున్నాను. ఇంటిపైకప్పు వెన్నెలని అడ్డుకున్నా,<br /> నా మానసంలో మాత్రం వెన్నెల వర్షిస్తోంది..<br />శ్రావ్యమైన సంగీతంలా..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-975914877823805102?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-66455688755428018502008-03-24T21:39:00.000-07:002011-06-18T02:53:27.740-07:00నాకు ప్రపంచంలో నా అంత అద్రుష్టవంతుడూ, అలాగే నా అంత<br />దురదృష్టవంతుడూ ఉండరనిపించింది. అద్రుష్టవంతుడని<br />ఎందుకంటే కోరుకున్న అమ్మాయి దగ్గరవ్వబోతోంది.<br />దురదృష్టవంతుడని ఎందుకంటే ఈ రోజే చనిపోబోతున్నాను<br />కాబట్టి. ఒక్క క్షణం ఈ దెయ్యం ఎపిసోడ్ అంతా కల అయ్యుంటే ఎంత<br />బాగుండో అనిపించింది. కానీ అలా కాదుగా. ఈ రోజంతా కూడా ఆ<br />దెయ్యం అమ్మాయి నా చుట్టూ తిరుగుతూ కనపడింది. నేనే<br />పట్టించుకోలేదు. కానీ దీనివలన నా జీవితమే మారిపోయినట్టు<br />అనిపించింది. ఈ దెయ్యమే నా జీవితంలోకి రాకుంటే ఈ రోజు ఇంత<br />అద్భుతంగా గడిచేది కాదు. అసలు నేను తనకి ఎప్పుడూ<br />propose చేసేవాడినే కాదేమో. తను హాపీగా ఇంకొకడిని పెళ్లి<br />చేసుకొనేది. అసలు ఎప్పుడూ నేను ఈ రోజంతలా ధైర్యంగా,<br />నేను నేనుగా, నన్ను నేను ఇష్టపడుతూ జీవితాంతం కూడా<br />గడిపేవాడిని కాదేమో. అలాంటి బ్రతుకు బ్రతికీ ఏమి ప్రయోజనం?<br />అర్థవంతమైన ఈ ఒక్కరోజు చాలు. ఇకనైనా బ్రతికితే ఇలాగే<br />బ్రతకాలి. ఈ రోజు ఉదయం వరకూ వ్యర్ధమనుకున్న బ్రతుకు<br />చీకటి పడేసరికి ఎంత అందంగా తయారయ్యిందో. ఇలాంటి<br />అనుభూతినిచ్చిన ఆ దెయ్యానికి థాంక్స్ చెప్పాలనిపించింది.<br />చుట్టూ చూస్తే తను కనపడింది. ఎందుకో భయమనిపించలా.<br />తన వైపు చూసి థాంక్స్ థాంక్స్ అని అరిచాను.<br />తను ఏమీ అనలేదు. రూముకి బయలుదేరాను. ఈ మధ్యలో<br />అమ్మకి ఫోన్ చేసాను."ఊరకనే చేశాన"న్నాను. నీకొక విషయం<br />చెప్పాలి అని "నువ్వంటే నాకు చాలా చాలా ఇష్టం అమ్మా!!" అని చెప్పాను. అమ్మ కాసేపు ఎమీ మాట్లాడలేదు. తర్వాత "నువ్వక్కడ బాగానే<br />వున్నావు రా?.." అని అడిగింది. "బాగానే ఉన్నానమ్మా." అని చెప్పా.<br />కంటి నుంచి నీరు ఉబుకుతోంది. కాసేపు మాట్లాడాక పెట్టేసాను.<br />చాలా హాపీగా అనిపించింది. రూమ్ కి వచ్చేసాను.<br />చాలా ఆత్మలు నాకోసం wait చేస్తునట్టు అనిపించింది. స్నానం<br />చేసుకున్నాను. అప్పటికి రాత్రి 9 కావచ్చింది. నేను అమ్మకి రాసిన<br />లెటర్ టేబుల్ మీద పెట్టి ఇంక నన్ను చంపుకోండి అనుకొని<br />పడుకున్నాను. ఏవో ఆత్మలు నా మీద వాలినట్లుగా శరీరం<br />బరువెక్కుతున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది. అన్నివైపులనుంచీ నల్లని<br />ఆకారాలు పాక్కుంటూ నన్ను చుట్టుముడుతున్నట్లుగా ఉంది.<br />నా ముఖాన్నీ, గొంతుని ఎవరో గట్టిగా నొక్కేస్తున్నట్లుగా ఉంది.<br />ఊపిరి తీసుకోవడం కష్టమైపోతోంది. గాలి ఆడట్లేదు. గాలి కోసం<br />నా కాళ్లూ, చేతులూ కొట్టుకుంటున్నాయి. ఆత్మలు నా కాళ్లనూ,<br />చేతులనూ నొక్కిపట్టేస్తున్నాయి. గాలి అందకపోవడం చాలా<br />భయంకరంగా ఉంది. నేను కొట్టుకుంటున్నకొలదీ నా మీద బరువు<br />పెరిగిపోతోంది. ఇలా ఎప్పటికో స్పృహ కోల్పోయానో, లేదా చచ్చిపోయానో<br />తెలియదు కానీనేను అన్న భావన, ఆలోచనలు ఉనికి కోల్పోయాయి.<br /><br />కళ్లు తెరిచాను. కళ్లముందంతా ప్రకాశం. ఒళ్లంతా తేలికగా ఉంది.<br />లేచి చూస్తే నా రూమే. నేను ఆత్మనై ఇంకా రూములోనే<br />ఉన్నానేమో అనుకున్నా. నా శరీరం నాకు కనపడుతున్నది.<br />తడుముకుంటే స్పర్శ తెలుస్తూ ఉంది. ఆత్మలకి ఇలాగే ఉంటుంది<br />కాబోలు. అద్దం ముందుకొచ్చి చూస్తే అద్దం మీద దెయ్యం రాత<br />ఇలా రాసి ఉంది-<br />" నేను నీకొక కొత్త జీవితాన్ని ఇచ్చాను. Live it up fully."<br />అంటే నేనింకా బ్రతికే ఉన్నానన్నమాట. తను కనపడుతుందేమో<br />అని చుట్టూ చూసాను- థాంక్స్ చెబుదామని. కనపడలేదు.<br />ఆనందంతో ఒక పావుగంట వరకూ గట్టిగా అరుస్తూ ఉన్నాను.<br />పక్కింటాయన కంగారుపడి వచ్చేసాడు. ఏమీ లేదని పంపించేసాను.<br />హుషారుగా స్నానం చేసుకొని అద్దం ముందు తల దువ్వుకుంటున్నాను.<br />నా ముఖాన్ని అద్దంలో చూసుకుంటే ...<br />నా కళ్లు ఒక క్షణం పాటు నీలంగా మెరిసాయి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-6645568875542801850?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-72092648740226826162008-03-24T21:27:00.000-07:002011-06-18T02:53:27.741-07:00సీటులో కూర్చొని ఏమి చేద్దామా అని అటూ, ఇటూ చూసాను.<br />బద్దకంగా పరిశీలించి నా మొబైల్ తీసుకొని, ఫ్రెండ్స్ అందరికీ కాల్<br />చెయ్యడం మొదలుపెట్టాను. ఇదయ్యేసరికి మళ్లీ టీ బ్రేకు.<br />టీమ్ మేట్సు అందరమూ కూర్చున్నాము. సుమన, శ్రీకాంత్ కూడా.<br />ఈ రోజు శ్రీకాంత్ గాడి షర్ట్ కలర్, సుమన డ్రెస్సు కలర్ కొద్దిగా<br />మ్యాచ్ అయ్యాయి. దానికి మిగిలిన వాళ్లు వాళ్లిద్దరినీ టీజ్ చెయ్యటం<br />మొదలుపెట్టారు. నాకు ఎప్పటిలాగే మండిపోతోంది. ఈ ముసుగులో<br />గుద్దులాట అనవసరం అనిపించింది. నేను సుమనని ఒక ఐదు<br />నిమిషాలు నీతో మాట్లాడాలని పిలిచాను. తనని కొంచం దూరంగా<br />తీసుకెళ్లాను. “ఏంటి మాట్లాడాలన్నావు” అని అడిగింది.<br />కాసేపు మౌనం. తర్వాత సూటిగా చూస్తూ చెప్పాను-<br />" నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం సుమనా!."అని. <br />“ప్రొపోజ్ చెయ్యడానికి ఈ ambience బాగోదు అని తెలుసు.<br />కానీ ఆ శ్రీకాంత్ గాడితో నిన్ను జత కట్టి టీజ్ చేస్తుంటే తట్టుకోలేక<br />ఇప్పుడు చెప్పాల్సి వచ్చింది.” అని చెప్పాను. తను ఏమీ మాట్లాడలేదు.<br />బాగా ఎమోషనల్ అయ్యానేమో- నా శ్వాస వణుకుతోంది. కొంచం<br />కంట్రోల్ లోకి వచ్చి “ఇప్పుడే నీ అభిప్రాయం కనుక్కోవాలని కాదు.<br />కొంచం టైమ్ తీసుకొని నీకు నచ్చినప్పుడు నిర్మొహమాటంగా చెప్పు.<br />ఇప్పుడున్న మన రిలేషన్ ని ఈ విషయం ప్రభావితం చెయ్యదని<br />భావిస్తున్నాను. “చెప్పాను. తను సరే మనం తర్వాత మాట్లాడదాము<br />అని వెళ్లిపోయింది. మా గాంగ్ ఇంకా అక్కడ బాతాఖానీ కొడుతున్నారు.<br />నేను వాళ్ల దగ్గరికి వెళ్లి, శ్రీకాంత్ ని చూసి - "శ్రీకాంత్!<br />నువ్వు సుమన విషయంలో సీరియస్సా?" అని అడిగాను. వాడు<br />కొంచం కన్ ఫ్యూజ్డ్ గా నవ్వి, "అదేమి లేదు" అని, ఎందుకని తి<br />రిగి ప్రశ్నించాడు. "నేను సీరియస్. అందుకని." అన్నాను నవ్వుతూ.<br />అందరికీ ఒక క్షణం అర్థమ్ కాలేదు. తర్వాత అందరూ<br />మూకుమ్మడిగా "ఓహో!!" అంటూ నన్ను చుట్టుముట్టేసారు.<br />తర్వాత కాసేపు టైమ్ పాస్ చేసాక లంచ్ బ్రేక్. ఆ తర్వాత సీటుకి<br />వచ్చేసాను.<br /><br />ఒకరోజులో సగం అప్పుడే అయిపోయింది. ఇంకా ఏమి చెయ్యాలా<br />అని అలోచించి, అమ్మకి నా చివరి లెటర్ రాద్దామని<br />నిర్నయించుకున్నాను. ఇంక లెటర్ రాయడం మొదలుపెట్టాను.<br />మెళ్లగా చుట్టుప్రక్కలనిమరచి రాయడంలో మునిగిపోయాను.<br />నా పెన్ నా మనసుననుసరించి ఏవేవో అనుభూతులు,<br />ఆశలు,ఊహల రాగాలని స్పృశిస్తూ... నా అదుపు లేకుండా.<br />చాలా పెద్ద లెటర్ అయ్యింది. రాసాక తెలిసింది నా కళ్ల నుంచి నీరు<br />చాలాసేపటినుంచి జారుతూ ఉందని. అప్పటికే బాగా<br />సాయంత్రం అయిపోయి చీకటి పడింది. ఇంతలో సుమన నా<br />దగ్గరికి వచ్చి, "మనం ఎక్కడికైనా వెళ్దామా?" అని అడిగింది.<br />నేను ఆశ్చర్యంగా తన వైపు చూసాను. తన కళ్లు అభిమానంగా<br />నవ్వుతున్నాయి. దగ్గరలోని కాఫీడే కి వెళ్లాము. తను<br />మాట్లాడుతోంది. "నీకు తెలుసా ఇంజనీరింగ్ రోజుల నుంచి ఫ్రెండ్స్<br />అందరూ నన్ను నీ పేరు పెట్టి ఏడిపించేవారు. ఎందుకంటే నేను<br />ఏ నోట్సులు కావాలన్నా, ఏ డౌటులున్నా నిన్నే అడిగేదాన్నని.<br />నేనప్పుడు నిన్ను మంచి ఫ్రెండ్ గానే అనుకున్నాను. తర్వాత<br />జాబ్ లైఫ్. జాయిన్ అయినప్పుడు నాకు ఆఫీషు లొ తెలిసినవాడివి<br />నువ్వొక్కడివే అవ్వటం వళ్లనేమో నేను నీతో చాలా షేర్<br />చేసుకొనేదాన్ని-నా పర్సనల్ విషయాలూ, నా భయాలూ, నా<br />ఆనందాలూ అన్నీ. నువ్వు ఓపికగా వినేవాడివి. నీతో చెప్పుకున్నాక,<br />మనసు తేలికగా అనిపించేది. అలా నీ మీద నాకు స్నేహ భావం<br />మరింత పెరిగిపోయింది. కానీ నీ మీద నాకెప్పుడూ బలమైన<br />ఆకర్షణ కలగలేదు. ఒకరితో జీవితం పంచుకోవాలంటే అలాంటి<br />బలమైన ఆకర్షణ ఇద్దరి మధ్యన ఉండాలని నా అభిప్రాయం.<br />బహుశా నీ గురించి నాకు పూర్తిగా తెలియకపోవటం వల్లనేమో.<br />ఎప్పుడూ నీ కళ్లను చదవటానికి ప్రయత్నించడం తప్పితే, నీ<br />ఆనందాలు ఇవీ, నీ భయాలు ఇవీ, నువ్వు ఇలా ఫీల్ అవుతావూ<br />ఇవేమీ నాకు తెలియవు. ఈ రోజు నువ్వు ప్రొపోజ్ చేసాక<br />ఫష్ట్ టైమ్ నీ గురించే ఆలోచిస్తూ గడిపాను. నాకింకా టైమ్ కావాలి<br />శీనూ!!. నీ మనసేంటి అని నేనింకా తెలుసుకోవాలి. ఐ థింక్ వి<br />షుడ్ స్పెండ్ మోర్ టైమ్ టుగెదర్. నా పరంగా ఒక అబ్బాయితో<br />ఇలా మాట్లాడటం సాహసమే. నాకు నీ మీద అలాంటి ఫీలింగ్స్<br />లేవని చెప్పి నేను "నో" చెప్పొచ్చు. కానీ ఎందుకో తెలియదు నిన్ను<br />తెలుసుకోకపోవటం వలన నేను ఏదన్నా మిస్ అవుతానేమో<br />అనిపిస్తోంది." ఇలా చెప్పి ముగించింది. నేను తనని చూస్తూ<br />ఉండిపోయాను. ఒక్కసారి ఎంతో ఆనందము వచ్చేస్తేఎలా రియాక్ట్<br />అవాలో తెలియనట్లుగా ఉంది నా పరిస్థితి. కారణాలు తెలియదు<br />గానీ నేను తనని పొందగలను అన్న విశ్వాసం నాకెప్పుడూ లేదు.<br />అలాంటిది ఇప్పుడు తను ఇంత పోజిటివ్ గా మాట్లాడేసరికి చాలా<br />ఆనందమేసింది. నా మీద నాకే ఇష్టం కలిగింది. బయటకి<br />వచ్చాక "యేహ్!!" అంటూ గాలిలోకి ఎగిరాను. నా ఆనందాన్ని<br />తనకి చెప్పాను. ఒకరితో పంచుకుంటే ఇంత బాగుంటుందా అనిపించింది.<br />ఇంకాసేపటికి తను వెళ్లిపోయింది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7209264874022682616?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-53096898732335069712008-03-24T21:12:00.000-07:002011-06-18T02:53:27.741-07:00చదివాక నేను ఉన్న స్థలంలోనే నెమ్మదిగా పట్టు కోల్పోతున్నట్లుగా<br />కూర్చుండిపోయాను. చాలాసేపు అలానే ఉండిపోయాను.<br />నేనేమీ ఏడ్వలా. లేచి ఆఫీషుకి బయలుదేరాను. మెల్లగా నేను ఈ<br />మెంటల్ సఫరింగ్ నుంచి రిలీవ్ అవుతున్నట్లు అనిపించింది.<br />అంతిమ గమ్యము తెలిసిన బాటసారి, ఆ బాటలో ఎలా కంఫర్టబుల్ గా<br />నడుచుకుంటూ పోతాడో అలా నేనూ నడుస్తున్నాను. రేపు నా ప్రాణం<br />పోతుందన్నవిషయం తెలిసిపోయాక ఎందుకో నాకు పెద్దగా బాధ<br />కలిగించట్లేదు. భయం కూడా వెయ్యట్లేదు. బహుశా చనిపోవడం వలన<br />నేనేమీ కోల్పోవడం లేదేమో. అసలు నా లైఫ్ లో గర్వించదగిన<br />క్షణాలు అంటూ ఏమీ లేవేమో. చిన్నప్పటి నుంచీమా అమ్మ ఎప్పుడూ<br />దేనికీ గర్వపడకూడదని నూరిపోసేది. చిన్నప్పుడు మాది దిగువ<br />మద్యతరగతి కుటుంబం. ముగ్గురు ఆడపిల్లలు, తర్వాత నేను. మా నాన్న<br />ఏ బాధ్యతలూ పట్టని మనిషి, తాగుడు అలవాటు ఉంది. అమ్మ మమ్మల్ని<br />చాలా స్ట్రిక్ట్ గా పెంచేది. అమ్మ తను కోల్పోయినవన్నీ మమ్మల్నీ మంచి<br />స్థితిలో పెట్టడం ద్వారా సాధిద్దామనుకుందేమో. నాకు<br />ఇప్పటికీ గుర్తు- 4వ తరగతిలో నాకు లెక్కల్లో యాభైకి నలభై నాలుగు<br />వచ్చాయి. నేనే ఫస్టు. స్కూల్ అయ్యాక పరిగెత్తుకొంటూ ఇంటికెళ్లి అమ్మకి<br />చెప్పాను. ఇంకా ఎక్కువ తెచ్చుకొవాలి అంది నిర్లిప్తంగా. నేను తర్వాత<br />పక్కింటిలో టేప్‌రికార్డర్ లో ఎదో పాట వస్తూంటే హుషారుగా అరుగు మీదకి వచ్చి డాన్స్ చేస్తున్నాను. అమ్మ వచ్చి చీపురు కట్టతో ఒక్కటేసింది.<br />ఏదో యాభైకి యాభై వచ్చినోడిలా ఎందుకలా ఇరగబడుతున్నావు అని.<br />ఇలాంటి సంఘటనలు చాలా జరిగాయి. ఎమ్‌సెట్ లో మంచి ర్యాంక్ వస్తే,<br />ఏదో ఐ.ఐ.టి లో సీట్ వచ్చినట్లుగా ఫీల్ అవ్వకు అనేది. ఇలా నేను<br />కూడా దేనినీ సాధించినట్టు ఫీల్ అయ్యేవాడిని కాదు. నేను సాధించిన<br />చిన్న చిన్న విజయాలను కూడా నేనెప్పుడూ ఆస్వాదించలేదు. ఐ డిడింట్<br />ఎవర్ గివ్ మైసెల్ఫ్ ఎనీ డామ్ వర్త్.. అందుకేనేమో నేను<br />సుమన కి ఇంతవరకూ ప్రొపోజ్ చెయ్యలేకపోయాను. ఏంటి!.. ఈ రోజు<br />ఆలోచనలు ఎటో వెళ్లిపోతున్నాయి.. సరే వెళ్లనీ అని వదిలేసాను.<br />అమ్మ గుర్తుకివచ్చింది మళ్లీ. ఏంటో.. అమ్మ ఈ రోజు తెగ<br />గుర్తుకివస్తుంది.. అమ్మ ఎప్పుడూ నామీద అభిమానం చూపించేది కాదు.<br />నాకు ఊహ తెలిసినప్పటి నుంచీ అమ్మ నన్నుదగ్గరగా తీసుకొని<br />ముద్దులివ్వడమూ, ప్రేమగా మాట్లాడటం ఎప్పుడూ లేదనుకుంటాను.<br />కానీ అమ్మకి నేనంటే ప్రాణం. అందులో డౌట్ లేదు. నేను కూడా అంతే.<br />అంత expressive కాను. నేనెప్పుడూ ఊహించుకుంటుంటాను అమ్మ<br />నా తలను తన ఒడిలో పెట్టుకొని సరదాగా ఊసులు చెప్పినట్టూ... నా<br />తల అలా నిమురుతూ ఉంటే నేను హాయిగా నిద్రలోకి జారుకున్నట్టూ..<br />ఎందుకో అమ్మకి ఫోన్ చేసి "నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం అమ్మా! " అని<br />చెప్పాలనిపించింది. చూస్తుండగానే, ఆ ఆలోచన చాలా బలీయమైపోయింది.<br /> ఫోన్ చేసాను. చేసి అవీ,ఇవీ మాట్లాడాను కానీ అసలు విషయం<br />చెప్పలేకపోతున్నాను. చివరికి "అమ్మా!, నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండు. నేను<br />నీ గురించి చాలా అలోచిస్తూ ఉంటాను." అని ఏదో అసందర్భంగా<br />చెప్పగలిగాను. కానీ ఆ మాత్రం చెప్పినందుకే కొంచం హాపీగా<br />అనిపించింది. ఈ ఒక్కరొజూ ఫుల్ బిందాస్ గా బతకాలి అనిపించింది.<br />నా ఇన్సెక్యూరిటీస్, భయాలూ, మన మీద చుట్టుప్రక్కలవాళ్ల ప్రభావాలూ<br />ఇవన్నీ వదిలేసి నాకు నేనుగా పూర్తిగా ఈ రోజుని ఆస్వాదించాలనిపించింది.<br /><br />… నాలో ఏదో తేజస్సు నిండిన ప్రశాంతత.<br /><br />ఆఫీషులోకి అడుగుపెట్టాను. దూరంగా మా ప్రోజెక్టు మానేజర్<br />కనపడ్డాడు. వెళ్లి పలకరించాను. ఏమి మట్లాడాలో ప్లాన్ చేసుకోలేదు.<br />అలా కలిశేసానంతే. "ఈ రోజు నాకు పని చెయ్యాలనిలేదు.. కానీ బోర్<br />కొడుతుందని ఆఫీషుకి వచ్చాను. ఈ రోజు నాకు లీవ్ వితౌట్ పే<br />కావాలి "అని చెప్పాను. మా మానేజర్ నా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసి,<br />"సరే" అన్నాడు. మా మానేజర్ తో నేను వ్యవహరించిన తీరు నాకు<br />బాగా నచ్చింది. ఎప్పుడూ ఇంత ధైర్యంగా, నిజాయితీగా మాట్లాడలేదు. <br />నా సీటు దగ్గరికి వచ్చి కూర్చొని ఇటూ, అటూ చూస్తున్నాను. దూరంగా<br />హైమ కనపడింది. అప్పుడే వచ్చినట్టుంది. ఎప్పటిలాగే తన అందాలు<br />నన్ను ఊరించాయి. తను వచ్చినవెంటనే టీ తాగడానికి వెళుతుంది.<br />నేను తన దగ్గరికి వడిగా వెళ్లి, "షల్ ఐ జాయిన్ యు ఫర్ టీ?" అని<br />అడిగాను. మాకు ముఖపరిచయం ఉంది కానీ మేమెప్పుడూ<br />మాట్లాడుకోలేదు. తను కొంచం ఆశ్చర్యంగా చూసి తర్వాత ముఖమంతా<br />నవ్వు చేసుకొని నాతో నడిచింది. "నాకు నీమీద కోరిక ఉంది." అని<br />చెప్పాలనుకున్నాను.<br />కాంటీన్ లో కూర్చున్నాము.<br />తనే ఏదో టాపిక్ మొదలుపెట్టింది. అలా మాట్లాడుతునే ఉంది. తను<br />సల్సా నేర్చుకుంటునట్టూ, తను కాలేజ్ లో మిస్ లయోలా గా<br />ఎంపికయినట్టూ, తనకి బొద్దింకలు అంటే చాలా భయమనీ, తనకి<br />అభిషేక్ బచ్చన్ అంటే పిచ్చి అని.. ఇలా కొంచం ఎక్కువయిన<br />హావభావాలతో వాగుకుంటూ పోయింది. కాసేపటికి నాకు<br />ఆకర్షణ స్థానే బోరు కొట్టడం మొదలుపెట్టింది. ఇప్పుడు నాకు<br />అమ్మాయి కనిపించట్లేదు .. ఆ స్థానంలోనే ‘ప్రతీ ఒక్కరూ నా అందాన్నీ,<br />నన్నూ గుర్తించాలి’ అన్న తన ఇన్సెక్యూరిటీ కనపడింది. మెల్లగా<br />ఎలాగోలా తన నుంచి బయటపడి నా సీటు దగ్గరికి వస్తుంటే<br />‘ఆ అమ్మాయి ఆకర్షణనుంచి పూర్తిగా బయటపడ్డాను’ అన్న<br /> సంతృప్తికరమైన ఫీలింగు కలిగింది. నాకు అంతకన్నా బాగా<br />అనిపించిన విషయం ఏంటంటే- ‘నన్ను నేను ఎప్రీషియేట్ చేసుకొవడం’. ఉదయం మా మానేజర్ తో వ్యవహరించిన తీరు, హైమా ఆకర్షణని<br />ధైర్యంగా ఎదుర్కోవటం లాంటి చిన్న చిన్న విషయాలకు కూడా. చాలా<br />తేలికగా అనిపించింది- ‘బ్రతకడం ఇంత సింపులా?’ అన్నట్లుగా.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-5309689873233506971?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-20733591521476497632008-03-24T20:50:00.000-07:002011-06-18T02:53:27.742-07:00<p>తను అందంగా ఉంది కానీ పాలిపోయిన తెలుపు. కళ్లు మాత్రం చాలా </p><p>వెరైటీగా ఉన్నాయి. కనుపాపలు గాఢనీలం రంగులో ఉండి, కళ్లు </p><p>ఏ ఎక్స్‌ప్రెషన్ లేకుండా చాలా మిస్టీరియస్‌గా ఉన్నాయి. నేను అలా </p><p>చూస్తూండగా ఎప్పుడు మాయమైపోయిందోగానీ ఇంక కనపడలేదు. </p><p>దమ్ము చివరికి వచ్చేసింది. ఏదో సినిమాలో చూపించినట్టు ఈ </p><p>ఆత్మలు మనుషులని తాకలేవు కాబోలు.. అందుకే నన్ను ఏమీ </p><p>చెయ్యలేదు అని అనుకుంటుండగానే వెనక నుంచి నా భుజం మీద </p><p>ఎవరిదో చెయ్య పడింది. పరిగెడదామనిపించింది. కాళ్లు </p><p>కదలలేకపోతున్నాయి. విజ్జుగాడిని లేపడానికి అరవాలనిపించింది. </p><p>నోరుపెగలట్లేదు. ఎవరో గొంతుని గట్టిగా పట్టేసినట్లనిపించింది. </p><p>ఊపిరి ఆడట్లేదు. ఇంకొక పదినిమిషాలు అలాగేఉంటే చచ్చిపోతానేమో </p><p>అనిపించింది. "ఏరా!! నిద్ర పట్టట్లేదా? " అన్న విజ్జుగాడి గొంతు వెనక </p><p>నుంచి విని అర్థమయ్యింది చెయ్యి వేసింది వాడేనని. మళ్లీ </p><p>బ్రతికినట్టనిపించింది. అప్పటికీ ఇంకా గొంతు పూర్తిగా రావట్లేదు. </p><p>అవునన్నట్టు వాడివైపు చూసాను. నా ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టేసాయి. </p><p>నన్ను చూసి, "హే!!, ఆర్ యు ఆల్‌రైట్?" అని దగ్గరికి వచ్చి </p><p>అడిగాడు. "యా.. ఐ యామ్ ఫైన్" అని జరిగింది వాడికి చెబుదామని </p><p>వాడి వైపు చూసాను. వాడి కళ్లు ఒక్క క్షణం పాటు నీలంగా మారి మళ్లీ </p><p>మామూలుగా అయిపోయాయి.నీలంగా మారినప్పుడు అచ్చంగా ఆమె </p><p>కళ్లలా కనిపించాయి. నా బుర్రలొ భయపు నీలి నీడలు మళ్లీ </p><p>ప్రవేశించాయి. వాడికి ఇంకేమి చెప్పలేకపోయాను. వాడు నన్ను విచిత్రంగా </p><p>చూసి నా భుజాన్ని తట్టి అదొకలాంటి స్మైల్ విసిరేసి వెళ్లి </p><p>పడుకున్నాడు. ఆ రాత్రి అలా గడిచిపోయింది.<br /> <br /><br />ఉదయం నేను నిద్రలో ఉంటుండగానే విజ్జుగాడు నాకు చెప్పి </p><p>వెళ్లిపోయాడు. లేచి ముఖం కడుక్కున్నాను. నాకు రూములో నాతో </p><p>పాటు ఇంకెవరో ఉంటున్నారు అన్న ఫీలింగు మాత్రం మెదులుతూ ఉంది. </p><p>సోప్ అయిపోయింది. బయటకు వెళ్లి, సోప్ కొనుక్కొని రూములోకి </p><p>వచ్చాను. నేను వచ్చిన గదిలో ముగ్గురు మనుషులు కుర్చీలు వేసుకొని </p><p>కంప్యూటర్ లో ఏదో సీరియస్ గా చూస్తున్నారు. నేను లోపలికి </p><p>వచ్చాక అందరూ నావైపు స్లో మోషన్ లో తలలు తిప్పి నన్ను ఎవరీ </p><p>కొత్త మనిషీ అన్నట్టు చూసారు.నేను వేరే రూముకి వచ్చాననుకొని </p><p>వెంటనే బయటకు వచ్చేసాను. బయటకి వచ్చి చూస్తే అది నా రూమే. </p><p>మా అపార్టుమెంటే. కింద రూములో అంకుల్ ని చూసి ఇంకొకసారి </p><p>కన్‌ఫర్మ్ చేసుకున్నాను. అసలు నాకేమి అవుతుంది అనిపించింది. </p><p>తల తిరుగుతోంది. నేను చూసిన మనుషులని ఒకసారి గుర్తుకు</p><p>తెచ్చుకుంటే వారిలో ఒక ముసలాయన </p><p>(వయసు 50-55 మధ్యలొ ఉంటుంది), ఒక చిన్నబాబు </p><p>(వయసు 8 ఏళ్లు ఉంటాయి) ఇంకా ఒక అమ్మాయి. అప్పుడు </p><p>గుర్తుకువచ్చింది ఆ అమ్మాయినే నిన్న నేను చూసిందని. </p><p>రూముకి వచ్చాను. ఆ అమ్మాయి ఒక్కతే ఉంది. నన్ను పట్టించుకోవట్లేదు. </p><p>నేను స్నానం చేసి ఆఫీషుకి బయలుదేరాను. నాకే ఎందుకిలా </p><p>అవుతుందోగానీ ఆ అమ్మాయి ప్రెజెన్స్ ని నేను అంతటా ఫీల్ </p><p>అవుతున్నాను.. ఎక్కడికెళ్లినా సరే. నాకు ఆమెనే కాకుండా </p><p>మనుషులకి కనిపించని మిగిలినవాళ్లు కూడా కనపడుతున్నారు. </p><p>అప్పుడప్పుడు మనుషులు కూడా ఈర్ష్య, ద్వేషము,కోపం, భయమూ </p><p>లాంటి ఇన్సెక్యూరిటీస్ ఆవహించిన దెయ్యాల్లా కనపడుతున్నారు. </p><p>నాకు సాయంత్రం ఆఫీషు నుంచి వచ్చాక ఎవరైనా సైక్రియాట్రిస్ట్ ని </p><p>కలవడం బెటర్ అనిపించి ఒక సైక్రియాట్రిస్ట్ దగ్గరకి వెళ్లాను. </p><p>కాసెపు వెయిట్ చేసాక రిసెప్సనిష్ట్ లోపలికి వెళ్లమంది. తీరా </p><p>లోపలికి వెళ్లి వాడిని చూస్తే, వాడి కళ్లు కూడా నీలంగా మెరిసాయి. </p><p>వెంటనే బయటకి వచ్చేసాను. ఈ రాత్రికి నా రూముకి వెళ్లకుండా </p><p>వేరే రూముకి వెళ్తే ఎలా వుంటుంది అని ఇంకొక ఫ్రెండ్ రూముకి </p><p>వచ్చాను. కానీ ఆమె ఆ రూములో కూడా కనపడింది. ఆ రాత్రి కూడా </p><p>భయంకరమైన అనుభవాలతోనే గడిచింది. ఉదయం నా రూము కి </p><p>వచ్చాను. గత మూడు రోజులుగా ఈ దెయ్యం ఎపిసోడ్ లతో పూర్తిగా </p><p>విసిగిపోయాను. నిద్ర కూడా లేదు. ఒకరకమైన ఫ్రస్ట్రేషన్, </p><p>తెగువ వచ్చేసాయి. రూములో తను ఉంది. నేను పట్టించుకోలేదు. </p><p>స్నానము చేసేసి డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ ముందు తల దువ్వుకొంటున్నాను. </p><p>అద్దములో తను కనపడింది. నా వైపే సీరియస్‌గా చూస్తూ ఉంది. </p><p>అసలు ఎప్పుడూ నన్ను పట్టించుకోనట్లు వుండే తను ఇప్పుడు </p><p>నా వైపు కళ్లార్పకుండా సీరియస్‌గా చూస్తుండేసరికి నా గుండెలు </p><p>జారాయి. కాసేపటికి తను మాయమయ్యింది. కానీ అద్దము మీద </p><p>ఏవో అక్షరాలు నీటితో చెక్కబడినట్లుగా ఉన్నాయి. దగ్గరికి వెళ్లి చూసాను. </p><p>"ఈ రాత్రికి నువ్వు నాచే చంపబడుతున్నావు... ఎక్కడున్నా సరే!." </p><p>అని ఉంది. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-2073359152147649763?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-84684342191652119812008-03-15T02:09:00.000-07:002008-12-05T10:17:25.984-08:00పదిమంది మధ్యలో ఉన్నాను..<br />కానీ ఒంటరితనమొక్కటే నా సహచరిలా ఉంది.<br />మధ్యాహ్నపు బోరుటెండ నా మనస్థితిలా ఉంది.<br />దేనినుంచో తప్పించుకొని పారిపోవాలని ఉంది.<br />నేను నా ఇగో తో పోరాడుతున్నాను-<br />'I am missing you' అన్న నిజాన్ని ఒప్పుకోవటానికి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-8468434219165211981?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-30191176509718262272008-03-15T01:02:00.000-07:002011-06-18T02:53:27.742-07:00సాయంత్రం ఏడయ్యేసరికి ఆఫీషు నుంచి బయటపడ్డాను. రూము కి <a href="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/R9v1lrwpC_I/AAAAAAAAADs/Sd1g4D-GjFw/s1600-h/085afef8e3d71a5d.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178002224343223282" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="174" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/R9v1lrwpC_I/AAAAAAAAADs/Sd1g4D-GjFw/s200/085afef8e3d71a5d.jpg" width="129" border="0" /></a><br />వెళ్లాలనిపించలేదు. విజ్జు గాడికి కాల్ చేసాను- రూముకి రమ్మని.<br />ఫష్ట్ఎక్కడన్నా కలిసి తిందాము అన్నాడు. "సరే" అన్నాను. తినడము<br />అయ్యాక "సినిమా" అన్నాడు. షారూఖ్ ఖాన్ కొత్త సినిమా. అందులో <br />హీరోయిన్ చనిపోయాక ఆత్మగా మారి విలన్ మీద పగ తీర్చుకొంటుంది.<br />సినిమా నుంచి తిరిగివస్తూంటే ఈ ఆత్మల టాపిక్ మా మధ్య వచ్చింది.<br />వాడు చదివిన కాష్మొరా నవల లోని కొన్ని సన్నివేశాలు చెబుతున్నాడు.<br />ఆత్మలు మన చుట్టూ ఉంటాయనీ, అప్పుడప్పుడు అవి మనల్ని<br />ఆవహించి వాటి కోరికలు తీర్చుకుంటాయనీ ఏవేవో చెబుతున్నాడు.<br />ఇంతలో రూము వచ్చేసింది. అప్పటికే రాత్రి ఒంటిగంట కావస్తుండటంతో<br />ఇద్దరమూ పడకలు వేసాము. ఒక పదినిమిషాలు మాట్లాడుకొని<br />సైలెంట్ అయిపొయాము. అలామాట్లాడుకుంటున్నప్పుడు నాకేదో<br />పట్టీల చప్పుడు వినిపించినట్టయ్యింది. నేను దానిని పెద్దగా<br />పట్టించుకోలేదు. మా కింద రూము లో ఫేమిలీస్ ఉంటారు. అందులో<br />లేడీస్ ఎవరన్నా లేచారేమో అనుకున్నా. ఒక పావుగంట నిశ్శబ్దంగా<br />గడిచింది. విజ్జుగాడు పడుకున్నట్లు ఉన్నాడు. నిద్రలోకి<br />జారుకోబోతుండగా మళ్లీ ఘల్లు మంది. ఈసారి కొంచం దగ్గరగా…<br />గతుక్కుమన్నాను. పక్కన విజ్జు గాడు లేచి, "ఒరెయ్!! నాకెదో<br />పట్టీల చప్పుడు వినపడుతుంది రా. నీకూ వినపడిందా??" అని<br />అడిగాడు. వాడి భయం చూసి, ఏడిపించాలనిపించింది. "లేదు" అని<br />చెప్పా. "ఎక్కడ నుంచి వినపడుతుంది రా?" అని అడిగాను. వాడు<br />కింద నుంచి అని చెప్పాడు. "సరే కాసేపు చూద్దాము. మళ్లీ<br />వినిపిస్తుందేమో" అనుకొని ఇద్దరమూ ఒక పావుగంట wait చేసాము.<br />ఏ శబ్దమూ వినపడలేదు. ఇంక పడుకుందామని నేను సరదాగా<br />"ఒరేయ్!, కాసేపయ్యాక మనిద్దరిలో ఒకరికే ఆ శబ్దం వినిపిస్తుంది రా.<br />మెళ్లగా ఇంకా దగ్గరవుతున్నట్టుగా వినిపిస్తుంది చూడు." అన్నాను<br />వాడిని ఏడిపించడానికి. వాడు ఏమీ అనలేదు. 'అసలు ఈ డైలాగ్<br />ఎందుకు వేసానా?' అన్పించింది. ఎందుకో నే వేసిన డైలాగ్ నాకే నచ్చలేదు.<br /><br />మగతగా నిద్రపడుతోంది అనగా మళ్లీ వినపడింది పట్టీల చప్పుడు.<br />ఈసారి చాలా క్లియర్‌గా. నేను విజ్జు గాడి వైపు చూసాను. వాడు<br />నిద్రపోతున్నాడు. అంటే, నా ఒక్కడికే వినిపిస్తోందా.. .నేను చెప్పిన<br />డైలాగ్ నా మీదనే పనిచేస్తోందా.. గుండె దడ దడా కొట్టుకుంటోంది.<br />తలుపు ముందర ఎవరో తచ్చాడుతున్నట్లుగా రెండు మూడు సార్లు<br />పట్టీల చప్పుడు వినపడింది. తరువాత చాలాసేపటివరకూ ఏ చప్పుడూ వినపడలేదు. హమ్మయ్య అనుకొని నిద్రలోకి జారుకున్నాను.<br />పట్టీల చప్పుడుకి మళ్లీ నిద్రనుంచిఉలిక్కిపడి లేచాను. కానీ ఈసారి<br />చప్పుడు తలుపు ముందర కాదు. మా గదిలోనే. కళ్లు తెరవాలంటే<br />భయం వేస్తోంది. ఊహే అయ్యుంటుంది అని సమర్ధించుకొని కళ్లు<br />తెరవలేదు. కానీ కొన్ని క్షణాలకే మళ్లీ ఘల్ మన్న పట్టీలు. భయం<br />ఇంత భయంకరంగా వుంటుందా అన్నది ఇప్పుడే అనుభవంలోకి<br />వస్తోంది. కనురెప్పలు పూర్తిగా కాకుండా చిన్నగా తెరచి శబ్దం<br />వినిపించినవైపు చూసాను. నాకు దగ్గర్లొ పట్టీలు కట్టుకొన్న రెండు<br />పాదాలు కనపడ్డాయి. నా గుండెలు ఆగిపోయినాయి. గట్టిగా<br />అరవాలనిపించింది. విజ్జుగాడిని లేపాలనిపించింది. కానీ ఏమీ చెయ్యలేని<br />పరిస్థితి. అలాగే కొయ్యముక్కలా ఉండిపోయాను. ఆ పాదాలు నా నుంచి<br />దూరంగా జరిగాయి. కనురెప్పలు కొద్దిగా ఇంకొంచం పైకెత్తి చూసాను.<br />పాదాల వరకూ తెల్లని గౌను వేసుకున ఒక అమ్మాయి. కిటికీ నుంచి<br />పడుతున్న మసక వెలుగులో లైట్ బ్లూయిష్ షేడ్‌లో కనపడుతోంది<br />ఆ ఆకారం. అదృష్టవశాత్తూ తను నా వైపు చూడట్లేదు. నాకు<br />తెలియకుండానే నేను వణుకుతున్నాను. ఈ భయంలో బ్రతికేకన్నా<br />ఈ నిమిషమే చనిపోతే బావుండుననిపించింది. తను ఎక్కడ నా వైపు<br />చూస్తుందేమోనని ఒకటే టెన్షన్. ఈ టెన్షన్ నా వల్ల కాదు అనుకొని<br />గట్టిగా కళ్లు మూసేసుకొన్నాను. మనసులో "శ్రీ ఆంజనేయం..<br />ప్రసన్నాంజనేయం." అనుకోసాగాను. ఎప్పుడూ మొక్కని దేవుడు<br />ఇప్పుడు మొక్కితే వస్తాడా అని డౌట్ వచ్చింది. ఇంక దేవుడిని<br />తలవటం ఆపేసాను. ఈ లోపున అడుగుల చప్పుళ్లు వంట<br />గదివైపుకి వెళుతున్నట్లుగా అనిపించింది. మెల్లగా కళ్లు తెరచి<br />చూసాను. తను లేదు. ఇప్పుడే ఏదో చెయ్యాలి అనిపించి, లైట్ వేస్తే<br />ఇంక దెయ్యాలు రావు అనుకొని పక్కనే ఉన్న ట్ ఆన్ చేసాను.<br />ఒక్కసారిగా రూము అంతటా వెలుగు. ఒకింత ధైర్యం వచ్చినట్టుగా<br />ఫీలయ్యా. నేను అనుకున్నట్లుగానే ఒక పావుగంట వరకూ ఆమె<br />లైట్ వున్న మా గదిలోకి రాలేదు. విజ్జుగాడు ఇవేవి<br />పట్టనట్లుగా పడుకొన్నాడు. వాడిని లేపాలనిపించిందికానీ ఇవన్నీ చెబితే<br />వాడు నవ్వుతాడేమో..ఇప్పుడు లేపడం అవసరమా.. లాంటి<br />సందెహాలు వచ్చి లేపలేదు. నిద్ర పట్టట్లేదు. లేచాను. TV మీద<br />విజ్జుగాడు సిగరెట్ ప్యాకెట్ ఉంది. సిగరెట్ తాగాలనిపించింది.<br />తాగుతాను కానీ నాకేమీ అలవాటు కాదు.సిగరెట్ వెలిగించుకున్నాను. సిగరెట్ వెలిగిస్తున్నప్పుడు గమనించాను-<br />చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయని. బుర్ర అంతా బ్లాంక్ గా ఉంది.<br />దమ్ము లాగుతూ రిలాక్స్ అవుతున్నాను. ఈలోపు ఆమె వంటగది<br />నుంచి చాలా క్యాజువల్‌గా నడుచుకుంటూ మా గదిలోకి వచ్చేసింది.<br />బుర్ర రియాక్ట్ అవ్వడం మానేసి నేను అక్కడే శిలలా తనని<br />చూస్తున్నాను. తను నేనొక మనిషిని అసలు లేనట్లుగా గదిలో<br />తిరుగుతూంది. తను నన్ను పట్టించుకోకపోవడం నాకు కొంత<br />ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది. భయపడుతూనే నేను తనని గమనించటం<br />మొదలుపెట్టాను.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-3019117650971826227?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-43761585421008694532008-03-15T00:55:00.000-07:002011-06-18T02:53:27.743-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/R9vzcrwpC-I/AAAAAAAAADk/7DwGds8C-5g/s1600-h/590099b68aaaa5da.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5177999870701145058" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="143" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/R9vzcrwpC-I/AAAAAAAAADk/7DwGds8C-5g/s200/590099b68aaaa5da.jpg" width="164" border="0" /></a><br /><div>హైమా నన్ను వాళ్ల ఇల్లు చూపిస్తూ ఉంది. నేను వాళ్ల ఇల్లు<br />చూడటం కన్న తననే ఎక్కువ చూస్తున్నాను. టైట్ టీషర్ట్ లో<br />సెక్సీగా ఉంది. తన బెడ్‌రూమ్ కి తీసుకువచ్చింది. అంతవరకూ<br />మామూలుగా వున్న హైమ బెడ్‌రూమ్ లోకి వచ్చేసరికి తన<br />బాడీలాంగ్వేజ్ మారిపోయింది. మోహంతో రగులుతున్నట్లుగా నగ్నమైన<br />కోరికలా అనిపించింది నాకు. తను బెడ్ మీద పడుకొని నన్ను<br />రమ్మన్నట్లుగా కైపుగా చూసింది. నా కళ్లను నేనే నమ్మలేకపోయాను.<br />దగ్గరికి వచ్చాను. నాకు పిచ్చి ఎక్కిస్తున్న తన బ్రెస్ట్స్ వైపే చూస్తూ,<br />చేతులు వాటి మీద వేసాను. చేతులు వేసేసరికి అవి చిన్నవైపోయాయి.<br />ఏమిటిది?!! అని చూస్తే అక్కడ హైమ స్థానంలో నా ఫిగరు సుమన<br />ముఖం ఉంది. చాలా భయంకరంగా ఉంది…ముఖమంతా డార్క్ గ్రీన్<br />కలర్‌లో, కళ్లు రెడ్ గా నన్ను కోపంగా చూస్తున్నాయి. నేను<br />అదిరిపడి దూరం జరిగాను. చూడబోతె, ఆ బెడ్ చుట్టూ మా ఆఫీషు<br />వచ్చేసింది. మా ప్రొగ్రామ్ మనేజర్, ఇంకా కొందరు కొలీగ్స్ నన్ను<br />చూసి నవ్వుకుంటున్నారు. అందరికీ హైమ మీద నాకున్న<br />దురాలోచనలు తెలిసిపోయినట్లుగా ఉంది. “అబ్బా!!.. ఏమిటీ<br />ఘోర అవమానం!!.” అనుకున్నాను. ఈ పరిణామాన్ని అస్సలు<br />తట్టుకోలేకపోతున్నాను. దిగ్గున లేచాను. కల చెదిరింది.<br /><br />" ఏమిటిది. రాత్రి అలా జరిగింది. పొద్దున్నే ఒక పీడ కల." అనుకుంటూ<br />తయారయ్యి, ఆఫీషుకి వెళ్లాను. రాత్రి సరిగా నిద్రపట్టకపోవడం వలన<br />తలనొప్పిగా ఉంది. టీబ్రేక్‌లో మా కొలీగ్స్ అంతా నా ఫిగరు సుమనని,<br />ఆ శ్రీకాంత్ గాడిని సరదాగా లింక్ పెట్టి ఏడిపించడంతోనే అయిపోయింది.<br />వాళ్లు కూడా నవ్వేస్తున్నారు. నాకు ఎక్కడో కాలిపోతోంది.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-4376158542100869453?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-69079254834870194612008-01-23T02:25:00.000-08:002011-06-18T02:53:27.743-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/R9vwbbwpC9I/AAAAAAAAADc/cisbHHOoif0/s1600-h/d7966a6542a6faa1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5177996550691425234" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 202px; CURSOR: hand; HEIGHT: 222px" height="293" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/R9vwbbwpC9I/AAAAAAAAADc/cisbHHOoif0/s320/d7966a6542a6faa1.jpg" width="213" border="0" /></a><br /><div>తలుపు శబ్దం చెయ్యకుండా తెరుచుకుంది. తలుపు తెరిచాక రూమ్<br />ఎందుకో ఎప్పటిలా నిర్జీవముగా అనిపించలేదు నాకు. చీకటి రూము,<br />మనసు మూలల్లోని చీకటి పొరలా ఉంది. నా ఆలొచనకి నాకే నవ్వు వచ్చింది. రూమ్మేట్ ఆన్ సైట్ కి వెళ్లాడు. ఇప్పుడు నేనొక్కడినే<br />రూంలో. బెడ్ మీద వాలి, టి.వి ఆన్ చేసాను. నిరాసక్తంగా ఛానెల్లు<br />మార్చుతున్నాను. మధ్యలో అప్పుడప్పుడు ఫోన్ కాల్స్. రాత్రి 1.30<br />కావస్తూంది. ఇంక పడుకుందామని టి.వి, లైటు ఆఫ్ చెసాను.<br />రూం నిండా చీకటి పరచుకొంది. పక్క వీధి స్ట్రీట్ లైటు వెలుగు కిటికీ<br />గ్లాసు ద్వారా ఎదురుగా గోడ మీద గాఢ నీలపు కాంతిలో పడుతున్నది. అప్రయత్నంగా నా ద్రుష్టి ఆ వెలుగు మీద పడింది.<br />అక్కడ ఏవో నీడలు కదులుతున్నాయి. ఒక్కసారిగా గుండెలు అదిరాయి. ఇంత రాత్రి వేళ ఏంటి కదులుతూంది అని!. కొంచం<br />పరిశీలనగా చూస్తే నీడలు మనిషివి లా అనిపించలేదు. కొంచం<br />ధైర్యం వచ్చింది. ‘ఏంటి ఈ రోజు ఇలా భయపడుతున్నాను’<br />అనుకున్నాను. ‘కమాన్ శీనూ!!, నువ్వు భయపడటం ఏంటి?’<br />అని కొంచం మోటివేట్ చేసుకొని పడుకున్నాను. కిటికీని ఆనుకొని<br />వుంది పరుపు. మెల్లగా నిద్రాదేవి ఒడిలో ఒదిగిపోబోతూండగా<br />ఎదో శబ్దం వినిపించింది. ఎవరో కిటికీ అద్దాన్ని వేలితో చిన్నగా<br />రెండుసార్లు తట్టినట్టుగా. ఒక్కసారి ఒళ్లంతా కంపించింది. వెంటనే<br />మళ్లీ సముదాయించుకొన్నాను. కిటికీ వైపుకి చూసాను. ఎవ్వరూ<br />లేరు. ఆ శబ్దం కేవలం నా ఊహేనా లేక నిజంగానే విన్నానా అన్న<br />డౌట్ వచ్చింది. ఊహేనేమో.. లేదంటే ఇంత రాత్రి వేళ కిటికీ తలుపు<br />ఎందుకు కొడతారు? అనుకొని మళ్లీ పడుకొన్నాను.<br /><br />................<br /><br />బుర్రని ఈ ఆలోచనలనుంచి మళ్లించడానికి ఆఫీషు వ్యవహారాల<br />వైపుకి తిప్పాను. ఈ రోజు ఆఫీషులో లిటరల్ గా ఉడికిపోయాను. నా<br />ఫిగర్ ని ఆ శ్రీకాంత్ గాడితో కొలీగ్స్ అందరూ ఏడిపిస్తున్నారు. తను<br />కూడా ఆ కామెంట్స్ ని ఎంజాయ్ చేస్తున్నట్లుగా కనిపిస్తోంది. తను<br />ఈ విషయాన్ని క్యాజువల్ గా తీసుకొని నవ్వేస్తుందా లేదంటే<br />నా ఖర్మ కాలి తను కూడా వాడిని ఇష్టపడుతున్నదా అన్నది అర్ధం<br />కావట్లేదు. సుమన నాకు మొదటినుంచీ తెలుసు. నా ఇంజనీరింగు<br />క్లాస్ మేట్. ఇద్దరం కాంపస్ లో సెలెక్ట్ అయ్యి ఇక్కడ వర్క్<br />చేస్తున్నాము. సుమన అంటే నాకు ఇంజనీరింగు రోజుల నుంచీ ఇష్టం.<br />కానీ ఎప్పుడూ చెప్పలేదు. భయం అని కాదు గానీ, తనకి నేను<br />సరిపోనేమో అన్న ఇన్ఫీరియర్ ఫీలింగు ఉంటుంది. నేను చూడటానికి<br />బాగానే ఉంటాను, తనకన్నా బాగా చదువుతాను. క్లాసులో నేను<br />టాపర్స్ లో ఒకడిని. అయినా ఎందుకో ఎప్పుడూ నన్ను నేను<br />తక్కువగా ఊహించుకుంటాను. తన విషయం లోనే కాదు..అన్ని<br />విషయాల్లోనూ. ఇంకా ఏవేవో ఆలోచనలు… ఈ రోజు హైమ ఆఫీషుకి<br />బుర్రపాడు డ్రెస్ వేసుకొని వచ్చింది. తన బ్రెస్ట్స్ భలే ఉంటాయి..<br />రౌండ్ గా, తన ఫిగరు కి వుండవలసిన దానికన్నా కొంచం ఎక్కువ గా,<br />గర్వం గా మగోడ్ని సవాల్ చేస్తున్నట్లు గా ఉంటాయి. ఆఫీషులో తను<br />నన్ను గమనించనప్పుడు దొంగతనంగా తనని కసి కసి గా<br />చూస్తుంటాను. కానీ సుమనని మనసులో పెట్టుకొని హైమని ఇలా<br />చూడటం నాకెందుకో గిల్టీగా అనిపిస్తుంటుంది. నాది నిజమైన ప్రేమ<br />కాదా అన్న డౌట్ కూడా వస్తుంటుంది. సడన్ గా నా ఆలోచనలు<br />ఆగిపోయాయి. మైండ్ అంతా బ్లాంక్ అయిపోయిపోయింది. గుండె<br />వేగంగా కొట్టుకోసాగింది.<br /><br />… నేను మళ్లీ అదే శబ్దం విన్నాను.<br /><br />కాసేపటికి లాజికల్ గా ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను. ఎవరైనా నన్ను<br />భయపెట్టడానికి ఇలా చేస్తున్నారా? దొంగ ఎవడైనా నన్ను<br />భయపెట్టి నాచేత తలుపు తీయించడానికి చేస్తున్న ప్రయత్నమా<br />ఇది.. ఇలా సాగుతున్నాయి అలోచనలు. నేను నెమ్మదిగా కిటికీ దగ్గర<br />నక్కి చూస్తున్నాను. ఈసారి ఆ సౌండ్ చేసినప్పుడు వాడు<br />కనపడతాడేమో అని. నేను అలా నిశితంగా చూస్తుండగానే మళ్లీ శబ్దం<br />వినిపించింది. కానీ అసలు ఎటువంటి ఆకారము వచ్చినట్టు కనిపించలేదు.<br />నా కళ్లూ, చెవులూ ఏమన్నా దొబ్బాయా అన్న డౌట్ వచ్చింది. ఏ<br />ఆకారమూ లేకపోతే మరి ఏమయినట్టూ?.. కొంపదీసి దెయ్యమా!!!...<br />ఆ ఆలోచన రాగానే వెన్నెముకలో సన్నని వణుకు మొదలయ్యింది. కొంచం<br />ధైర్యం తెచ్చుకొని నేను “ఎవరూ?!!” అని అరిచాను. ఏ సమాధానమూ<br />లేదు. చిన్న రాడ్ లాంటిది పట్టుకొని, తలుపు గడియ తీసి చూసాను.<br />ఎవరూ లేరు. కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లాను. అక్కడ కూడా ఎవరూ లేరు.<br />శబ్దం ఎక్కడనుంచి వచ్చుండొచ్చు అని పరిశీలించసాగాను. కిటికీ కి<br />దగ్గరలో ఒక షర్ట్ ఆరేసి ఉంది. గాలికి ఊగుతున్నపుడు ఆ షర్ట్ గుండీ<br />కిటికీ గ్లాసుకి తగిలి ఆ సౌండ్ వస్తుందేమో అన్న డౌట్ వచ్చింది. షర్ట్<br />గుండీ తో గ్లాసు ని చిన్నగా ట్యాప్ చేసి చూసాను. కొంచం అలాంటిదే<br />శబ్దం వచ్చింది. ఇదే ఆ శబ్దం అని డిసైడయిపోయాను. మళ్లీ బెడ్ మీద<br />పడ్డాను. ఎందుకో అది షర్ట్ గుండీ తాలూకు సౌండ్ అని నేను<br />పూర్తిగా కన్విన్స్ కాలేదేమో. ఏ మూలనో ఒక థాట్ అది ఆ సౌండ్ కాదు<br />అని పొడుస్తూ ఉంది. దుప్పటి ముఖం మీద వరకు<br />కప్పేసుకోబోతూండగా, ఒక క్షణంలో నా కళ్లకి బెడ్ పక్కన ఉన్న<br />కుర్చీలో ఎవరో కూచున్నట్లుగా కనిపించింది. ఈ లోపునే దుప్పటి<br />నా కళ్లను కప్పేసింది. కాసేపు ఊపిరి తీసుకోవడం కూడా<br />మరచిపోయాను. ఒళ్లంతా భయంతో గట్టిగా బిగుసుకుపోయింది.<br />కాసేపటికి నా కళ్లు ఆ ఆకారాన్ని ఎలా చూసాయా అని<br />గుర్తుతెచ్చుకోసాగాను. ఆ ఆకారము కాళ్లు కుర్చీ లోపలికి<br />ముడుచుకొని చేతులు ముడుకుల మీద పెట్టుకొని వాటిపైన తల<br />ఆనించుకొని ఎటో చూస్తున్నట్టుగా నా మెదడు నాకు విజువలైజ్<br />చేయిస్తుంటే, ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టేసాయి. దుప్పటి తీసి<br />చూడటానికి అస్సలు ధైర్యం చాలట్లేదు. లైట్ ఉంటే దెయ్యం<br />పారిపోతుందని అనిపించి దుప్పటి తీయకుండానే, చేతితో<br />తడుముతూ బెడ్ సైడుకి ఉన్న లైట్ స్విచ్ ని ఆన్ చేసాను. లైట్<br />వెలిగాక నెమ్మదిగా ముఖం మీద దుప్పటి తీసి చూసాను. కుర్చీ<br />బోసిగా కనపడింది. గుండెల మీద నుంచి ఎంతో పెద్ద బరువు<br />తీసేసినట్లుగా అనిపించింది. లేచి నీరు తాగాలనిపించింది. లేచి<br />వంట గదిలోకి నడవబోయాను ఆ గది చీకటిగా ఉంది. దెయ్యం<br />అక్కడ దాగుందేమో అనిపించింది. ఇప్పుడు ఈ రిస్కు అవసరమా<br />అనుకొని ఆగిపోయాను. నేను ధైర్యం గా ఉన్నాను అని<br />తెలియజేయాలనిపించి, కేర్‌లెస్‌గా చేతులు ఇటూ,<br />అటూ ఊపి క్యాజువల్‌గా “గల గల పాడుతున్న గోదారిలా.." అని<br />పాట అందుకున్నాను. ఒక రెండు లైన్లు పాడాక నాకే<br />అనిపించింది- ఇంత రాత్రి వేల ఏంటి నేను ఇలా బిహేవ్<br />చేస్తున్నాను అని. అసలు దెయ్యం నన్ను ఆల్‌రెడీ ఆవహించేసిందా!!<br />అందుకే ఇలా ఇంత రాత్రి వేళ ఇలా పాడుతున్నానా అని<br />డౌట్ వచ్చింది. ఒకసారి నా పేరు, నేను పనిచేస్తున్నకంపెనీ పేరు<br />మననం చేసుకున్నాను కరక్టుగా. "ఓకే !!, నేను శ్రీనివాస్ నే" అని<br />కన్‌ఫర్మ్ చేసుకున్నాను. ఇంక లైట్ ఆర్పకుండా బలవంతంగా<br />పడుకున్నాను. ఏవొ ఆలోచనలు, భయాలూ, ఇన్సె‌క్యూరిటీస్<br />బుర్రలో నలుగుతూ ఉండగా మెళ్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నాను.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-6907925483487019461?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-91656518341148406742007-10-14T00:19:00.000-07:002007-10-14T00:28:08.177-07:00నేను నీవైపే చూస్తున్నాను.<br />నువ్వు కనురెప్పలు సన్నగా వాల్చి, ఆ పైన మెల్లగా వాటిని ఎత్తి నన్ను చూశావు.<br />ప్రియతమా!, అది నాకొక కావ్యమయ్యింది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-9165651834114840674?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-6703353581398436402007-10-08T10:00:00.000-07:002008-11-03T09:55:22.854-08:00<div align="left">ఈ మధ్యన నా బ్లాగు నేనే సాంతం చదువుకున్నాను. </div><div align="left">ఎందుకో అంతగా నచ్చలేదు. పెద్ద స్కూలు బ్యాగు మోసుకొని, </div><div align="left">ఇసకలొ ఆడుకొని, చింపిరి జుట్టు, చీముడి ముక్కుతో స్కూలు</div><div align="left">నుంచి వచ్చిన పాపలా అనిపించింది. నా పాపకి నలుగు పెట్టి, </div><div align="left">కుంకుడికాయ రసం తో తలంటు పోసి, పట్టు లంగాజాకెట్టు </div><div align="left">వేసి ముస్తాబు చెయ్యాలి అనిపించింది. </div><div align="left">ఆ ప్రయత్నమే - ఈ 'సాహితి' సృష్టి.</div><div align="left">....</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">ఆ రోజు కార్తీక ఏకాదశి. Engg. course లో ఈ మధ్యనే జాయిన్ </div><div align="left">అయ్యాను. చాలా రోజుల తర్వాత నిన్ననే ఇంటికి వచ్చాను. అమ్మ </div><div align="left">పొద్దున్న 5 గం.ల కే గుడికి వెళ్ళడానికి నిద్ర లేపేసింది. బయట </div><div align="left">చలి, లావుపాటి కంబలి లో కమ్మని వెచ్చదనం, పక్కన పడుకున్న </div><div align="left">నాన్న మీద చెయ్యి వేసుకుంటే నాన్న బొజ్జ రిథమిక్ గా శ్వాసని </div><div align="left">అనుసరించి పెరుగుతూ, తగ్గుతూ ఉంది. ఇలాంటి ambience ని </div><div align="left">వదిలిలేవడానికి అస్సలు మనసు రాలేదు.</div><div align="left">'ఇంకొక 5 నిమిషాలు అమ్మా!' అంటూ మళ్లీ ముసుగుతన్నాను. </div><div align="left">కాసేపటికి మా చెల్లి మెల్లగా దుప్పటి ముఖం మీద నుంచి తీసి </div><div align="left">చల్లని తడి చెయ్యి నా ముఖం మీద పెట్టింది. నేను దిగ్గున </div><div align="left">లేచాను. తాను పరిగెత్తిన్ది. ఇంక తప్పదన్నట్లు లేచి టూత్ బ్రష్ </div><div align="left">అందుకున్నాను. చలిలో వేన్నీళ్ళ స్నానం భలే ఉంది. </div><div align="left"></div><div align="left">...</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">అమ్మ, నేను, చెల్లి బయలుదేరాము. తూరుపు తెలతెలవారుతోంది. </div><div align="left">వీధులు ఇంకా పూర్తిగా లేవలేదు. కొంగలు చెట్ల మీద నుంచి </div><div align="left">ఎగురుతున్నాయి. ఆవుల పాకలో పాలవాడు పాలు పితుకుతున్న</div><div align="left">శబ్ధం లయబద్ధంగా వినపడుతుంది. వీధి చివర జగ్గడు పందుంపుళ్ల </div><div align="left">నోట్లో పెట్టుకొని, కంపలు తెచ్చి చలి మంట కాచుకుంటున్నాడు. </div><div align="left"></div><div align="left">...</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">మువ్వగోపాలస్వామి గుడి. తొలిపూజ. భక్తులు బాగానే వచ్చారు. </div><div align="left">గుడి లోపల అంతా కర్పూరం, చందనం, సాంబ్రాణి ధూపాలతో ఏదో </div><div align="left">పవిత్రమైన భావనని కలుగజేసింది. స్వామిని రకరకాల పూమాలలతో </div><div align="left">సమ్మోహనంగా అలంకరించారు. పూజ పూర్తయ్యింది. అందరము </div><div align="left">గర్భగుడి ముందరి మందిరంలో కూర్చున్నాము. ఇంతలో పూజారి </div><div align="left">మైకు తీసుకొని వచ్చాడు. కాసేపటికి 'కస్తూరి తిలకం... లలాట ఫలకే ...' </div><div align="left">అంటూ ఒక గొంతు శ్రావ్యంగా పలికింది. ఇంత అందమైన స్వరం</div><div align="left">ఎవరిదబ్బా అని చూడబోతుండగా 'అన్నయ్యా!, సాహితి!! ' అంటూ </div><div align="left">చెల్లి ఉత్సాహంగా నా చెయ్యిని అదిమింది. ఇద్దరి భక్తుల తలల </div><div align="left">మధ్యలోంచి చూశాను. అలా చూస్తూ ఉండిపోయాను. మొదటిసారిగా </div><div align="left">sudden గా conceive చెయ్యలేని ఒక అద్భుతం ని కనుగొన్నట్లుగా </div><div align="left">ఉండిపోయాను. లీనమై పాడుతూ, మధ్యలో కనురెప్పలు </div><div align="left">మూస్తున్నప్పుడు ఎంత పవిత్రంగా ఉందో!. రెండు సంవత్సరాలుగా </div><div align="left">తనని చూడలేదు. ఇప్పుడు ఇలా సడన్ గా చూసినప్పటి అనుభవం </div><div align="left">బాగా అనిపించింది. </div><div align="left"></div><div align="left">...</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">ఇంటికి వచ్చేశాము. మెడ మీదకి వెళ్లాను. పూల మొక్కలని </div><div align="left">మంచుబిందువులు ఇంకా అంటిపెట్టుకొనే ఉన్నాయి. మెల్లగా </div><div align="left">ఎండకాస్తోంది. చలికాలంలో నీరెండ కాస్తుంటే కమ్మగా ఉంది. పెరట్లో </div><div align="left">చెట్ల నుంచి గాలి వీస్తూ నా జుట్టుని రేపుతోంది... </div><div align="left">అలాగే జ్ఞాపకాలని కూడా... </div><p align="left"><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-670335358139843640?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-29604655587653182462007-09-29T00:56:00.000-07:002008-12-05T10:15:30.753-08:00<ul><li><div align="left">నా ప్రపంచం వసుధైక కుటుంబం. </div></li></ul><div align="left">ఇందులో ప్రకృతి, మనిషి కలసిమెలసి పెరుగుతారు. ప్రతీ ఒక్కరూ తమ</div><div align="left">individual brilliance తో వెలుగుతారు. ప్రతీ కుటుంబం లో కనీసం </div><div align="left">రెండు చెట్లు సభ్యులుగా ఉంటాయి. Apartments ఉండవు. పల్లె, పట్నం </div><div align="left">అని differentiate చెయ్యలేము. అన్నీ సౌకర్యంగా, పచ్చగా ఉంటాయి. </div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><ul><li><div align="left">ఇక్కడ 'conditioned' relationships ఉండవు. </div></li></ul><div align="left">Relationships grow naturally without any conditioning </div><div align="left">by the society. They enjoy full freedom. చట్టం ప్రకారం, </div><div align="left">'పేరెంట్స్' అన్న సంబంధం ఉంటుంది. నిర్ణీత వయసు దాటిన </div><div align="left">యువతీ, యువకులు మాత్రమే పిల్లల్ని కనగలరు. ఒకసారి పిల్లల్ని </div><div align="left">కన్నాక, పిల్లలకి 15 ఏళ్లు వచ్చేవరకు విధిగా parenting చెయ్యాలి.</div><div align="left"></div><ul><li><div align="left">ఇంక చదువు విషయానికి వస్తే,</div></li></ul><div align="left">Education essentially teaches how to lead a happy life.</div><div align="left">In my world, Education is not seen as a means of </div><div align="left">employement. It first teaches values (like Truth, </div><div align="left">Individuality, Dignity of labour, equality) and </div><div align="left">then upon it knowledge. It helps free the mind to be its </div><div align="left">creative, sensitive and entrepreneurial best. </div><div align="left"> </div><div align="left"></div><div align="left">ధనిక, పేద, జాతి, కుల, మత,వర్గ విభేధాలు పిల్లల మనసుల్లోకి రాకుండా </div><div align="left">5th standard నుంచీ 10th standard వరకూ అందరూ ఒకే చోట </div><div align="left">కలసి పెరిగే గురుకుల విధ్య. </div><div align="left"> </div><div align="left">ఇక్కడ ఏ కోర్స్ కైనా certificates గానీ, మార్కులు గానీ ఉండవు. </div><div align="left">ఇవి లేకుండా ఉద్యోగాల్లోకి ఎవరిని, ఎలా తీసుకోవాలి అన్నది పూర్తిగా </div><div align="left">recruiters బాధ్యతే. Education is free of cost and run only </div><div align="left">by government.</div><div align="left"></div><ul><li><div align="left">నా ప్రపంచంలో Large Scale Industries ఉండవు. </div></li></ul><div align="left">అన్నీ కుటీర పరిశ్రమలే. ఆర్ధిక తారతమ్యాలు చాలా తక్కువగా ఉంటాయి. </div><div align="left">muncipalities, corporations ఉండవు. Only grama panchayats, </div><div align="left">state governments and central government. </div><div align="left">Local governance ( like graama panchayats) will be given </div><div align="left">top priiority and will be more autonomous. ప్రతీ గ్రామ పంచాయతీ </div><div align="left">తమ పరిధిలోని నిధులను, tax లా ద్వారా వచ్చే ఆదాయాన్ని తామే collect </div><div align="left">చేసుకుంటారు. ఇందులో 80% నిధులు local governance కి, మిగిలిన </div><div align="left">20% నిధులు state and central governments కి వెళ్తాయి. </div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-2960465558765318246?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-19236494001588342092007-09-21T01:08:00.000-07:002008-12-05T10:15:30.754-08:00ఈ రోజు ప్రశాంతంగా ఉందామని office కి సెలవు పెట్టాను.<br />కానీ ఎక్కడ ప్రశాంతత? 'అందరూ ఏదో ఉపయోగపడే పని చేసేస్తున్నారు.<br />నేనే ఖాళీగా ఉండిపోయాను.' అన్న పురుగు లాంటి ఫీలింగ్ రెగ్యులర్<br />గా నన్ను interrupt చేస్తూ ఉంది. పోనీ ఆఫీషు కి వెళ్తే బాగుంటామా<br />అంటే అదీ లేదు. ఆఫీషు లోకి అడుగు పెడుతూనే keyboard చప్పుళ్లు,<br />బిజినెస్ మాటలూ స్వాగతిస్తాయి. మనిషి చప్పుళ్లు ఉండవు. ఎవ్వరూ<br />గట్టిగా నవ్వరు కూడానూ. అసలు ఆఫీషే ఒక పెద్ద computer లా<br />అనిపిస్తుంది. అందులో bugs లేని program ఒకటి రొటీన్ గా run<br />అవుతున్నట్లు గా ఉంది. ఆ ప్రదేశం కి వచ్చిన ఒక కుక్కని నేను.<br />మనిషి వాసన కోసము వెదుకుతున్నాను. ఎక్కడా రాదాయె. ఇంక<br />కూర్చొని పని మొదలుపెడుతూనే, నా లోని social psychologist<br />లేస్తాడు. 'అసలు ఈ technology జనాలకి ఏ విధంగా<br />ఉపయోగపడుతుందో చెప్పు?' అంటూ క్లాస్ మొదలుపెడతాడు. ఇంక<br />'apartment culture, మనిషి మరీ narrow అయిపోవడమూ, ఉమ్మడి<br />కుటుంబాలు లేకపోయే కనీసం పిల్లలకి నానమ్మలూ, తాతయ్యాలూ<br />కరువు అవ్వడం, tv లు వచ్చి మనకీ పక్కింటికీ మధ్య దూరాలు<br />పెంచడము, pollution, ... ' ఇలా పక్క రూమ్ లో మేకులు కొడుతున్న<br />కార్పంటర్ లా నా మెదడు లోని ఒక compartment లో గొడవ చేస్తుంటాడు.<br />ఇంతలో 'నా ఆశయాలు' అన్న board మెడలో వేసుకొని ఇంకొకడు వస్తాడు.<br />'అసలు నువ్వు ఏమనుకున్నావు? ఏమి చేస్తున్నావు? ఏ మణిరత్నమో,<br />రామ్‌గోపాల్ వర్మనో లేదా సమాజాన్ని ఉద్దరించే ఏ గొప్ప వ్యక్తి గానో<br />అవుదామనుకున్న నువ్వు ఇప్పుడు ఎక్కడ వున్నావు?...' ఇలా సాగుతోంది<br />వాడి మృదంగం. వీరిద్దరి orchestra మెల్లగా పెరిగి పెద్దది అవుతుంది. ఆది<br />'ఆఫీషు పని' అన్న singer voice ని dominate చేసేసి కాసేపటికి<br />వినిపించకుండాచేస్తుంది. అప్పటికి సాయంత్రం అయిదవుతున్ది. ఇంకొక<br />గంట మెల్లగా timepass చేస్తాను. ఆరయ్యేసరికి హనుమంతుడిలా ఒక్క<br />అంగలో bus stop కి వెళ్లిపోదామనుకుంటాను. కానీ 'Be professional' అని<br />సర్ది చెప్పుకొని చాలా professional గా నడుచుకుంటూ పోతాను. నాతో<br />పాటు 'మ్యానేజర్ ఏమనుకుంటాడు?', 'company ని మోసం చేస్తున్నాను'<br />లాంటి ఫీలింగులూ బస్సెక్కుతాయి. ఇంటికి వచ్చాక ఈ వెర్రికి రాత్రంతా tv కి<br />అంకితం చేస్తాను.<br /><br />ప్రొద్దున లేస్తాను. కొంచం ఫ్రెష్ గా అనిపిస్తుంది. bathroom లో కూర్చున్నాక<br />the most creative and positive part of my brain starts<br />functioning. మంచి మంచి ideas వస్తాయి. ఈ రోజు నుంచీ ఇలా చెయ్యాలి,<br />అలా ఉండాలి, వీకెండ్స్ లో theatre group లో జాయిన్ అవ్వాలి, ఏదన్నా<br />music నేర్చుకోవాలి అని బోలెడు స్కెచ్ లు గీస్తాను. తయారయి ఆఫీషు కి వెళ్తాను.<br />ఇంక షరా మామూలే.<br /><br />(దయచేసి ఇందులోని negative feelings ని గ్రహించకండి. సరదాగా చదివి<br /> నవ్వుకోండి. love you all.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-1923649400158834209?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-67568054022295459412007-09-16T04:18:00.000-07:002007-09-17T06:20:36.687-07:00భావుకతా !...<br /><br />నా అభౌతిక ప్రపంచం లోకి నువ్వు అనుకోని అతిధివి.<br />నీ స్పర్శ తో భావస్పందన లేని నా మనసు శిల సరససామ్రాజ్ని మోహిని గా మారింది.<br />ఇప్పుడు తనకి ఎంతటి సున్నితత్వము, ఎన్ని కేరింతలు, ఏమి లావణ్యము!...<br /><br />నీ కళ్ళతో ఆ అమ్మాయిని చూశాను. తను నవ్వింది.<br />నువ్వు నా హృదయతంత్రి ని మీటావు.నా గుండె రాగాలు పలికింది.<br />స్నేహం విత్తు మొక్క అయ్యింది. ఆ మొక్కకి 'ప్రేమ' అనే భావం మొగ్గ తొడిగింది.<br />తన స్పర్శ కి నువ్వు అర్థాలు చెప్పావు.<br />పెదవుల ఆట గురించి అడిగితే 'తనకు నువ్వంటే పిచ్చి ఇష్టం' అన్నావు.<br />కౌగిలి దిగ్బంధనాన్ని 'నువ్వు లేకుండా నేనుండలేను' అని తర్జుమా చెప్పావు.<br />ప్రేమ నా హృదయగిరిని దట్టమైన మేఘంలా కమ్మేసింది.<br />ఆ అనుభూతి వర్షంలో నేను తడిసి ముద్దయ్యాను.<br /><br />కొన్నాళ్ళకి కాలం నా వెర్రితనాన్ని ఆవిష్కరించింది.<br />'Be spontaneous yaar' అంటూ తను నన్ను విడిచిపోయింది.<br />నా పల్లెటూరి ప్రేమని తన పట్నం ప్రేమ ఎగతాళి చేసిపోయింది.<br />మొట్టమొదటిసారిగా నువ్వు నన్ను మోసం చేశావు. భయంకరంగా దెబ్బ తీశావు.<br />కక్షతో నిన్ను నా మనసు నుంచి వెలివేద్డామనుకున్నాను.<br />కానీ నువ్వు దుఖంలో కూడా దాగివున్న అందాన్ని చూపించావు.<br />నేను మరింత పరిణితి పొందాను.<br />నిన్ను మరింతగా గుండెలకి హత్తుకున్నాను.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-6756805402229545941?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-67344209896293519322007-09-08T23:26:00.000-07:002008-12-05T10:15:30.754-08:00సాయంత్రం ఆఫీస్ నుంచి ఇంటికి వస్తుంటే దారిలో ఒక ఫ్రెండ్ call చేశాడు. వేరే<br />company కి jump కొట్టాడు అట. Package చాలా బాగుంది. ఆది వినేసరికి,<br />మనస్సు ఒక్కసారి jealousy, inferiority లాంటి వాటితో నిండిపోయింది.<br />నేను సాధారణం గా డబ్బు కి అంత ప్రాధాన్యం ఇవ్వను. కానీ అప్పుడప్పుడు<br />society conditioning నా మీద పని చేస్తూ ఉంటుంది. ఇంటికి వచ్చేశాను.<br />తలుపు దగ్గరికి వస్తూనే, "శీను మామ!!" అంటూ పిల్లలు నన్ను<br />చుట్టుముట్టేసారు. మా ఇంటికి అక్కలూ, వారి పిల్లలూ వచ్చారు. పిల్లల్ని<br />బయటకు తీసుకు వెళ్ళి, నచ్చినవి కొనిపెట్టి, మేడ మీదకు తీసుకు వెళ్ళి,<br />వాళ్ళని ఆడిపించటం మొదలుపెట్టాను. మెల్లగా నేనూ వాళ్ళతో<br />కలిసిపోయాను... చిన్న పిల్లాడినైపోయి... ఈ తొక్కలో ఇగోలన్నీ వదిలేసి.. అలా<br />చాలా సేపు ఆడుకొని, అలసిపోయాము. అప్పుడు నాకు నేను చాలా తేలికగా,<br />స్వచ్ఛంగా, స్నానం చేసి మురికిని వదిలించుకొని తాజాగా ఉన్నట్లుగా<br />అనిపించింది. అప్రయత్నంగా నా ఫ్రెండు, వాడి package గుర్తుకు వచ్చాయి.<br />మనసు దానిని ఏదో సామాన్య వార్తలా చదివి పక్కన పడేసింది.<br />నేను నిండుగా నవ్వుకున్నాను.<br /><br /><br />ఈ మధ్యన తిరుపతి వెళ్ళినప్పుడు అమ్మ ఒత్తిడి తో గుండు<br />చేయించుకున్నాను. అసలుకే, చాలా ఎకరాలు పోయాయి. జుత్తు<br />ఉన్నప్పుడు ఏదోలాగా కొంత కవర్ చేసే వాళ్ళము. ఇప్పుడు జుత్తు<br />లేకపోయేసరికి, బట్టతల clear గా కనపడుతోంది. ఇంక చిరాకేసి, అద్దము<br />చూసుకోవడం మానేశాను. ఈ రోజు బస్ లో వస్తున్నప్పుడు నా పక్కన ఓ<br />ప్రేమ జంట. ఇద్దరూ చిలిపి గా గుసగుసలాడుకొంటున్నారు. వారి కళ్ళలోంచి<br />ప్రేమ భావము, లేలేత కాంక్షలు ఒలుకుతున్నాయి. రాత్రి పడుకోబోయే<br />ముందు ఎందుకో ఆ జంట గుర్తుకు వచ్చింది. ఆలోచనలు మనసుని ఎక్కడికో<br />తీసుకెళ్లాయి. లేచి, diary అందుకొన్నాను. ఏవో కవితలూ ('కవితలు' అని<br />నేను ఫీల్ అవుతూ ఉంటాను.), పిచ్చపాటీ రాసుకున్నాను. రాయటం<br />పూర్తయ్యాక ఒకసారి రాసింది చదువుకున్నాను. బాగా అనిపించింది. తృప్తిగా<br />లేచి ఇటు,అటు పచార్లు చేస్తున్నాను. మనసులో ఇంకా ఆగని భావ పరంపర,<br />ఏవేవో వూహలు. అలా నడుస్తూ యాదృఛ్ఛికం గా అద్దము వైపు చూశాను.<br />ఆశ్చర్యం!!. నేను అందం గా కనిపించాను.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-6734420989629351932?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-42056271525532183282007-09-03T07:40:00.000-07:002008-12-05T10:15:30.755-08:00ఈ టింగ్-టింగ్ ఏంటి అని అనుకుంటున్నారా.. టింగ్-టింగ్ అంటే 'గుండెల్లో బెల్<br /> మోగించిన అమ్మాయి' అన్న మాట.<br /><br />నా first టింగ్ టింగ్ పేరు - 'మీన'. నేను అప్పుడు 5th క్లాస్. నేను, ఆమె కలిసి<br />ఆడుకొనేవాళ్ళము. ఒక రోజు స్కూల్ ముందు ఇసక మీదెక్కి ఆడుకుంటున్నాము.<br />sudden గా తను తూలబోతూ ఉంటే, నేను పట్టుకొని, నేను కూడా బ్యాలెన్స్<br />కోల్పోయి ఒకళ్ళ మీద ఒకళ్ళు దొర్లుకుంటూ పడిపోయాము. ఆ వయసు లోనే<br />నాకు ఏదో సినిమా లో హీరొ, హీరొయిన్లు ఇలా slow motion లో పడటం<br />గుర్తుకు వచ్చింది. ఇంక అంతే! మోగింది బెల్. అప్పటి నుంచి తనని ఒక<br />హీరొయిన్ లా నేనొక హీరొ లా ఫీల్ అవుతూ చూసేవాడిని. 6th class లో మా<br />ఇద్దరి స్కూల్స్ మారిపోయాయి. మేము అలా విడిపోయాము.<br /><br />ఆ అమ్మాయి పేరు 'మంజుల'. నేను 10th class. కొత్తగా tution లో join<br />అయ్యాను. ఆ రోజు first day. పొద్దున్నే త్వరగా వచ్చేశాను. చలి కాలం.<br />ఇంక ఎవరూ రాలేదు. అంతలో చిన్నగా కాళ్ళ పట్టీ ల తాలూక మువ్వల<br />చప్పుడు. చాలా rhythemic గా దగ్గరకు వస్తున్నాయి. అందమైన పాదాలు..<br />సన్నని నడుమును పట్టెసుకున్న మిడ్దీ<br />(మెరూన్ color top, black color skirt) .. తల స్నానం చేసి అలానే<br />వదిలేసిన కురులు.. ముఖం మీద పడిన కురులను గాలి ఎగరవేస్తుంటే,<br />మబ్బులను వీడిన చందమామ లా ఉంది ముఖం.. ఇంక ఒక్క బెల్ ఏమిటి...<br />saxophone, violin, piano ఇలా అన్నీ కలిసి లోపల ఆర్కెస్ట్రా వాయించేశాయి.<br />ఇంక రోజూ తనని దొంగతనం గా follow అవ్వడం.. ఇంటి వరకు డ్రాప్<br /> చెయ్యడం.. సెలవులు వస్తే సైకిల్ మీద వాళ్ళ ఇంటి చుట్టూ ప్రదక్షిణలు..<br />ఇలా సాగేది యవ్వారం. ఒక రోజు తను గుర్తుకు వచ్చి భావావేశం పట్టలేక<br />'మంజుల, మంజుల' అంటూ రామకోటి లా నోట్‌బుక్ లో ఒక 4 పేజీలు<br />నింపాను. ఆది మా పెద్దక్క కంట పడింది. అప్పుడు నన్నుమేడ మీదకి తీసుకెళ్లి<br />కర్ర ఇచ్చుకొని బాదిన్ది కదా ఆది మామూలు బాదుడు కాదు. అయినా అంతా<br /> మామూలే. కుక్క తోక వంకర కదా. 10th అయ్యాక నా టింగ్ టింగ్ వాళ్ళు వేరే<br />వూరెల్ళిపోయారు. నా one-side love story అలా ముగిసింది.<br /><br />Engg. admissions ఇంకొక 2 months లో ఉన్నాయి. మాకు తెలిసిన వారిది<br />computer centre ఉంటే games ఆడుకోవటానికి వెళ్ళేవాడిని. ఓ రోజు<br />sudden గా ఒక అమ్మాయిని కంప్యూటర్ సెంటర్ క్లాస్ లో చూశాను.<br />next day class లో నేను కూడా 'present sir' అన్నాను. ఆ అమ్మాయి పేరు<br />'షర్మిల'. ఒకసారి lab లో ఏదో program కి నా logic work అయినప్పుడు తను<br />shake hand ఇచ్చింది. shot అక్కడ freeze అయ్యింది. Background లో<br />saxophone music ( నా ఒక్కడికే). తను ఇచ్చిన dairy milk chocolates,<br />తన బుగ్గల మీద సొట్ట, నవ్వితే మెరిసే కళ్ళూ ఇవన్నీ ఊహలకి catalystలు<br />అయ్యాయి. ఇంతలో admissions start అయ్యాయి. ఇద్దరివీ వేర్వేరు ఊళ్ళలో<br />college లు. తను వెళ్లే ముందు నా ఫీలింగ్స్ గురించి చెప్పెద్దామని చాలా బలంగా<br />అనిపించింది. కానీ అప్పటికే కొంచం పరిణితి వచ్చిందనుకుంటా. కొంచెం ఆగి<br />చూద్దాం అనుకున్నా. కొన్నాళ్ళకి 'ప్రేమ' అనే అద్దెకు తెచ్చుకున్న feeling<br />కరిగిపొయినా అందమైన స్నేహం మాత్రం మిగిలిపోయింది. మేమిద్దరం ఇప్పటికీ<br />మంచి స్నేహితులము.<br /><br />ఇంక చివరి టింగ్ టింగ్ కధ చాలా emotional గాధ. ఇప్పట్లో చెప్పను. ఇంకెప్పుడైనా...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-4205627152553218328?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-23869654034351672572007-08-26T09:44:00.000-07:002007-08-26T10:03:21.693-07:00వెన్నెల నవ్వింది - పట్నం లో తనది అడవి కాచిన వెన్నెల అని.<br /><br />వర్షం నవ్వింది - తనని చూసి విసుక్కొనే జనాలని చూసి.<br /><br />పసివాడు నవ్వాడు - train కి టాటా చెప్తుంటే దానికి రెస్పాన్స్ ఇవ్వ లేని మన హుందాతనాన్ని చూసి.<br /><br />లోపలి ఆనందం నవ్వింది - తనని ఎక్కడో బయట వెతుకుతున్నందుకు.<br /><br />మానవత్వం నవ్వింది - పక్కవాడి గురించి తెలీదు గానీ, celebrities ని బాగా పట్టించుకొంటున్నందుకు.<br /><br />పట్నం అనే వేశ్య నవ్వింది - తనది నిజమైన ప్రేమ అనుకొని మోసపోయే మనిషిని చూసి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-2386965403435167257?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-16213713103483518882007-08-23T23:48:00.000-07:002007-08-23T23:49:48.461-07:00నా ప్రేమ ని కుంకుమ చేసి, గుండె భరిణ లో పోసి, నీకు బహుమతి గా ఇచ్చాను.<br /> ప్రియతమా !.. నన్ను సింగారించుకోవూ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-1621371310348351888?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-46786369908411165452007-08-01T09:14:00.000-07:002008-12-05T10:15:30.755-08:00కాలేజీ రోజులు... యవ్వనమనే కోతి మన లోకి ప్రవేశించిన రోజులు. స్నేహ మాధుర్యాన్ని తెలిపిన రోజులు. అతివ ఆకర్షణ అనే మధువు రుచి మరిగిన రోజులు. నూనూగు మీసాలు, లేలేత కాంక్షలు, friends గ్యాంగులూ, byke సవారీలు, ప్రేమ వ్యవహారాలు.. అబ్బో!! ఆ రోజులే వేరు లెండి. మాది పల్లెటూర్లో ఒక engg college. మొత్తం ఆరుగురం roommates. ఆరుగురవి విభిన్న మనస్తత్వాలు. అయినా స్నేహం అనే పూమాల లో అందం గా ఒదిగిపోయాము. పల్లెటూరు కనుక చాలా సార్లు సాయంత్రం అయితే power పోయేది. happy గా మేడ మీదకి వెళ్ళి కబుర్లు చెప్పుకొనే వాళ్ళము. అక్కడ hot hot topics- అమ్మాయిలే మరి. రాత్రి 12 గం..ల కి birth day parties అప్పుడే అలవడ్డాయి. cake cut చేసి పూసు కొన్నాక ఒకళ్ళ మీద ఒకరు నీరు పోసుకొని స్నానాలు చెయ్యటం భలే గా ఉండేది. serious Indoor cricket matchలు, ప్రపంచం లో అతి ముఖ్యమైన పని ఇదే అన్నట్లుగా 'పేకాటలు' అర్థరాత్రి దాటాక కూడా సాగేవి. పరీక్షలొస్తే, చదివింది తక్కువ... హడావుడి ఎక్కువ. ప్రతీ exam అయ్యాక అందరం వచ్చి, అరుగు మీద కూర్చొని, 'నడిపించు నా నావ నడి సంద్రమున దేవ!', ' పాపులము మేము.. ఓ తండ్రీ!' ... ఇలా ఏసుక్రీస్తు పాటలు పాడుకొనేవాళ్ళము. రాత్రి పడుకొనేముందు వీధి చివర పొలం గట్టు దగ్గరికి వెళ్ళి, piss కొట్టే వాళ్ళము. ఆ ప్రోగ్రామ్ పేరు - 'సామూహిక బుల్లి'. second yr 1st sem అనుకుంటాను... మొదటిసారి ఆ టైప్ సినిమా ను చూసింది. రాత్రి ఇంటికి వచ్చాక మానసంతా పాడయిపోయినట్టు, ధర్మభ్రష్టుడను అయిపోయినట్టు నా మీద నాకే అసహ్యం వేసింది. వెంటనే, తలస్నానం చేసుకొని, అంత రాత్రిలో దగ్గర్లో ఉన్న ఆంజనేయ స్వామి గుడికి వెళ్ళి ఇంకెప్పుడూ ఇలాంటివి చూడనని నిర్ణయించుకొన్నాను. సీన్ cut చేస్తే, ఇంకొక నెల తర్వాత అదే రూమ్ లో వేరే ఆ టైపు సినిమా ని కళ్లింతలు చేసుకొని చూస్తున్నాను. రూమ్ లోకి ఎవరన్నా ఇంటి నుంచి కొత్త బట్టలు పట్టుకొని వస్తే, మిగిలిన వాళ్ళందరి కళ్ళూ మెరిశేవి - 'వీడు first week వాడాక, అవి ఇంక మనవే అని'. ఒకసారి meals parcel తెప్పించుకొని ఒకే ప్లేట్ లో ముగ్గురం తిన్నాము. ఆ అన్నం ముద్ద మాధుర్యం ఇంక ఎప్పటికీ మరిచిపోలేను. ఇలా చెప్పుకొంటూ పోతే, చాంతాడు అవుతుంది. కాలేజ్ వదిలి నాలుగేళ్ళు అయిపోయాయి. కానీ ఇప్పటికీ మనసుకి అతి దగ్గరైన స్నేహితులంటే వాళ్లే... అందమైన రోజులంటే అవే!.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-4678636990841116545?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-7231300460124024702007-07-28T08:07:00.000-07:002007-08-06T07:57:47.716-07:00అంతా చీకటి. చుట్టూ ఏమీ లేదు సముద్ర ఘోష తప్ప. చంద్రుడు లేని ఆకాశం నల్లని చీర కట్టుకొని, పెద్దగా ఉన్న చీర కొంగుని అలాగే గాలికి వదిలేసి సముద్రపు ఒడ్డున తన ప్రియుని కోసం ఎదురు చూస్తున్న పడుచు లా ఉంది. అక్కడక్కడ మెరుస్తున్న నక్షత్రాలు ఆ చీర కొంగుకు అద్దిన చమ్కీల్లా ఉన్నాయి. తన ప్రియుడు రాబోతున్నాడని ఏ మేఘమో కబురంపినట్లు గా ఉంది దూరం గా తూర్పున ఒక చిన్న వెలుగురేఖ ఆశ లా విచ్చుకొంటోంది. వస్తూనే నన్ను ఎలా చుట్టెస్తాడా అన్న ఊహ వచ్చి బుగ్గలు ఎర్రబడినట్లు ఉన్నాయి. వెలుగురేఖ ఎర్ర నారింజ రంగు లోకి మారింది. ఆ ఊహల్లో ఉంటూండగానే చూసింది - దూరంగా అశ్వారూఢూడై వస్తున్నాడు సఖుడు. అరె! ఆకాశానికి ఎంత హర్షాతిరేకం!!. ఆనందంతో ఎన్ని రంగులు మార్చుకొంటోందో... ఎన్ని హోయలు వొలకబొస్తోందో... అంతవరకు స్తబ్దుగా ఉన్న ప్రకృతి ఏదో ఆహ్లాదమైన రాగాన్ని అందుకున్నట్లు గా ఉంది. నక్షత్రాలు బారులు తీరిన వయొలిన్ విద్వాంసుల్లా ప్రకృతి ఆలాపనకి వాయులీన సహకారం అందిస్తున్నారు. పిల్ళగాలి గాడు ఆ tunes కి అనుగుణంగా ఊగుతున్నాడు. ఆ రాగం.. ఒక క్రొత్త స్వాగతం లా... ఒక నూతన ఒరవడి లా... నిన్నటి బాధల నుంచి నేటి ఆనందాలకి నడిపించే దృక్పధం లా ఉంది.<br /><br />సముద్ర గర్భం నుంచి భానుడు క్రొద్దిగా బయటకు వచ్చాడు అప్పటి వరకు అమ్మ ఒడిలోనే దాక్కొని పడుకొన్న చoటి బాబు ముఖం మీద దుప్పటి ని తొలగించి బయటకి చూస్తుంటే, అమ్మమ్మ వచ్చి "ఓయ్!! కన్నాలూ.. లెగిసిపోయావా!!" అని అడిగితే సమాధానం గా నవ్వినప్పటి నవ్వు వెలుగు లా ఉన్నాడు సూరీడు. ఇంక గమ్మున తెల్లారింది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-723130046012402470?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-54701304370182458292007-07-22T04:08:00.000-07:002008-12-05T10:15:30.756-08:00స్నేహితుని ఉత్తరం పూర్తిగా 'ఇట్లు నీ స్నేహితుడు, xxxx.' అంత వరకూ చదివాక కూడా మనకు తెలియకుండానే మన కళ్ళు క్రిందన ఇంకా ఏమన్నా రాశాడేమో అని గుడ్డిగా వెతుకుతాయి. ఎంత వెచ్చని గుడ్డి అభిమానం!!. ఆ ఉత్తరం ని చదివాక దానిని ఎంత ఆప్యాయం గా పట్టుకుంటామని!!.<br /><br />ప్రియురాలి తో కానీ బాగా నచ్చిన వాళ్ళ తో కానీ phone లో మాట్లాడుతున్నప్పుడు, 'bye' చెప్పేసాక కూడా ఒక రెండు క్షణాల వరకు disconnect చెయ్యము. మాటల్లో చెప్పలేని భావం ఏదో ఇంకా మిగిలిపోయి, ఆది చెప్పలేక, call cut చెయ్యలేక హృదయం ఎంత ఆరాటపడుతుందని!!. కాసేపు ఆగి, వెనక్కి వెళ్ళి, ఆ రెండు క్షణాలని తరచి చూస్తే... మనసు ముగ్ధ మూగది అయ్యి, తేటగా అమాయకత్వం తో ఎంత ముద్దు గా కనపడుతుందో!!.<br /><br />ఇలా చిన్న చిన్న feelings ఎంత అద్భుతమైనవో. ఈ చిన్న చిన్న ఆనందాలే జీవితమేమో.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-5470130437018245829?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-70478784906211093762007-07-21T00:36:00.000-07:002008-12-05T10:15:30.756-08:00నా పేరు శ్రీనివాస్. I'm a software engineer. When I think about myself, I look like an unsolved bug. జీవితం ఏ గమ్యాలకో తెలియని పరుగు లా ఉంది అందుకే ఎప్పుడూ ఆలోచించను. అలాంటి ఆలోచనలు వస్తే, ఏ Gtalk నో, లేదా greatandhra.com నో open చేస్తాను. ఇప్పుడు మొదటి సారి అక్షర రూపం ఇస్తున్నాను.<br /><br />ఆదివారం సాయంత్రం నుంచే ఏదో uneasyness...గుండెల్లో ఏదో బెంగ వీకెండ్ అయిపోతుంది అని. వీకెండ్ లో కొంచం రిఫ్రెష్ అయి, మెంటల్ గా ప్రిపేర్ అయి, self motivate చేసుకొని monday ని ప్రారంభించినా.. బుధవారానికి మనసు మొండి కేస్తుంది. ఇంకా దానికి ఏ అందమూ పట్టాడు సాయంత్రం మేడ మీద నన్ను చూసి హుషారుగా 'ఎన్ని రోజులు అయ్యింది నేస్తాం నీతో కలిసి పాడుకోని?' అని పలకరించిన పిల్ల గాలి నిరాశ తో వెను తిరుగుతుంది. ఉదయాన వెళ్లే దారిలో.. మంచు తో ఆటలాడి అందం గా విచ్చుకొన్న గడ్డి పూవు తనని గమనించలేదని మూతి మూడు వంకర్లు టిప్పుకొంటుంది చేసే వృత్తి మనసుకి నచ్చకపోతే, ఇంకా ఏదీ నచ్చదు. 'మరి నాకేది ఇష్టం? నాకు suit అయ్యే profession ఏది?' అని ప్రశ్నించుకొంటె నా దగ్గర సమాధానం లేదు.<br /><br />నా మీద నాకే సిగ్గుగా ఉంది 25 సంవత్సరాలు నిండి కూడా నా గురుంచి నాకు తెలియదు అని వొప్పుకోవడానికి. తప్పంతా ఈ దెంగులోడి సమాజం దే!! (ఎవరి మీదో ఒకరి మీద తప్పు తోసేయ్యాలి కదా!). 'నాకేంటి నచ్చుతుంది?' అన్న వూహ వచ్చేలోపే ఆ individuality process ని erase చేసేసి, నీ లక్ష్యం 'Engineering' అని మనల్ని program చేసే పెద్దలు, subject పైన excite చెయ్యలేని engineering faculty, ఇంక ఫ్రెంద్స్.. సినిమాలు.. అమ్మాయిలు.. వాళ్ళతో స్నేహాలు-ప్రేమలు.. మధ్యలో హడావుడి గా semester exams... ఈ గందరగోళం అలా కొనసాగుతూ ఉండగానే చేతికి engg degree వచ్చేస్తుంది. ఒక్కసారిగా బుర్ర మీదకి బాధ్యతలు.. అందరిలానే హడావుడిగా ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు.. కొన్ని failures.. insecurities.. చివరికో ఉద్యోగం. కాలక్రమం లో మెల్ల మెల్లగా పొరలు తొలిగి పోయాక మిగిలింది.. ఈ నిరాసక్తత.<br /><br />ఇప్పుడు ఏం చెయ్యాలి? ఈ society conditioning నుంచి బయటకు వచ్చి నన్ను నేను తెలుసుకోవటం ప్రారంభించాలా?.. "అమ్మో!! అంత పెద్ద సాహసమే?". ఇప్పుడు ఈ s/w ఉద్యోగం మానేసి ఇంకేది అన్న చిన్నది చేస్తానంటే జనాలు నా నోట్లో ఉమ్మేస్తారు. దానికి ఎంతో ధైర్యం ఉండాలి. మరొక వైపు 'పెళ్లి చేసుకో' అంటూ ఇంట్లో ఒత్తిడి. 'ఇప్పటికే బుర్ర మీద సగానికి పైగా ఎకరాలు రాలిపోయాయి. కొన్నాళ్ళు ఆగితే ఇంకెవరూ నాకు పిల్లను ఇవ్వరూ' అన్న tension మరొక వైపు. ఈ మధ్యన రాత్రి అయితే 'ఆ సుఖం' కూడా కావాలంటోంది శరీరం. మనకంటూ life లో ఒక 'focus' లేకపోతే ఇలాంటి తొక్కలో ఆలోచనలే వస్తూ ఉంటాయి.<br /><br />ఇంకేమి చెప్పను.. i look like an unsolved bug. 'దేవదెవుడా!! నీకు వీలుంటే ఈ bug ని fix చెయ్యు'. ఏంటి నీకు కూడా bug fixing అంటే చిరాకా??. ఇంకా నన్ను ఆ భగవంతుడు కూడా బాగు చెయ్యలేడు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7047878490621109376?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-79574144802754069532007-07-21T00:14:00.000-07:002008-12-05T10:15:30.756-08:00హాయ్!!,<br />కాలేజి లో ఎప్పుడు ఒంటరి గా అనిపిన్చలేదు। కానీ, జాబ్ లో చేరాక ఎందుకో చాలా ఒంటరి గా అనిపిస్తుంది. అందుకే ఇలా మీతో కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నాను. మనసు లోని భావాలను చెప్పాలి అని అనిపించినపుడు, మనసు ఎప్పుడూ మాతృభాష లో నే స్పందిస్తుంది. అందుకనే ఇలా తెలుగు లో మీతో మాటలూ... ముచ్చట్లూ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7957414480275406953?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com2